Antaŭ 20 jaroj ...

Mi bedaŭras pri viaj kolegoj, defendi la patrujon estas granda honoro, sed malfeliĉe militoj ĉiam estas pro decidaj politikoj, preskaŭ ĉiam tiuj decidoj ne celas defendi la popolon.
La popola proverbo estas tute korekta: La ĉefa malamiko de la homo estas la homo mem!
Bedaŭrinde, ni la sola plena inteligenta estulo de la planedo, estas kiu detruas sian propran domon(la planedo) kaj ankaŭ detruas si mem!!
Malgraŭ tio mi fidas ke estontece la homoj estos malpli sovaĝaj kaj la homaro estos pli paca!
Pacon kaj sanon al vi Reza!

Ho ĉielo, 16 elde 240? La nura penso pri la pereitaj familianoj kaj amikoj estas terura, ne eblas imagi la realecon. Mi estis juna kaj zorgis pri aliaj aferoj dum okazis la iran-iraka milito. Kvankam samtempe en nia lernejo al ni estis prezentitaj la plej sombraj ĉapitroj de nia propra historio, la faktoj estis tiel kruelaj ke individuaj sortoj ne alteniris al la supro de la menso. Divene mi estas feliĉa ke mia familio neniam estis tro koncernita per tia katastrofo.

Fartu ili bone laŭ siaj kredoj, kaj iuj kiuj restadas kaj iuj kiuj nin forlasis. Ni laboru pro mondo kiu ne plu bezonos soldatojn.

Gratulon por via ekssoldatiĝo kaj prosperan futuron al vi!

La verketo pri via sperto rememorigis min pri usona junulo, kun kiu mi babilis angle per ICQ dum longa tempo antaŭ kelkaj jaroj. Li estas kredanto de Taoismo kaj ĉiam revis, ke li povu vojaĝi al ĉinio por viziti taoismajn templojn iutage, sed bedaŭrinde poste li sendis al mi subitan mesaĝon, ke li partoprenos la servon kiel soldato, kaj forlasos sian hejmon en la sekva tago. En la mesaĝo por adiaŭo mi petis lin sendi al mi mesaĝon tuj kiam li trovis oportunon retumi, sed ĝis nun mi ricevis neniun mesaĝon de li. Mi ĉiam timis, ke li iris al batalo kaj fariĝis torturilo de sia agresema registaro. Mi bondeziris, ke li povu sekure reveni pli frue por daŭrigi nian mesaĝadon. Eĉ se li ne plu ekzistas en tiu ĉi mondo, mi esperas, ke li naskiĝu en nova mondo, kie ne plu estas milito.

16 el 240, do 2 el 15. Bonŝance ke mi ne devis militservi!

Milito estas terura.Dum la iran-iraka milito,mi rigardadis TV cxiutage,zorgante la militon.Tiam multaj soldatoj kaj civitanoj mortis de la milito.Mia koro estis dolora.Homaro ne plu havu militon!

Ĉiu milito finfine ĉesiĝas sed restas doloroj kiuj psike kaj fizike restas dum kelkaj generacioj kaj tiuj doloroj rondiras kaj kreas problemojn ...

Kiom veraj vortoj. Mi tamen ĝojas, ke malgraŭ ĉiuj amaraj spertoj kaj la cenzuro vi ne hezitas skribi pri okazaĵoj en via lando ĉi tie.

Fakte tio estas malfeliĉeco de la nunaj regantoj! Ili milionojn da eŭroj elspezas bari kaj limigi la interreton sed teknologio ĉiam estas pli frua de ilia aga kaj fenestretoj de libereco malgraŭ la ilia volo ĉiam ekzistas...
Ankaŭ mi ĝojas:)

Vi havis doloran sperton. Gratulon por via travivo. Volu ĝui nunan vivon.

Tiom da maljustaĵoj, suferoj kaj malfeliĉaĵoj...kial? kial?
Estu vi (kaj ĉiuj ĉe vi)ĉiam sanaj kaj feliĉaj!

Kaj kio okazus, se vi rifuzus soldatiĝi, Reza?

Bona demando.
Tiam(tio estas antaŭ 20 jaroj)la 18 jaruloj estis aŭtomate soldataj kaj se iu ne prezentus sin al la armeo, oni perforte kaptus lin kaj eĉ punoj povus sekvi la aferon.
Se oni rezignus militservi ili ne havus rajton:
- edziĝi
- akiri pasporton
- aĉeti oficiale aŭton, domon kaj simile
- esti dungita oficiale aŭ ne oficiale
...

Kaj ĉie surstrate, inter urbaj vojoj la armeo kontrolis la homojn kaj tiuj kiuj ne havis dokumenton ke ili jam pasigis la militservadon, oni rajtis kapti ilin kaj perforte sendi al la armeo. Antaŭ ol soldatiĝi almenaŭ 5 foje mi estis kaptita pro tio ke oni ne povis kredi ke mi estas lernanto kaj ankoraŭ mi ne finis 18 jariĝon! ...

Do, ne eblis facile rifuzi soldatiĝon.

Mi ankaŭ estis soldato ,kiu servis dum 33 monatojn en armeo. Kompreneble en S.Koreio servado en armeo estas deviga afero por junuloj. Mi suferis de severa ekzercado de armeo. Kiam mia filo eniris en armeon por fariĝi soldato,larmoj senĉese fluis sur mia vizaĝo,pensante ke mi antaŭ longe estis suferinta de trajnado kiel soldato. Mi tiam pensis,kial mi ankaŭ devos lasi mian filon ricevi tian severan trajnadon de armeo. Tamen mi nun pensas ke tiam suferiga vivo kiel soldato helpas al mi venki ĉiujn malfacilaĵon en mia vivo.