Le la kroata:

Jezero

Zar gonjenima uvijek novim obalama,
u vječnu noć, ko` bespovratni san,
u more ljeta bacit nije dano nama
sidro bar na dan?

O jezero, tek jedna godina što prođe,
a tu, gdje nju je svaki očekivo val,
gle, sam sad sjedim ja, gdje ona dođe
sa mnom sjest na žal.

Udaralo si šumno o visoku stijenu
nagrizajući ko` i sad kamen krut,
a vjetar s tvoga vala nosio je pjenu
sve do pred njen skut.

Dal` pamtiš kad smo došli jedno veče,
a s neba na val tamni rosio je muk,
tek iz daljine, ko` da veslo vodu siječe
ču se skladni zvuk.

Najednom divna riječ se dragoj usni ote,
a obala se ozva jekom isti čas,
a val bje tih dok drag i pun ljepote
drhtnu njezin glas:

"O vrijeme stani čas, nek` malko dulje traje
let tvoj nesnosan!
Da užijemo sve do kraja što nam daje
najljepši naš dan.
Ta nesretnih je dosta što im preko mjere
dug je taj tvoj čas.
Za njihov dan se skrbi što ih patnjom ždere -
pusti, sretne, nas".

A ja zaludu molim vrijeme neka stane -
bijeg je njegov živ.
Ja velim noći: "Lakše, al` sjaj zore rane
već je razbi siv.

Tad volimo se! Nek` to vječnost bude mala:
Ljubav, ja i ti!
Jer svijet je brod bez luke, vrijeme val bez žala,
prolaznici mi.

O ljubomorno vrijeme, zar to pjanstvo noći,
kad ljubav plavi nas ko` svježa kiša tlo
zar brzo nestat mora kao što će proći
dan što nosi zlo?

Zar sve je prošlo? I da nikad se ne vrati?
Zar od sveg neće ostat ni najmanji trag?
I vrijeme što ga ote, neće l` opet dati
čas taj tako drag?

O vječnosti, o prošlosti, gdje vaša tama
sad raskida naše dane, recite mi bar!
I hoćete li ikad zanos vratit nama,
taj oteti dar?

O jezero, o spilje, mračna šumo , stijene
vas vrijeme štedjet i pomladit ima moć!
O prirodo sačuvaj barem uspomene
na tu divnu noć!

Pa bilo to u tvome miru ili buri,
o jezero, u humku kao stijena plast
u tamnoj vodi tvojoj gdje borovi suri
gledaju tvoj rast!

Pa bilo to u lahoru il` treperenju lista,
u šumu vode što ga žal udvaja tvoj.
U zvijezdi srebrnoj što na tvom valu blista
i sjaj motri svoj.

I neka povjetarac, trska što se njiše,
i zrak tvoj ugodan ko` mirisava so,
nek` progovori sve što čuje,vidi, diše:
"Ljubav bješe to".

Alphonse de Lamartine

Dankegon pro la traduko en la serban, kara Bojana! ... Mi ne scias, ĉu jam ekzistas esperanta traduko...

Il lago
Così, sempre spinti verso nuove rive,
Nella notte eterna portati via senza ritorno,
Non potremo mai sull'oceano delle età
Gettare l'ancora un solo giorno?
O lago! l'anno appena ha finito il suo corso,
E presso i flutti amati che lei doveva rivedere,
Osserva! vengo solo a sedermi su questa pietra
Dove la vidi sedersi!
Muggivi così sotto queste rocce profonde;
Così ti rompevi sui loro lati strappati;
Così il vento gettava la schiuma delle tue onde
Sui suoi piedi adorati.
Una sera, ti ricordi? navigavamo in silenzio;
Non si udiva da lontano, sull'onda e sotto i cieli,
Che il rumore dei rematori che colpivano con ritmo
Le tue onde armoniose.
Improvvisamente accenti sconosciuti alla terra
Dalla riva incantata colpirono gli echi,
I flutti furono attenti, e la voce che mi è cara
Lasciò cadere queste parole
"O tempo, sospendi il tuo volo!" e voi, ore propizie,
Sospendete il vostro corso!
Lascia gradire le delizie rapide
le più belle del giorno d'oggi!
"Gli infelici ti implorano;"
Fluisci,fluisci per loro;
Prenditi le cure che divorano i loro giorni ;
Dimentica i felici.
"Ma chiedo invano alcuni momenti ancora,"
Il tempo fugge;
Dico a questa notte: "sii più lenta"; e l'alba
Dissiperà la notte.

"Amiamo dunque, amiamo dunque!" dell'ore fuggitive,
Acceleriamo, usufruiamo!
L'uomo non ha affatto porti, il tempo non ha affatto rive;
Fluisci, e passiamo!
Tempo geloso, può darsi che questi momenti d'ebbrezza,
Dove l'amore a lunghe onde ci versa la felicità,
volino lontano da noi con la stessa velocità
dei giorni di disgrazia?
Che cosa! non ne potremo fissare almeno la traccia?
Ciò che! passati per mai? cosa! tutto è perduto?
Questo tempo che ce li diede, questo tempo che li cancella,
Ce li renderà più?
Eternità, nulla, passato, abissi scuri,
In cosa avete trasformato i giorni che assorbite?
Parlate: ci renderete queste estasi sublimi
Cosa ci rapite?
O lago! rocce mute! grotte! foresta oscura!
Voi che il tempo salva o che può rinnovare,
Conservate di questa notte, conservate, bella natura,
Almeno la memoria!
Che sia nel tuo riposo, che sia nelle tue tempeste,
Bel lago, e nell'aspetto delle tue pendenze ridenti,
Ed in quest'abeti neri, ed in queste rocce selvagge
Chi pendono sulle tue acque!
Che sia nello zefiro che freme e che passa,
Nei rumori dei tuoi bordi e dai tuoi bordi ripetuti,
Nell'astro dalla fronte d'argento che sbianca la tua superficie
Dal suo chiarore morbido!
Che il vento che geme, la canna che sospira,
Che i profumi leggeri della vostra aria odorosa,
Che tutto ciò che si sente, si vede e si respira,
Tutto dica: "Hanno amato!"

Grazie mille, Bojana, per la traduzione nell' Italiano!

por kio vi ne kolektus diversajn tradukojn de Lamartin?
Ankoraŭ jen je булгара lingvo:

Езерото

И тъй, от бряг на бряг отнасяни, ласкани,
на тая вечна нощ в света неочертан
ще можем ли веднъж да хвърлим котва — спряни
в живота океан?
О, езеро, една година в скръб изтече…
Но ето ме: вървя по същите места.
На камъка студен пак сядам, ала вече
до мен не сяда тя…
Под дивите скали ти пак така щастливо
се пенеше преди; и вятърът така —
със цветни пръски, с вик — се хвърляше игриво
във нейните крака.
А спомняш ли си ти оная нощ, когато
със лодка из леса се губихме? До мен
седеше кротко тя и само на веслата
шумът бе извисен.
Внезапно странен звук във здрача се изправи.
Но ехото — и то се вдигна начаса.
Вълната бе добра — полегна и остави
на ехото гласа:
„О, време, не лети! Бъдете вечно млади,
приятни часове,
та в късите ни дни най-бързите наслади
духът да призове!
Нещастните отвред на теб се молят, време:
надежда остави!
Ти бягаш. И от теб надежда кой ще вземе?
Щастливците, уви!
Напразно моля миг единствен от съдбата:
Сатурн в нощта лети…
И казвам на нощта: не бързай, нощ — зората
сама ще заблести!
Но да обичаме! О, радостта ще вземем,
когато не заспим.
Пристанище и бряг не знае нашто време —
лети! — и ний летим.“
О, време, та нима ще позволи съдбата
и той миг, изгрял от твоите висини,
да отлети далеч — по-бърз и от крилата
на горестните дни?
Ах, няма ли поне следи да ни оставиш?
Завинаги ли — да, изцяло ли — кажи,
ни вземаш радостта, която ни раздаваш
с най-щедрите лъжи?
Нищожество и мрак, о, минало и вечност,
каква е вашта цел към всеки грабнат час?
Върнете ми поне от тая безсърдечност
най-нежния екстаз!
Ах, пещери, вода и бряг, и лес огромен,
които пролетта закриля — съдник лош
не е за вас смъртта! Затуй пазете спомен
от тая чудна нощ!
Да бъде тя във теб, о, езеро, когато
гърмиш или мълчиш; и в тъмните ели,
и в хълмовете там, засмени от луната,
и в дивите скали.
И във ветреца, що трепти и отминава
в шума на твоя бряг, подзет от друг твой бряг,
дори в една звезда, която в тебе плава,
да се усеща пак!
И нека тоя тих ветрец във храста, даже
и въздухът свенлив, дърветата — и те,
които все мълчат — о, всичко нека каже:
„Обичали са те!“

Kaj je pola lingvo:

Alphonse de Lamartine, Jezioro (przeł. Zenon Przesmycki)

Tak więc, zawsze ku nowym brzegom popychani,
Na wieki otoczeni wiecznej nocy mgłą,
Nigdyż nie będziem mogli na czasu otchłani
Kotwicy wrazić w dno?

O jezioro, rok ledwie krótkie skończył życie,
A patrz! ku brzegom twoich, tak nam drogich wód,
Sam przychodzę i siadam na tej skały szczycie,
Gdzieś ją widziało wprzód!

Takeś szumiało wtedy pod stromem urwiskiem,
Takeś się roztrącało o skał brzeżnych słup,
Tak wiatr miotał pian twoich srebrzystym wytryskiem
Do jej wielbionych stóp.

Czy pamiętasz ten wieczór? Płynęliśmy w ciszy;
Na niebie i na wodzie, w niezmierzoną dal
Płynął tylko szmer wioseł, co na kształt klawiszy
W twych biły struny fal.

Nagle czarowne dźwięki, nie znane na ziemi,
Zbudziły echa, skryte w skalnych brzegów cieśń!
Toń słuchała ciekawie, a głos drogi temi
Słowami śpiewał pieśń:

„O czasie, wstrzymaj lot! i wy, chwil drogich mgnienia,
Wstrzymajcie pęd bez tchu!
Dajcie nasycić się rozkoszą upojenia
W najsłodszym życia dniu.

Wszak nieszczęśliwych dość na ziemi was tu błaga;
Niech im pośpiesza czas;
I brzemię bierzcie dni wraz z nędzą, co ich smaga;
Zostawcie szczęsnych nas!

Lecz próżno proszę, łkam, o kilka chwil się korzę,
Czas pierzcha, pierzcha w skok;
Powiadam nocy tej: ‘Płyń wolniej!’ – i wnet zorze
Rozproszą nocy mrok.

Kochajmy więc! i te, które nam los odmierza,
Zużyjmy w szczęściu dni!
Przystani nie ma człek – i nie ma czas wybrzeża,
On mknie – mijamy my!”

Czasie zawistny, jak to? Więc upojeń chwile,
Gdy miłość złotą falą szczęścia leje w krąg,
Podobnie ulatują, niestałe motyle,
Jak dni klęsk, trosk i mąk?

Jak to? Więc nawet cień ich nie zostaje blady?
Więc mija na zawsze? Więc nikną , jak sztych?
Ten czas, co nam je dał, co ich zaciera ślady,
Już nam nie wróci ich?

O wieczność, nicość, przeszłość! Głębie, pełne cienia,
Jakiż los chwil, co waszych progi przeszły bram?
Oddacież nam tych wzniosłych ekstaz uniesienia,
Któreście wzięły nam?

O jezioro! skał ciszy! lesie ciemny! góry!
Wy, które czas oszczędza i odmładza rad,
Zachowajcie z tej nocy, o cuda natury,
Wspomnienia chociaż ślad!

Niechaj ono zostanie w tych ciszach i burzach,
Piękna głębi, w słodyczy, którą dyszy błoń,
W tym czarnym gaju sosen, w skał dzikich przedmurzach,
Co patrzą w twoją toń!

Niech ożyje w zefirze, co zadrży i pierzchnie,
W szumach brzeżnych, co echem w drugi dzwonią brzeg,
W gwieździe srebrnej, co rzuca na twoją powierzchnię
Światłości miękkiej śnieg!

Niechaj wiatr, co się skarży, trzcin muzyka cicha,
Niech wonie śniące w twojej balsamicznej mgle,
Niech wszystko, co się słyszy, widzi, czym oddycha,
Brzmi tym: „Kochali się!”

DANKEGON pro tiom da tradukoj, kara Bojana!
Mi ĵus eltrovis la tradukon en la angla :

English translation :

Thus driven forth forever to new shores,
Born toward Eternal Night and never away,
Sailing the Sea of Ages, can we not
Drop anchor for one day?

O Lake! The year has scarcely spun its course.
Now, by the waves she meant to see again,
Watch how I sit, alone, upon this stone
On which you saw her then.

You lowed as now below those plunging cliffs.
As now, you broke about their riven flanks.
As now, the wind flung your foam forth to wash
Her feet which graced your banks.

One evening we two roamed -remember?- in silence:
On waves and under heaven, far and wide,
No sound came save the cadence of the oarsmen
Stroking your tuneful tide.

Then sudden tones, unfathomed on this earth,
Resounded round the echoing, spellbound shore.
The tide turned heedful; and I heard these words
From the voice I adore:

Suspend your trek O Time! Suspend your flights
O favoring hours, and stay!
Let us pause, savoring the quick delights
That fill the dearest day.

Unhappy crowds cry out to you in prayers.
Flow, Time, and set them free.
Run through their days and through their ravening cares!
But leave the happy be.

In vain I ask for hours to linger on
And Time slips into flight.
I tell this night: "Be slower!" and the dawn
Undoes the raveled night.

Let's love, then! Love, and feel while feel we can
The moment on its run.
There is no shore of Time, no port of Man.
It flows, and we go on.

Covetous Time! Our mighty drunken moments
When love pours forth huge floods of happiness;
Can it be that they fly from us no faster
Than days of wretchedness?

Why can't we keep some trace of them, at least?
Why lost forever? Why beyond recall?
Will Time that gave them, Time that now destroys them
Not bring them back at all?

Eternity, naught, past, dark gulfs: what do
You do with days of ours which you devour?
Speak! Will you not bring back those sublime things?
Return the raptured hour?

O Lake! Caves! Speechless ledges! Gloaming glades!
You whom Time shields or can bring back to light,
Beautiful Nature, keep the memory-
The memory of that night:

Memory in your stillness and your storms,
Fair Lake, in your cavorting sloping sides,
In the black firtrees, in the savage rocks
Rising above your tides;

Memory in the breathings of the zephyr,
In shore whose sounds resound to shore each night,
And in the silver visage of the star
Touching you with soft light.

Let the bewailing winds and sighing reeds,
Let the light balm you blow through cliff and grove,
Let all that man can hear, behold or breathe
All say: "They were in love."

Aqui esta la traduccion en castellano:



El lago



Así, siempre impelidos hacia nuevas riberas,
arrastrados sin retorno en la noche eterna,
¿no podremos jamás en el océano del tiempo
echar ancla alguna vez?

¡Oh, lago!, el año ya casi termina su carrera
y, a las amadas aguas que ella deseaba volver a contemplar,
¡ved!, solitario vengo yo a sentarme sobre la piedra
en la que antaño se sentara ella.

Así bramabas entonces bajo estas elevadas rocas,
así rompías contra estos desgarrados acantilados,
y así el viento arrojaba la espuma de tus olas
sobre sus pies adorados.

Una noche, ¿lo recuerdas?, navegábamos en silencio;
no se escuchaba a lo lejos, entre las aguas y el cielo,
otro sonido que los rítmicos remos golpeando
tus oleajes armoniosos.

De improviso, unos acentos en la tierra desconocidos
despertaron los ecos de esta costa encantada;
prestó oídos el agua, y la voz de mi amada
dejó deslizar estas palabras:

«¡Tiempo, detén tu vuelo! ¡Y vosotras, horas propicias,
suspended ya vuestro curso!
¡Dejadnos saborear las fugaces delicias
del más bello de nuestros días!

Muchos desdichados aquí abajo os imploran:
pasad, pasad para ellos,
llevaos con los días los cuidados que los devoran,
y olvidad entretanto a los dichosos.

Mas en vano unos momentos más os suplico:
el tiempo huye y se me escapa;
le digo a esta noche: "Id más lento", y la aurora
pronto comienza a disiparla.

¡Amémonos, amémonos pues! ¡De la hora fugitiva
gocemos de prisa, disfrutando!
El hombre no tiene puerto, ni costas el tiempo:
él pasa, y pasamos también nosotros».

Tiempo celoso, ¿puede ser que esos momentos
de embriaguez en los que el amor nos hace felices
escapen de nosotros con la misma presteza
con la que los días de dolor se alejan?

¡Pues qué!, ¿no podremos ni siquiera conservar su huella?
¿Es que pasan para siempre? ¿Es que se pierden del todo?
¿Es que el tiempo que los trae, y el tiempo que los borra,
nunca más los devolverán a nosotros?

Eternidad, Nada, Pasado, sombríos abismos,
¿qué hacéis de los días que os engullís?
Contestad: ¿no nos devolveréis esos éxtasis sublimes
que nos habéis arrebatado?

¡Oh, lago, mudas rocas, grutas, lóbregos bosques,
vosotros a quienes el tiempo perdona o que rejuvenecer puede:
guardad de esa noche, guardad, bella naturaleza,
al menos el recuerdo!

Que permanezca en tu reposo y en tus tempestades,
bello lago, y en el aspecto de tus risueñas laderas,
y en esos negros abetos, y en esas rocas salvajes
que se inclinan sobre tus aguas.

Que permanezca en el céfiro que se estremece y que pasa,
y en los sonidos de tus orillas a los que tus orillas hacen eco,
y en el astro de plateado rostro que blanquea tu superficie
con su apacible claridad.

Que el viento que gime, que el junco que suspira,
que las ligeras fragancias de tu aire perfumado,
y que todo lo que se ve, se escucha y se respira,
todo diga: «Ellos se han amado».

Jen la germana traduko :

Die deutsche Übersetzung:

Der See
Alphonse de Lamartine

Also! Immer an neuen Küsten geschoben,
Weggefegt in die ewige Nacht, mit keiner Ruckkehr,
Können wir nie auf den Ozean der Ewigkeit
Einen Anker für einen einzigen Tag loswerfen?

Ach See! Das Jahr hat kaum seinen Lauf beendet
Und in der Nähe des geliebten Gewässers, das sie nochmals hätte wiedersehen sollen,
Schau! Ich bin gekommen, um auf diesen Stein allein zu sitzen,
Wo du ihr auch sich sitzen sah!

Du stöhnteste wie dies unter diesen tiefen Felsen,
Wie dies, brachtest du auf deinen gerissenen Flanken,
Wie dies, wurf der Wind den Schaum von deinen Wellen
Auf ihren geliebten Füßen.

Eines Abends, errinnerst du dich? Wir flossen schweigsam;
Es gab nichts aus der Ferne zu hören, auf den Wellen, unter dem Himmel,
Außer dem Laut der Rüderer, die rythmisch schlugen
Gegen deine harmonischen Wellen.

Plötzlich in unirdischen Akzenten
Fielen Widerschallen vom bezauberten Strand;
Das Wasser hörte zu, und die Stimme, die mir teuer ist
Läßt diese Wörter fallen:

"Ach Zeit! Halte deinen Flug, und Ihr, glückliche Stunden,
Haltet dein Rennen:
Laß uns die fliegenden Freuden
Von unseren holdesten Tagen schmecken!

"Es gibt genügend Unglücklichen hier unten, die dich anflehen,
Zu eilen, eilen für sie;
Nimm mit ihren Tagen die Sorgen, die sie verschlingen,
Vergiss die Glücklichen.

"Aber ich bitte vergeblich, um ein wenig Momente mehr,
Die Zeit entflieht mir und fliegt;
Ich sage zu dieser Nacht: Sei langsamer; und die Morgendämmerung
Kommt um die Nacht zu schmelzen,

"Laß uns lieben dann, laß uns lieben! In der fliegenden Stunde,
Beeile dich, laß uns freuen!"
Der Mensch hat keinen Hafen, die Zeit hat keinen Strand;
Sie fliegt, und wir gehen weiter!"

Neidische Zeit, kann es sein, daß diese euphorischen Momente,
Wo die Liebe auf uns in langen Wellen die Freude giesst,
Fliegen von uns mit der gleichen Geschwindigkeit
Wie die unglücklichen Tagen?

Was! Können wir nicht wenigstens die Spüren halten?
Was! Weg für immer? Was! Total verloren!
Die Zeit, die sie geschenkt hat, die Zeit, die sie erlöschen hat.
Wird sie nie zu uns wieder zurückgeben!

Ewigkeit, Nichts, Vergangenheit, dunkle Abgründe,
Was macht Ihr mit den Tagen, die Ihr verschlingt?
Spricht: wirt Ihr jene erhabene Ekstasen zurückgeben,
Die Ihr von uns wegreisst?

O See! Stille Felsen! Höhlen! Dunkle Wälder!
Ihr, die die Zeit spart oder wieder jung machen kann,
Haltet von jener Nacht, halte, schöne Natur
Wenigstens die Errinnerung!

Darf es in deinem Rast sein, darf es in deinen Stürmen sein,
Schöner See, und im Aussehen deinen lächelnden Stränden
Und in diesen schwarzen Kiefern, und in diesen wilden Felsen
Die über deinem Gewässer lehnen.

Darf es im sanften Wind, der zittert und verweht,
In den Lauten deiner Üfer, und von deinen Üfern wiederholt,
Im Stern mit einer silbernen Stirn, die deine Oberfläche
Von der durchsichtigen Klarheit weiß macht.

Darf der Wind, der stöhnt, das Schilf, das seuft,
Darf der sanfte Duft deiner wohlriechenden Luft,
Darf alles, das gehört werden kann, gesehen oder geatmet
Alle sagen: sie haben geliebt!

Übersetzung: © David Paley

Je la portugala:

O LAGO

Errando, sem parar, de plaga em plaga
Da noite eterna o golfão demandando,
Não poderemos nós no mar dos evos
Ancorar um só dia?

Ó lago, um ano é findo! e em tuas praias
Tão queridas, que ainda Ela ver quisera,
Repara! eis-me hoje só sobre esta penha
Em que a viste sentada!

Assim fremias tu nas cavas rochas;
Assim no embate o seio lhe rompias;
Assim também de espuma salpicavas
Os seus pés adorados.

Era noite e em silêncio nós vagávamos
O rumor só se ouvia – não te lembras?
Dos remos, que cadentes te talhavam
As harmônicas vagas.

Eis súbito das ribas encantadas
Ignoto acento vibra e os ecos fere;
A vaga emudeceu, da voz amável
Caíram tais palavras:

"Pára, ó tempo, teu vôo! horas propícias,
"Suspendei vosso curso!
"Gostar deixai-nos as delícias rápidas
"Dos nossos belos dias!

"Não poucos desgraçados vos imploram;
"Correi, correi pra eles:
"Levai os dias seus e as suas mágoas;
"Esquecei os felizes.

"Mas debalde inda peço alguns instantes;
"O tempo escapa e foge.
"Digo à noite: "sê mais pausada" e à aurora:
"Vem dissipar a noite."

"Amemos, pois, amemos! fugaz tempo,
"Eia! aproveitemo-lo!
"O homem não tem posto à idade termo;
"Ele corre e passamos."

Pois é crível que instantes tão suaves,
Em que amor de delícias nos inunda,
Fujam velozes, tempo ingrato, como
Os dias da desgraça?

Pois que! nem seus vestígios permanecem?
Que! passados já são! já são perdidos?
Nem o tempo, que os deu, que os arrebata,
No-los dará de novo?

Nada, passado, eternidade, abismo!
Os dias que tragais que é feito deles?
E pagar pretendeis sublimes êxtases
Que nos roubais, dizei-nos?

Ó Lago! ó grutas! relvas! mudas rochas!
Vós que o tempo respeita, ou que remoça,
Desta noite guardai, guardai vós todos
Ao menos a lembrança!

Viva ela em teu repouso, em teus marulhos,
Belo Lago, e nos teus vergéis risonhos;
Nesses rudes penedos, negros troncos
Que pra ti se debruçam!

Viva nas ruas que murmuram, fogem,
No crebo estrepitar das tuas praias,
Nesse astro que prateia as tuas águas
Com seus moles fulgores!

E a aragem que suspira, a haste que geme,
De teu ar perfumado o alado aroma;
Tudo enfim que se vê, ouve e suspira,
Repitam: Eles amaram!
(Trad. de Maciel Monteiro)

Kiam la esperanta traduko ?

Ŝajnas, ke ĝi ankoraŭ ne ekzistas ...

Vi do scias, kio restas faronta al vi, kara amiko !

Mi mem ne povus bone traduki tiun majstroverkon, kara amiko! Ankoraŭ mankas al mi tro da scipovo... kaj poeta lerteco!

Je la serba:
JEZERO

Ka obalama novim terani o postanja,
nošeni bespovratno u večne noći sen,
zar ne možemo nikad sred mora naših dana
baciti sidro makar i na tren?

Jezero! Ne ispuni ni krug u svome hodu
godina, a ja sada dolazim amo sam,
bez nje da gleda tvoju tako voljenu vodu,
bez nje, i sedam na naš stari kam.

Ti si hujalo isto ovako ispod stena
i lomilo se isto o kršan ovaj žal,
i pod istim je vetrom mila stopala njena
prskao penom propeti val.

Da li se sećaš? Jedne večeri plovljasmo mirne,
od voda do nebesa prekidao je muk
jedino šumor vesla kad talas tvoj dodirne,
u tih i skladan slivajuć se zvuk.

Najednom nekim brujem na zemlji sasvim novim
odjeknu začarana obala u taj čas;
zaneme talas svaki dokle rečima ovim
govorio je meni dragi glas:

"Zaustavite tok svoj, trenuci naklonjeni!
Vreme, zaustavi svoj let!
Dajte da hitrom slašću do kraja nas opleni
najlepših naših dana cvet!

Dosta vas nesrećnika na ovoj zemlji moli,
požurite za njihov spas;
Odnesite im s danom brige i sve što boli, zaboravite srećne nas.

Al uzalud tražim još samo dva-tri časa,
vreme je brže no u snu;
govorim noći: budi sporija! Al belasa
već zora i rasuće nju.

Pa volimo se! Brzo, dok sasvim ne zaneme
časovi mimoletni ti!
Za ljude nema luke, obala nema vreme:
teče i nestajemo mi!"

Zar vidljivo vreme, časovi što nas grle
srećom, kad ljubav u nas zanosni lije san,
zbilja brzinom istom daleko od nas hrle
kao i svaki crn i mračan dan?

Potonuše zar navek? I neće doći više?
I zar im ne možemo zadržati ni trag?
Zar vreme što ih dade i vreme što ih briše
nijedan neće vratiti nam drag?

Večnosti, neživote, prošlosti, klanci tamni,
šta činite od dana što gutate ko plen?
I dal ćete nam zanos vratiti nepojmani
koji nam otimate isti tren?

Jezero! mračna šumo! pećeine!, hridi bela!
Vas vreme štedi ili nad vama nema moć;
pa sačuvajte zato, čuvaj, prirodo cela,
bar uspomenu na tu divnu noć!

Nek bdi u tvome miru, bruji u nepogodi,
jezero, nek brežuljci njome raduju vid,
nek je čuvaju dok se ogledaju u vodi
borovi crni i divljačna hrid.

Nek je u povetarcu što drhteći promine,
u šumu što se plete s jednog na druzi žal,
u srebrnastoj zvezdi što nad tobom zasine
i meko svaki poljubi tvoj val.

I vazduh koji ječi, trska što zapomaže,
i mirisavi dašak iznad pučine tvoje,
neka sve što se čuje, vidi ili diše kaže:
VOLELI SU SE, VOLELI NJIH DVOJE!

Hungara traduko de la poemo "La lago", verkita de Alphonse de Lamartine.
Tradukis la poeto Szabó Lőrinc.

A tó

Így tehát , mindig új partok felé csatázván,
mert éjünk örök, és út nincs visszafele,
horgonyt nem vethetünk az idő óceánján
egyetlen napra se?

Ah tó! Mily messze már az alig elsuhant év!
Hűs vized hasztalan várja a drága nőt,
nézd , egymagam ülök a kövön, hol tavaly még
mellettem láttad őt!

Így verte vissza vad zúgásod a hegyoldal,
így törték partodat porló hullámaid,
és a szél akkor is így szórta be haboddal
imádott lábait.

Emlékszel? - szótlanul ringtunk az esti csendben,
sehol semmi nesz a vízen s ég alatt,
csak a két evező verte édes ütemben
zengő kristályodat.

S egy hang szólt hirtelen,amilyet soha még nem
hallott a part, s melyet a visszhang visszasírt,
a hullám felfigyelt, s az ajk, mely drága nékem,
ily fájó szóra nyílt:

"Állj meg szárnyas idő! órák, gyönyörű percek,
ne, óh ne fussatok!
Hadd élvezzük a gyors gyönyört, amit a legszebb,
legjobb napunk adott!

Elég boldogtalan sír,hogy csak vánszorogtok
sorsa terheivel,
vigyétek napjai sok kínját, aki boldog,
azt felejtsétek el.

Még, még! Csak percekért könyörgök, de
továbbszáll
a szökevény idő,
"Ne siess", mondom az éjnek, s az egyre hátrál
a kelő nap előtt.

"Szeress hát! röppen az óra, csak bús kaland jut,
szeress, míg itt vagyunk!
Ránk nem vár kikötő,az idő parttalan fut,
elfut, s mi meghalunk!"

Irígy idő, lehet, hogy amit üdve meghint
a szerelemnek, a boldogság isteni
pillanatai is éppúgy eltűnjenek, mint
a balsors napjai?

Úristen! legalább a nyomukat, ha szöknek!
Hogyan? Hát oda mind? és örökre oda?
Ki adta, az idő, s aki elmossa, őket
nem ismétli soha?

Öröklét,pusztulás, múlt, sötét szakadékok,
mi lesz a lét, amit elnyel örvényetek?
Szóljatok: visszatér, ami mennyei szép volt,
ha így elsöpritek?

Ah tó! zord rengeteg! barlang, száz néma kőszirt,
mit az idő kímél vagy új élettel áld,
őrizd meg ezt az éjt, óh szép természet, őrizd
emlékét legalább!

Hogy mindig itt legyen, nyugodtan, viharodban,
szép tó, itt, a derűs dombok képeiben,
a föléd meredő vad fenyőkben s a roppant
sziklákban: itt legyen!

A zefírben, amely zokog és tovaszárnyal,
morajodban, melyet két partod visszazeng,
az ezüsthomlokú holdban, mely sugarával
szép tükrödön mereng!

Hadd mondja majd a nád susogó szeleidben,
hadd mondja lebegő balzsamlehelleted,
hadd mondja, hang, szín és lélek, hadd mondja minden
hogy: "Szívük szeretett ! "

Jen, la rumana traduko de la poemo "La lago"

http://ro.wikisource.org/wiki/Timpul_trecut

Dankegon al ĉiuj ! Vere, baldaŭ nur mankos la esperanta traduko....

Dank'al Mimi, jen la rumana traduko:

LACUL (LAMARTINE)

Astfel tot la ţărmuri nouă împinşi calea ne-ncetată,
Duşi către vecinica noapte, înapoi făr-a veni,
În oceanul de vârste noi nu vom putea vrodată


O zi ancora-a-ntări?



O, lac! abia-şi sfârşi anul drumul ce iar şi-l găteşte,
Ş-aproape de drage valuri unde ea era-a veni,
Pe piatra unde-ai văzut-o, aci, iată, mă priveşte,


Viu singur a...m-odihni!



Astfel tu mugeai în gemăt sub aste stânci afundate,
Astfel vântul a ta spumă pe picioare-i arunca
Şi te sfărâmai tot astfel sub coastele-ţi deşirate,


Unda-ţi plesnind se vărsa.



Ti-aduci aminte-ntr-o seară când noi pluteam în tăcere
Şi n-auzeam de departe pe undă, sub cer lucios,
Decât sunetul lopeţii ce despica cu plăcere


Valul tău armonios?



Când, un glas străin cu totul pe tăcere, fără veste,
Dintr-un ţărm ce-aducea farmec începu a deştepta.
Unda stătu să asculte, şi glasul ce scump îmi este


Cu-aste vorbe răsuna:



"O, vreme, opreşte-ţi zborul! ceasuri blânde,-ascultătoare,
Opriţi cursul vostru, staţi!
A zilelor mai frumoase plăcerile fugătoare


Lăsaţi să gustăm, lăsaţi!



Destui ticăloşi vă strigă, ce necazu-i împresoară;
Curgeţi, pentru ei grăbiţi;
Luaţi cu ale lor zile grijile care-i doboară


Şi uitaţi p-ăi fericiţi...



Dar ce cer? deşartă rugă! minutele trec, n-aşteaptă,
Vremea-mi scapă, s-a pierdut;
Eu zic nopţii să-ntârzie, aurora se deşteaptă,


O-mpraştie... a trecut!



Să iubim, să iubim dară, de secunda ce grăbeşte
Grăbiţi să ne bucurăm;
Vremea este fără ţărmuri, omul liman nu găseşte;


Curge, şi noi naintăm!"



Timp gelos! e cu putinţă aceste ceasuri sfinţite,
Când amorul în lungi unde ne revarsă fericiri,
Să zboare de noi departe, asemenea de grăbite


Ca şi în nenorociri?



Cel puţin nici a lor urmă, şi ea nu stă, piere, zboară?
Ce! de tot le-avem pierdute? mai mult nu le vom afla?
Vremea care ni le dete, vremea care le omoară


Mai mult nu ni le va da?



Trecut! Nimic! Vecinicie! Abisuri negre, noptoase!
Unde sunt zilele noastre care-n veci ni le-nghiţiţi?
Spuneţi, ne veţi mai întoarce aste plăceri fioroase


Pe care ni le răpiţi?



O, lac, şi voi, stânci tăcute, peşteri şi păduri umbroase,
Voi, ce vremea vă păstrează sau vă poate re-nnoi,
Păstraţi ţinerea de minte acestei nopţi prea frumoase


Cel puţin a vă-nsoţi.



Fie cu tine-n repaos, fie şi în vijelie,
Frumos lac, şi în privirea dealurilor ce-asudez,
Şi-n aste sălbatici râpe, şi-n brazii ce cu mândrie


Malul tău încoronez;



Fie-n zefirul ce suflă, ce tremură în verdeaţă,
În sunetele din vale ce văile le răspund,
În steaua d-argint în frunte ce albeşte a ta faţă


Cu raze ce-abia pătrund;



Şi vântul ce tare geme, şi trestia ce suspină,
Miroasele răsfirate din aeru-mbălsămit,
Tot ce se vede, s-aude, toate ele ce n-au vină,


Tot zică: ei s-au iubit!