Dacapo's photos

De Grote Kerk of Sint-Stevenskerk, in de volksmond meestal Stevenskerk genoemd, is de oudste en tevens grootste kerk in het centrum van Nijmegen, in de Nederlandse provincie Gelderland. De kerk is in de 13e eeuw gebouwd op een kleine heuvel, de Hundisburg. In de zevende eeuw moet er in het kader van de toenmalige kersteningscampagne van bisschop Kunibert van Keulen, aan het Valkhof de Gertrudiskerk zijn gebouwd; naar algemeen wordt aangenomen was dit de allereerste parochiekerk in de geschiedenis van Nijmegen. Tegelijk geldt deze eerste Nijmeegse kerk als de rechtstreekse voorloper van de Stevenskerk. Er is geen rechtstreeks bewijs voorhanden (in de vorm van bijvoorbeeld oude kaarten of teruggevonden archeologische resten) dat het bestaan van deze Gertrudiskerk ondersteunt. Niettemin wordt de kerk enkele malen genoemd in overgeleverde geschriften. Nadat Nijmegen en omgeving in 1247 in pand waren gegeven aan graaf Otto II van Gelre, moest de Gertrudiskerk aan het Valkhof om strategische redenen (met name de verdere uitbreiding en versterking van de burcht) van deze plek verdwijnen.

De Kruittoren is een overblijfsel van de oude omwalling van Nijmegen. De toren staat aan de Parkweg, aan de rand van het Kronenburgerpark. Hij is ongeveer 30 meter hoog. De toren werd gebouwd in 1426. In de negentiende eeuw, bij de verkoop van de vestingwerken, heeft de staat de toren bewust in eigendom gehouden om zo te voorkomen dat de toren zou worden gesloopt.

Het Minderbroedersklooster (1461-1996) is een voormalig klooster te Weert, gelegen aan Biest 43. Dit klooster werd in 1461 gesticht door Jacob I van Horne, die daartoe een stuk grond dat behoorde tot Kasteel De Aldenborgh afstond. Na de dood van zijn vrouw trad hij zelf toe tot de orde der Minderbroeders. Van 1512-1526 werd een laatgotische kerk gebouwd, de huidige Paterskerk, welke de plaats innam van de in 1462 ingewijde eenbeukige kerk. In 1566, 1572 en 1578 werden kerk en klooster beschadigd, om in 1586 te worden hersteld. In 1652 werd een Portiunculakapel aangebouwd. Het klooster werd door de Fransen opgeheven in 1797 om in 1836 weer in ere te worden hersteld. Het klooster heeft als zodanig bestaan tot 1996. Daarna bleef de orde tot in 2023 aanwezig in de stad. De Weertse orde werd na 561 jaar opgeheven, omdat een communiteit uit minimaal drie broeders moet bestaan, en in 2021 een van de laatste drie was overleden. De andere twee broeders bleven in de stad wonen.

Het Minderbroedersklooster (1461-1996) is een voormalig klooster te Weert, gelegen aan Biest 43. Dit klooster werd in 1461 gesticht door Jacob I van Horne, die daartoe een stuk grond dat behoorde tot Kasteel De Aldenborgh afstond. Na de dood van zijn vrouw trad hij zelf toe tot de orde der Minderbroeders. Van 1512-1526 werd een laatgotische kerk gebouwd, de huidige Paterskerk, welke de plaats innam van de in 1462 ingewijde eenbeukige kerk. In 1566, 1572 en 1578 werden kerk en klooster beschadigd, om in 1586 te worden hersteld. In 1652 werd een Portiunculakapel aangebouwd. Het klooster werd door de Fransen opgeheven in 1797 om in 1836 weer in ere te worden hersteld. Het klooster heeft als zodanig bestaan tot 1996. Daarna bleef de orde tot in 2023 aanwezig in de stad. De Weertse orde werd na 561 jaar opgeheven, omdat een communiteit uit minimaal drie broeders moet bestaan, en in 2021 een van de laatste drie was overleden. De andere twee broeders bleven in de stad wonen.

Detailopname van een van de biechtstoelen

De Sint-Martinuskerk is de hoofdkerk of dekenale stadskerk van Weert. De kerk is in gebruik voor de rooms-katholieke eredienst en is gewijd aan Sint-Martinus.Al meldt een bron al in 1056 een kerk in Weert, de eerste bouwfase van het huidige gebouw wordt pas voltooid in 1456. Dan verrijst namelijk het nog bestaande koor in gotische stijl. Na de bouw van dit koor blijft de oude kerk in gebruik. Of de oude kerk in verbinding stond met het nieuwe deel is niet bekend. Het oude schip verdwijnt rond 1500 om plaats te maken voor het huidige driebeukige schip dat de vorm kreeg van een gotische hallenkerk. Deze wordt in 1512 opnieuw in gebruik genomen. Waarschijnlijk is na die wijding het gebouw nog afgewerkt. Met de bouw van de toren in Kempense gotiek wordt gestart in 1528. Eind zestiende eeuw komt de bouw tot stilstand. In 1887 besluit toenmalig deken Johannes Godefridus Custers de lage middeleeuwse toren te 'voltooien'. Het laat negentiende-eeuwse ontwerp voor de verhoging van de toren is van de hand van architect Johannes Kayser. Deze herinterpreteert in zijn ontwerpen vrijelijk de middeleeuwen. In Weert laat hij de dan ruim 300 jaar oude stompe torenspits van de toren verwijderen en aan het bestaande middeleeuwse metselwerk van bijna 30 meter hoogte nog eens 20 meter toegevoegen. Ook het traptorentje aan de zuidzijde van de toren krijgt daarbij zijn huidige vorm. Tussen 4 hoekpinakels van elk 9 meter hoog, onderling verbonden door een balustrade met spitsboogjes, verrijst een zéér langgerekte, eikenhouten, met leien gedekte en opengewerkte spits van 40 meter. Al in 1906 wordt op last van de toenmalig Rijksbouwmeester Pierre J. Cuypers het kruis met 7 meter ingekort en ontdaan van vrijwel alle ornamenten omdat het gevaarte bijna 60 cm uit het lood staat. Deze noodzakelijke ingreep kan niet voorkomen dat tijdens een najaarsstorm in 1940 de hoge spits naar beneden stort. Hij neemt in zijn val een van de vier hoekpinakels mee, vernielt een aantal gewelven van de kerk en vaagt het aan de Oude Markt gelegen hotel de Vesper compleet weg. In 1951 schrijft het kerkbestuur een prijsvraag uit voor een nieuw ontwerp voor de torenbekroning. Winnaar is Theo Verlaan uit Berkum wiens verkozen inzending pas wordt uitgevoerd in 1960 wegens subsidieperikelen. Zijn ontwerp voorziet zowel in een bekroning maar ook in een restauratie van de bestaande onderbouw.

Het oorspronkelijke pand stamt waarschijnlijk uit 1885 en is als brouwerij in gebruik. Later start in het pand een kaarsenfabriek.

Het oorspronkelijke pand stamt waarschijnlijk uit 1885 en is als brouwerij in gebruik. Later start in het pand een kaarsenfabriek.

De Sint-Martinuskerk is de hoofdkerk of dekenale stadskerk van Weert. De kerk is in gebruik voor de rooms-katholieke eredienst en is gewijd aan Sint-Martinus.Al meldt een bron al in 1056 een kerk in Weert, de eerste bouwfase van het huidige gebouw wordt pas voltooid in 1456. Dan verrijst namelijk het nog bestaande koor in gotische stijl. Na de bouw van dit koor blijft de oude kerk in gebruik. Of de oude kerk in verbinding stond met het nieuwe deel is niet bekend. Het oude schip verdwijnt rond 1500 om plaats te maken voor het huidige driebeukige schip dat de vorm kreeg van een gotische hallenkerk. Deze wordt in 1512 opnieuw in gebruik genomen. Waarschijnlijk is na die wijding het gebouw nog afgewerkt. Met de bouw van de toren in Kempense gotiek wordt gestart in 1528. Eind zestiende eeuw komt de bouw tot stilstand. In 1887 besluit toenmalig deken Johannes Godefridus Custers de lage middeleeuwse toren te 'voltooien'. Het laat negentiende-eeuwse ontwerp voor de verhoging van de toren is van de hand van architect Johannes Kayser. Deze herinterpreteert in zijn ontwerpen vrijelijk de middeleeuwen. In Weert laat hij de dan ruim 300 jaar oude stompe torenspits van de toren verwijderen en aan het bestaande middeleeuwse metselwerk van bijna 30 meter hoogte nog eens 20 meter toegevoegen. Ook het traptorentje aan de zuidzijde van de toren krijgt daarbij zijn huidige vorm. Tussen 4 hoekpinakels van elk 9 meter hoog, onderling verbonden door een balustrade met spitsboogjes, verrijst een zéér langgerekte, eikenhouten, met leien gedekte en opengewerkte spits van 40 meter. Al in 1906 wordt op last van de toenmalig Rijksbouwmeester Pierre J. Cuypers het kruis met 7 meter ingekort en ontdaan van vrijwel alle ornamenten omdat het gevaarte bijna 60 cm uit het lood staat. Deze noodzakelijke ingreep kan niet voorkomen dat tijdens een najaarsstorm in 1940 de hoge spits naar beneden stort. Hij neemt in zijn val een van de vier hoekpinakels mee, vernielt een aantal gewelven van de kerk en vaagt het aan de Oude Markt gelegen hotel de Vesper compleet weg. In 1951 schrijft het kerkbestuur een prijsvraag uit voor een nieuw ontwerp voor de torenbekroning. Winnaar is Theo Verlaan uit Berkum wiens verkozen inzending pas wordt uitgevoerd in 1960 wegens subsidieperikelen. Zijn ontwerp voorziet zowel in een bekroning maar ook in een restauratie van de bestaande onderbouw.