ipernity: Hans-Georg Kaiser's photos

Blovfloro (Ni semas kaj semas konstante)

23 Sep 2008

1

612

(fotis Cezar)

Kio tio estas?

13 Apr 2008

2

1

1109

https://www.ipernity.com/blog/cezar/94363 Cezar: Sen diveno

Lampodanco en Orientlando

14 Sep 2008

1573

fotis Cezar en Grassi-muzeo Lepsiko fotis Cezar Cezar Kapricaj koloroj El la ruĝo, kiun mi hatis pli kaj pli, mi esplore vojaĝis en la nigron. La nigro senpene estingis la ruĝon kaj tiel havigis al mi ŝajnan kontentiĝon, ĝis ĝi fine - kiel la ruĝo - fariĝis kateno. Nigro, kiu komencas gorĝopremi iun, oni povas bridi nur per grandioza lazuro, kaj tiel mi enamiĝis en la lazuron de la ĉielo. Sed ĉar la lazuro por mi estas la koloro de la paradizo, mi ne longe eltenis ĝin en la bluo kaj sopiris la ekscitigajn kolorojn flavo kaj oranĝo, kiuj povus elaĉeti min el la sennubeco de la ĉiela bluo. Mi furiozis en flavo kaj oranĝo kun la krea impeto de giganto, sed aĥ, la flavo kaj la oranĝo subite fariĝis ruĝaj, kaj la ruĝo kriis kiel krias perdiĝintaj animoj, kaj nigriĝis antaŭ miaj okuloj kaj mi sopiris ree al la lazuro de la ĉielo. La ĉielo fariĝis blua, kaj ĉio, kio estis de turmento kaj doloro kaj malamo en mi, retiriĝis en la bluan horizonton, kie tiuj nigraj sentoj fine tute perdiĝis. Kaj tiam mi vidis la bluan floron, kaj mi kuris al la blua floro, sed kiam mi atingis ĝin, ĝi jam ne estis blua. La suno estis subiranta, en flavo kaj oranĝo. Kaj mi volis firmteni min en tiu flavo kaj oranĝo, sed la suno fariĝis pli kaj pli ruĝa, kaj la nigra nokto falis sur min. Kaj mi, kiu ne povas elteni dum longa tempo en nur unu koloro, jam sopiregis al la bluo de la sekvanta tago. Hans-Georg Kaiser Kapriziöse Farben Aus dem Rot, dass mir immer verhasster wurde, machte ich eine Forschungsreise in das Schwarze. Das Schwarze löschte das Rote mühelos aus und verschaffte mir so eine scheinbare Befriedigung, bis es schließlich -wie das Rot- zur Kette wurde. Ein Schwarz, das anfängt einem die Kehle zuzudrücken, kann man nur mit einem grandiosen Blau zügeln, und so verliebte ich mich in das Blau des Himmels. Doch weil das Himmelsblau die Farbe des Paradieses ist, hielt ich es nicht lange im Blauen aus und sehnte mich nach den erregenden Farben Gelb und Orange, die mich aus der Wolkenlosigkeit des Himmelblaues erlösen könnten. Ich wütete in Gelb und Orange, mit dem schöpferischen Ungestüm eines Giganten, aber, ach, Gelb und Orange wurden plötzlich rot, und das Rot schrie wie verlorene Seelen schreien, und es wurde mir schwarz vor Augen und ich sehnte mich wieder nach dem Himmelsblau. Der Himmel wurde blau, und alles das, was an Qual und Schmerz und Hass in mir war, zog sich in den blauen Horizont zurück, wo sich diese schwarzen Gefühle am Ende ganz verloren. Und dann sah ich die blaue Blume, und ich lief zur blauen Blume hin, doch als ich sie erreichte, war sie nicht mehr blau. Die Sonne war am Untergehen, in Gelb und Orange. Und ich wollte mich festhalten in diesem Gelb und Orange, aber die Sonne wurde röter und röter und die schwarze Nacht fiel auf mich. Und ich, der es in nur einer Farbe nicht lange aushält, verzehrte mich vor Sehnsucht nach dem Blau des kommenden Tages.

Kiam ĉio dormas...

14 Sep 2008

1

813

fotis Cezar en Grassi-muzeo Lepsiko

Masko de afrikanino

14 Sep 2008

909

fotis Cezar en Grassi-muzeo Lepsiko Dennis Brutus: Suda Rodezio Zimbabvo) Sed la tenero vivos plu Kaj tamen ni vivos plu; ne velkos la tenero, kvankam oni perfidis ĝin. Avidaj reflektoroj kvazaŭ per ungegoj fosiĝas en niaj nudajn, sendefendajn ombrojn; La monolita dekalogo de faŝistaj malpermesoj fikse rigardas sur niajn kapojn kaj tremas antaŭ la renversiĝo en la abismon; ĉe kadukaj pordoj tondras bototretado. Sed ni vivos plu, spite al disigitaj vivoj, mizero kaj malsato. Tra la asfalta tenebro siblas patrolaj serpentoj siajn minacojn kontraŭ nia vivo. Jen teruro senmezura, nia lando estas dezertigita de teroro, malbeligita kaj disŝirita kiel ni, kiel nia sindonemo. Sed la tenero vivos plu. Dennis Brutus Südrhodesien (Simbabwe) Aber die Zärtlichkeit wird weiterleben Und doch werden wir weiterleben; nicht welken wird die Zärtlichkeit, wenn man sie auch verriet. Gierige Scheinwerfer krallen sich in unsere nackten, wehrlosen Schatten; der monolithische Dekalog faschistischer Verbote starrt auf unsere Häupter und bebt vor dem Sturz in den Abgrund; an morsche Türen dröhnen Stiefeltritte. Aber wir werden weiterleben, trotz Trennung, Not und Entbehrung. Durch asphaltenes Dunkel zischen Patrouillenschlangen ihre Drohungen gegen unser Leben. Grauen maßlos, unser Land ist von Terror verwüstet, ist entstellt und zerisssen wie wir und unsere Hingabe zerfetzt. Aber die Zärtlichkeit wird weiterleben. Klaus Möckel Klaku miajn poemtradukojn: http://www.cezarpoemtradukoj.cezarpoezio.de/92.html