http://cezaroriginaloj.blogspot.de/2015/03/cezar-ne-plu-sentata-kiel-forestanto.html

http://hansgeorgkaisergedichte.blogspot.de/2015/03/hans-georg-kaiser-nicht-mehr-vermisst.html



Cezar
Ne plu sentata kiel forestanto


De tempo al tempo
oni sentas mian foreston.
Sed tiuj, kiuj tion diras,
ne vere opinias tion.
Ili bezonas nur paŭzoklaŭnon
aŭ stultulon, kiu faras
la laboron por ili.
Aŭ ili simple enuas.

Nur mi mem sentas mian foreston
ĉeokaze ankoraŭ.
Iel mi perdiĝas,
ĉar delonge neniu plu
sentas mian mankon.

Se mi havus kamuflan ĉapon,
mi ne bezonus ĝin.
Mian foreston ja jam tiel neniu plu sentas.
Eĉ mi mem ne plu sentas ĝin.

Tio ne estas tiom malavantaĝa por iu,
kiu ne volas esti je dispono
por publiko je ĉia prezo.
Kaj tamen tio estas iel trista,
ke oni estas tiom atomigita
kaj povas fari malmulton kontraŭ tio.
Nia tempo ne permesas alion.

La mankon de individuo oni sentas
nur en funkcianta socio, kiu
ankoraŭ havas celojn.
Sed ne en tiaj, kiaj jam rigidiĝis.

Mortintoj ne plu sentas
la foreston de vivantoj.
Tial mi povas ŝpari la penon
legi la anoncojn pri perdiĝintoj.


Hans-Georg Kaiser
NICHT MEHR VERMISST


Mich vermisst man manchmal.
Doch die, die es sagen,
meinen es nicht wirklich so.
Sie brauchen nur einen Pausenclown
oder einen Dummen
der für sie die Arbeit macht.
Oder sie langweilen sich einfach.

Nur ich selbst vermisse mich
gelegentlich noch.
Irgendwie gehe ich so verloren,
weil mich seit langem niemand
mehr wirklich vermisst.

Hätte ich eine Tarnkappe,
bräuchte ich sie nicht.
Mich vermisst ja doch niemand mehr.
Nicht einmal ich selbst.

Das ist nicht unbedingt schlecht
für einen, der dem Publikum
nicht um jeden Preis
zur Verfügung stehen will.
Und doch ist es irgendwie
öde, dass man so atomisiert wurde
und wenig dagegen machen kann.
Unsere Zeit gibt es nicht her.

Vermisst werden kann man nur
in funktionierenden Gesellschaften, die
noch Ziele haben. Nicht aber in solchen,
die schon erstarrt sind.

Tote vermissen Lebende nicht.
Darum kann ich mir das Lesen
der Vermisstenanzeigen sparen.