Dacapo's photos

De Sint-Dionysiuskerk is een katholieke kerk in Tilburg, gewijd aan de heilige Dionysius van Parijs. In de volksmond staat de kerk bekend als Heikese kerk om zo verwarring met een gelijknamige kerk in de wijk 't Goirke te voorkomen. De naam Heike verwijst naar de herdgang 't Heike ten zuiden van het centrum, waar zich een schuurkerk bevond die als parochiekerk de voorganger was van de huidige kerk. Het huidige kerkgebouw stamt uit 1838 en is gebouwd in een Neoclassicistische stijl. Het gebouw bevat een middeleeuwse toren van de oorspronkelijke Gotische kerk. Dit is er echter niet vanaf te zien. In 1895 werd de toren ingrijpend verbouwd in Neogotische stijl. De ramen van de classicistische kerk kregen neogotische traceringen. Het interieur is echter nog voornamelijk Neoclassicistisch en (neo)-Barok.

De Sint-Jacobus de Meerderekerk (ook: Jacobuskerk) is een rooms-katholieke kerk aan de Parkstraat in het Centrum van Den Haag. De kerk werd in 1875-1878 gebouwd naar een ontwerp van de bekende architect Pierre Cuypers.De polychromie, muurschilderingen en tegelvloeren in de kerk staan bekend om hun bijzonder rijke vormgeving. Mede door de kostbare polychromie was de Sint-Jacobus de duurste Nederlandse kerk van de 19e eeuw.

De Sint-Jacobus de Meerderekerk (ook: Jacobuskerk) is een rooms-katholieke kerk aan de Parkstraat in het Centrum van Den Haag. De kerk werd in 1875-1878 gebouwd naar een ontwerp van de bekende architect Pierre Cuypers.De polychromie, muurschilderingen en tegelvloeren in de kerk staan bekend om hun bijzonder rijke vormgeving. Mede door de kostbare polychromie was de Sint-Jacobus de duurste Nederlandse kerk van de 19e eeuw.

De Sint-Jacobus de Meerderekerk (ook: Jacobuskerk) is een rooms-katholieke kerk aan de Parkstraat in het Centrum van Den Haag. De kerk werd in 1875-1878 gebouwd naar een ontwerp van de bekende architect Pierre Cuypers.De polychromie, muurschilderingen en tegelvloeren in de kerk staan bekend om hun bijzonder rijke vormgeving. Mede door de kostbare polychromie was de Sint-Jacobus de duurste Nederlandse kerk van de 19e eeuw.

Het Vredespaleis is de zetel van het Permanent Hof van Arbitrage, het Internationaal Gerechtshof van de Verenigde Naties, de Haagsche Academie voor Internationaal Recht en de Bibliotheek van het Vredespaleis. Het gebouw wordt door de Carnegie Stichting beheerd. Op 28 augustus 1913 werd het gebouw officieel geopend.

Het Vredespaleis is de zetel van het Permanent Hof van Arbitrage, het Internationaal Gerechtshof van de Verenigde Naties, de Haagsche Academie voor Internationaal Recht en de Bibliotheek van het Vredespaleis. Het gebouw wordt door de Carnegie Stichting beheerd. Op 28 augustus 1913 werd het gebouw officieel geopend. In de tweede helft van de 19e eeuw werd door Europese naties steeds meer geld uitgegeven aan leger en marine. Vanwege deze wapenwedloop zond de Russische tsaar Nicolaas II op 24 augustus 1898 aan de regeringen van alle belangrijke naties een uitnodiging voor een internationale conferentie over vrede en ontwapening. Hij koos als neutrale plaats voor Den Haag. Tsaar Nicolaas vond dat dialoog en internationale afspraken maken beter zou zijn voor de welvaart en vooruitgang van de mensen in plaats van verdeeldheid en vijandschap zaaien. Zijn oproep wekte aanvankelijk veel scepsis vanwege het feit dat Nicolaas II zelf opperbevelhebber van het Russische leger was, een grootmacht. Hij had veel geld en energie gestoken in de opbouw van hun militaire macht. Pas enkele maanden later, nadat uitgerekend de Verenigde Staten als eerste positief reageerde, kwam het Russische initiatief in een stroomversnelling. Hierdoor werd in 1899 de eerste Vredesconferentie van Den Haag gehouden. Het uiteindelijke idee van het Vredespaleis kwam voort uit een discussie in 1900 tussen de Russische diplomaat Friedrich Martens en de Amerikaanse diplomaat Andrew Dickson White, over de noodzaak van passende huisvesting voor het Permanent Hof van Arbitrage, dat opgericht was tijdens de eerste Vredesconferentie van Den Haag in 1899. White nam hierover contact op met zijn vriend, de weldoener Andrew Carnegie. Carnegie wilde in eerste instantie alleen een bijdrage leveren voor het oprichten van een bibliotheek voor internationaal recht. White wist hem echter over te halen, en in 1903 ging Carnegie akkoord met een donatie van 1,5 miljoen dollar (3,7 miljoen gulden) voor de bouw van een vredestempel, waarin het Arbitragehof gehuisvest zou worden, en waarbij ook een bibliotheek zou worden ingericht. In eerste instantie wilde Carnegie het bedrag rechtstreeks aan koningin Wilhelmina schenken, maar wettelijke beperkingen verhinderden dit, en in november 1903 werd de Carnegie Stichting opgericht "tot het bouwen, inrichten en onderhouden van een rechtsgebouw, en een boekerij ten behoeve van het Permanente Hof van Arbitrage". Deze stichting is nog steeds verantwoordelijk voor het beheer en de administratie van het Vredespaleis. Eén jaar na de opening van het Vredespaleis brak de Eerste Wereldoorlog uit.

Op het terrein van de voormalige Zuid-Hollandse Bierbrouwerij (ZHB) is deze woonbuurt met 332 woningen gerealiseerd. De buurt is gebouwd op een ondergrondse parkeergarage met 168 plaatsen en is in 3 fases gebouwd en opgeleverd in 1974. Het complex is gebouwd rond een plein en enkele binnentuinen en is opgebouwd uit geschakelde blokken, waarbij een blok bestaat uit 4 driekamerwoningen. De architectuur wordt gekenmerkt door hellende daken, hoekramen en erkers. Het project is een reactie op de cityvorming in de buurt, waaronder de sloop van historische bebouwing om plaats te maken voor een ziekenhuis en galerijflats en een ringweg. Als antwoord op de anonieme grote architectuur werd besloten om een klein gemoedelijk hofje met menselijke verhoudingen te bouwen.

Op het terrein van de voormalige Zuid-Hollandse Bierbrouwerij (ZHB) is deze woonbuurt met 332 woningen gerealiseerd. De buurt is gebouwd op een ondergrondse parkeergarage met 168 plaatsen en is in 3 fases gebouwd en opgeleverd in 1974. Het complex is gebouwd rond een plein en enkele binnentuinen en is opgebouwd uit geschakelde blokken, waarbij een blok bestaat uit 4 driekamerwoningen. De architectuur wordt gekenmerkt door hellende daken, hoekramen en erkers. Het project is een reactie op de cityvorming in de buurt, waaronder de sloop van historische bebouwing om plaats te maken voor een ziekenhuis en galerijflats en een ringweg. Als antwoord op de anonieme grote architectuur werd besloten om een klein gemoedelijk hofje met menselijke verhoudingen te bouwen.