Dacapo's photos

De Sint-Annakapel is de kapel van de voormalige buurtschap en huidige Bredase wijk Heusdenhout. Ze bevindt zich aan de Heusdenhoutseweg 34. De kapel is gewijd aan Sint Anna. Deze kapel moet omstreeks 1518 zijn gesticht voor de bewoners in de directe omgeving, waarvoor de kerkgang naar Breda te bezwaarlijk was. Ze werd zwaar beschadigd tijdens de Tachtigjarige Oorlog. Het rieten dak werd in 1581 vervangen door een leien dak nadat het beschadigd was tijdens de Furie van Houtepen. In 1595 werd de kapel wederom hersteld. Nadat de kapel in 1648 door de hervormden genaast werd, was ze aanvankelijk een protestantse kerk en deed daarnaast nog dienst als schoolgebouw. Toen het schooltje werd opgeheven is het gebouwtje nog als schuur en als stal in gebruik geweest. In 1921 kwam de kapel in bezit van de parochie van Onze Lieve Vrouw van Goede Raad. Van 1934 tot 1936 werd het echter gerestaureerd naar plannen van Hendrik Willem Valk en weer als kapel in gebruik genomen. Bij de restauratie werden de dakpannen weer vervangen door een rieten dak.

De Heuvel is een woonwijk ten zuidwesten van het centrum van Breda, naast de wijk Princenhage. In het zuiden wordt de wijk begrensd door de Turfvaart, in het oosten scheidt de rivier Aa of Weerijs de Heuvel van de wijk Boeimeer. Het is een van de eerste na-oorlogse wijken van Breda. De ontwikkeling is gestart rond 1950. In de wijk is een aparte twee-deling te zien. De ontwikkeling van het zuidwestelijke deel is geleid door architect M.J. Granpré Molière. Het noordoostelijke deel door architect F.P.J. Peutz. Granpré Molière was de drijvende kracht achter de traditionalistische Delftse Schoolarchitectuur, en heeft niet verwonderlijk de zogenaamde “Wijkgedachte” gevolgd bij het inrichten van zijn deel van de wijk. Zijn deel is opgevat als miniatuurstad met een klein “stadshart” in het midden, in de vorm van het Mgr Nolensplein. Hier vond men de winkels, de school en de kerk (OLV van Altijddurende Bijstand). Hieromheen zijn verschillende kleine buurtjes gerealiseerd, vaak rondom een centraal stukje groen. De ontwerpen van de huizen zijn toevertrouwd aan verschillende bevriende architecten, waardoor dit deel van de Heuvel een gevarieerde staalkaart vormt van de Delftse en Bossche Schoolarchitectuur. Peutz had veelal tegengestelde opvattingen ten opzichte van Granpré Molière. Hij was een gematigd modernist. Zijn deel van de wijk is structureel en systematisch van opzet, met een winkeldeel volledig gescheiden van de woongebieden en van de kerk. Hier vindt men een centraal plein, het inmiddels volgebouwde Doctor Struyckenplein, met hieromheen lange evenwijdige straten met uniforme bouwblokken van voornamelijk portiekflats (nooit hoger dan vier verdiepingen, anders moest er een dure lift in komen) gescheiden door stroken groen. Het deel van Peutz is voor een deel ten prooi gevallen aan de slopershamer van de woningbouwmaatschappij. Dit omdat de woningen kwalitatief te slecht waren, en renovatie te duur. De kerk is verdwenen en het centrale groen is verdwenen ten koste van moderne hoogbouw. In het deel van Granpré Molière is het oorspronkelijke karakter beter bewaard gebleven. In de kerk, nu Rijksmonument, zijn nu onder andere de bibliotheek en Ontmoetingscentrum "De Vlieren" gehuisvest.

De Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstandkerk is een voormalige kerk in de Nederlandse stad Breda. Het gebouw aan het Monseigneur Nolensplein werd opgericht ten behoeve van de Nazarethparochie van Breda. De kerk is ontworpen door architect en stedenbouwkundige M.J. Granpré Molière. In december 1952 werd de kerk, toegewijd aan Onze Lieve Vrouw van Altijddurende Bijstand in gebruik genomen. Begin 21e eeuw werd de kerk onttrokken aan de eredienst. In 2006 is de kerk aangekocht door de gemeente Breda om er een aantal sociale en maatschappelijke voorzieningen voor de wijk in te huisvesten. De kerk is aangekocht om als middelpunt te gaan dienen voor een van de 5 multifunctionele accommodaties (mfa of brede school) die de gemeente Breda heeft gebouwd. In 2007 is de kerk op de lijst van minister Plasterk van Cultuur van honderd objecten met bijzondere architectuur of nationale herinneringswaarde gebouwd tussen 1940 en 1958 gekomen. In 2010 is de kerk officieel aangewezen als rijksmonument.

De Heuvel is een woonwijk ten zuidwesten van het centrum van Breda, naast de wijk Princenhage. In het zuiden wordt de wijk begrensd door de Turfvaart, in het oosten scheidt de rivier Aa of Weerijs de Heuvel van de wijk Boeimeer. Het is een van de eerste na-oorlogse wijken van Breda. De ontwikkeling is gestart rond 1950. In de wijk is een aparte twee-deling te zien. De ontwikkeling van het zuidwestelijke deel is geleid door architect M.J. Granpré Molière. Het noordoostelijke deel door architect F.P.J. Peutz. Granpré Molière was de drijvende kracht achter de traditionalistische Delftse Schoolarchitectuur, en heeft niet verwonderlijk de zogenaamde “Wijkgedachte” gevolgd bij het inrichten van zijn deel van de wijk. Zijn deel is opgevat als miniatuurstad met een klein “stadshart” in het midden, in de vorm van het Mgr Nolensplein. Hier vond men de winkels, de school en de kerk (OLV van Altijddurende Bijstand). Hieromheen zijn verschillende kleine buurtjes gerealiseerd, vaak rondom een centraal stukje groen. De ontwerpen van de huizen zijn toevertrouwd aan verschillende bevriende architecten, waardoor dit deel van de Heuvel een gevarieerde staalkaart vormt van de Delftse en Bossche Schoolarchitectuur. Peutz had veelal tegengestelde opvattingen ten opzichte van Granpré Molière. Hij was een gematigd modernist. Zijn deel van de wijk is structureel en systematisch van opzet, met een winkeldeel volledig gescheiden van de woongebieden en van de kerk. Hier vindt men een centraal plein, het inmiddels volgebouwde Doctor Struyckenplein, met hieromheen lange evenwijdige straten met uniforme bouwblokken van voornamelijk portiekflats (nooit hoger dan vier verdiepingen, anders moest er een dure lift in komen) gescheiden door stroken groen. Het deel van Peutz is voor een deel ten prooi gevallen aan de slopershamer van de woningbouwmaatschappij. Dit omdat de woningen kwalitatief te slecht waren, en renovatie te duur. De kerk is verdwenen en het centrale groen is verdwenen ten koste van moderne hoogbouw. In het deel van Granpré Molière is het oorspronkelijke karakter beter bewaard gebleven. In de kerk, nu Rijksmonument, zijn nu onder andere de bibliotheek en Ontmoetingscentrum "De Vlieren" gehuisvest.

Het Mencia de Mendozalyceum is een school te Breda, aan de zuidrand van de stad, op de grens van de wijken Boeimeer en Ruitersbos. De school is vernoemd naar Mencía de Mendoza y Fonseca, gravin Mencía de Mendoza, echtgenote van graaf Hendrik III van Nassau-Breda, die een belangrijke rol speelde in de Bredase geschiedenis. In 1959 betrok de school onder de naam Mencia de Mendozalyceum het nieuw gebouw aan de Mendelssohnlaan, een creatie van de Bredase architect Van Dael met een neo-klassieke allure, waarmee het een markant gebouw in Breda-Zuid is geworden.

Na de Tweede Wereldoorlog ging Breda hard op weg naar de vooruitgang en in 1956 werd de eerste torenflat in aanbouw genomen, de Brugflat aan de Dr. Struyckenstraat, bij de Verlaatbrug. Het gebouw vormt een monumentale entree tot het Heuvelkwartier. Op dat moment was het de hoogste flat in Brabant. Architect was A. van der Valk jr. te Etten. Op 8 november 1957 werd de Brugflat in gebruik genomen door burgemeester Kortmann, in aanwezigheid van onder andere de gemeentesecretaris, een wethouder en de directeur van openbare werken. De flat was gebouwd voor rekening van de levensverzekeringmaatschappijen Nillmij en Arnhem. De bewoners waren zorgvuldig geselecteerd. Zij moesten in staat zijn de hoge huur op te brengen.

Het Chassé Park is een woonwijk met ongeveer 600 koopwoningen en 100 huurwoningen, gelegen in de binnenstad van Breda. Het ligt op het bijna 13 hectare grote, voormalige kazerneterrein aan de rand van het Bredase centrum nabij het Chassé Theater en het gemeentehuis van Breda. Deze locatie in de binnenstad kreeg veel aandacht onder andere vanwege de stedenbouwkundige opzet. Het Chassé Park heeft de opzet van een campus. De campusvisie voor dit gebied werd in 1996 geformuleerd door Rem Koolhaas en Xaveer de Geyter. Deze opzet (en waarschijnlijk uberhaupt de bemoeienissen van Koolhaas) zorgen ervoor dat de wijk bestaat uit een groep individuele in het oog springende bouwwerken, zonder enige onderlinge verbintenis of samenhang. De ruimte tussen de gebouwen is onpersoonlijk en doods. Het ontbreekt aan bijvoorbeeld speelplekken. De wijk voelt dan ook nogal doods aan. Het project heeft in het jaar 2000 de status landelijk voorbeeldproject gekregen, als voorbeeld voor het thema 'levende parken en pleinen'.

Het Chassé Park is een woonwijk met ongeveer 600 koopwoningen en 100 huurwoningen, gelegen in de binnenstad van Breda. Het ligt op het bijna 13 hectare grote, voormalige kazerneterrein aan de rand van het Bredase centrum nabij het Chassé Theater en het gemeentehuis van Breda. Deze locatie in de binnenstad kreeg veel aandacht onder andere vanwege de stedenbouwkundige opzet. Het Chassé Park heeft de opzet van een campus. De campusvisie voor dit gebied werd in 1996 geformuleerd door Rem Koolhaas en Xaveer de Geyter. Deze opzet (en waarschijnlijk uberhaupt de bemoeienissen van Koolhaas) zorgen ervoor dat de wijk bestaat uit een groep individuele in het oog springende bouwwerken, zonder enige onderlinge verbintenis of samenhang. De ruimte tussen de gebouwen is onpersoonlijk en doods. Het ontbreekt aan bijvoorbeeld speelplekken. De wijk voelt dan ook nogal doods aan. Het project heeft in het jaar 2000 de status landelijk voorbeeldproject gekregen, als voorbeeld voor het thema 'levende parken en pleinen'.