Dacapo's photos

De Pieterskerk is een van de oudste kerken van de Nederlandse stad Utrecht. In 1039 werd begonnen met de bouw ervan en op 1 mei 1048 werd de Pieterskerk door bisschop Bernold ingewijd, hoewel de - niet meer bestaande - westtorens waarschijnlijk pas een eeuw later gereed kwamen. De kerk vormde de oostpunt van het Utrechtse "Kerkenkruis", waarvan de Domkerk het middelpunt was (al zijn van een vooropgezet plan voor dit kerkenkruis geen schriftelijke bronnen gevonden). Karakteristiek voor deze romaanse kerk zijn de grote zuilen in het schip, gehouwen uit één stuk rode zandsteen, en de crypte onder het koor. Tegenwoordig is de Pieterskerk in gebruik als Waalse Kerk.

De watertoren aan de Lauwerhof in de binnenstad van Utrecht is een watertoren die dateert uit het eind van de 19e eeuw. Het is een rijksmonument. Ruim 25 jaar lang was het Waterleidingmuseum in deze watertoren gehuisvest. De bouw van de watertoren startte in 1895 naar een ontwerp in neorenaissancestijl van de UWM-architect L.C. Dumont. Als locatie voor dit bouwwerk diende de achtertuin van de UWM-directeur P.E. Rijk aan de huidige Lauwerhof. De Goudse aannemer Dessing voerde het werk uit voor een bedrag destijds van 46.800 gulden. Een jaar later werd de 39 meter hoge watertoren in gebruik genomen. Het op 30 meter hoogte aangebrachte waterreservoir heeft een inhoud van 1500 m³ en is het grootste dat in Nederland is toegepast. Het door de Duitse firma F.A. Neumann vervaardigde reservoir is van het type Intze IM.

De Stadsschouwburg is het grootste theatergebouw van de Nederlandse stad Utrecht. Het is in 1937 door de bekende architect Willem Dudok ontworpen. Het gebouw staat op het Lucasbolwerk, aan de rand van de Utrechtse binnenstad. De stadsschouwburg werd geopend op 3 september 1941 en herbergde destijds het restaurant Esplanade (met balkonterras). Het gebouw werd omstreeks 2009 erkend als rijksmonument na nominatie in 2007 op de Top 100 Nederlandse monumenten 1940-1958.

In de Gouden Eeuw was Utrecht niet bepaald een centrum van vertier. Gasten aan de Universiteit, zoals René Descartes, klaagden over de ingeslapen saaiheid van de stad. Kennelijk dachten de studenten en de curatoren er ook zo over, want zij vroegen de vroedschap om het maliespel te mogen spelen. Net als in Leiden kregen zij daarvoor in 1637 toestemming, wellicht ook uit concurrentieoverwegingen. Ten oosten van de stad werd op het Oudwijkerveld een maliebaan aangelegd van 200 roeden (ca. 750 meter), een afstand die volgens getuigen uit die tijd in drie slagen overbrugd kon worden. Twee eeuwen daarvoor werden balspelen er juist uitdrukkelijk verboden, zoals het buurspraakboek uit 1401 vermeldt: "voorts verbiet de Raet… nochte met kolven en spelen nochte teneyzen". Met teneyzen werd vermoedelijk kaatsen bedoeld en niet ons huidige tennis. Een jaar na de aanleg volgde een verordening waarin de vroedschap verbood om ossen, koeien, paarden, schapen, varkens en dergelijke op de Maliebaan te weiden Het maliespel verloor, net als het kolfspel, tegen het eind van de 17e eeuw langzaam zijn populariteit. In 1700 klaagde Adriaan van Wijk, de pachter van het Maliehuis, over de geringe omvang van zijn nering. Hij vroeg verlaging van de pacht. Uiteindelijk werd er in 1796 helemaal niet meer gespeeld. De kantschotten en palen verdwenen definitief in 1811, zodat keizer Napoleon Bonaparte er vrij baan had voor de grote wapenschouwing bij zijn bezoek aan Utrecht. De baan werd steeds vaker gebruikt voor andere zaken, zoals in de 20e eeuw voor paardenwedrennen door studenten Diergeneeskunde. Eind 20e eeuw kreeg de Maliebaan aan de kant van de Maliesingel twee nieuwe toegangspalen, die aan de palen van het oude eindrabat herinneren. Aan de Maliebaan werd in 1883 de voorloper van de ANWB opgericht. Ook het eerste fietspad in Nederland was hier te vinden (1885). In 1902 woonde de verdreven oud-president van Transvaal, Paul Kruger, in huis Oranjelust op Maliebaan 89.

Eigen woonhuis van de architect Mart van Schijndel.

Het voormalig Organisch-Chemisch en Hygiënisch laboratorium is in 1893 gebouwd in opdracht van de Rijksgebouwendienst, voor de Universiteit Utrecht. Het monumentale pand is ontworpen door de Nederlandse architect Jacobus van Lokhorst, die behalve dit gebouw voor de Universiteit Utrecht ook verscheidene andere gebouwen voor onder meer de Technische Universiteit Delft en de Universiteit Leiden heeft gerealiseerd. De stijl waarin het voormalig laboratorium is gebouwd valt onder de neorenaissance, wat onder andere te zien is aan de horizontale strepen die over het gebouw heen lopen, en aan de trapvormige gevels. Het gebouw werd in gebruik genomen als werkplaats voor de ‘anorganische scheikunde, gezondheidsleer en gerechtelijke geneeskunde’, wat te lezen is op de tekst boven de deur. In dit laboratorium kwamen deze vakgebieden samen en zijn baanbrekende experimenten gedaan. De Nederlandse bacterioloog en voedingsdeskundige Christiaan Eijkman heeft mede door zijn onderzoeken in dit laboratorium de vitamine ontdekt, waarvoor hij in 1929 een Nobelprijs ontving.

Hoog Catharijne is een grotendeels overdekt winkel-, kantoor- en woningcomplex, deels vallend in de binnenstad van de Nederlandse stad Utrecht. Het loopt vanaf het Stationsplein, naar het Vredenburg en biedt onderdak aan honderden winkels, zalen, kantoren en woningen.

Het Paleis van Lodewijk Napoleon in de Nederlandse stad Utrecht was in het begin van de 19e eeuw de residentie van Lodewijk Napoleon, koning van het Koninkrijk Holland.Nadat Lodewijk Napoleon in 1806 door zijn broer Napoleon Bonaparte tot koning van het Koninkrijk Holland was benoemd, vestigde hij zich in eerste instantie op Huis ten Bosch in Den Haag. Omdat hem vanwege zijn artritis het klimaat aan de kust niet erg beviel, besloot hij al in 1807 naar Utrecht te verhuizen. Het Paleis van Lodewijk Napoleon in de Nederlandse stad Utrecht was in het begin van de 19e eeuw de residentie van Lodewijk Napoleon, koning van het Koninkrijk Holland.Nadat Lodewijk Napoleon in 1806 door zijn broer Napoleon Bonaparte tot koning van het Koninkrijk Holland was benoemd, vestigde hij zich in eerste instantie op Huis ten Bosch in Den Haag. Omdat hem vanwege zijn artritis het klimaat aan de kust niet erg beviel, besloot hij al in 1807 naar Utrecht te verhuizen.

De Bartholomeusbrug of Bartholomeïbrug is een brug in het centrum van de Nederlandse stad Utrecht. De brug is gelegen aan de westzijde van het stadscentrum en overspant tussen de Lange Smeestraat en de Catharijnesingel de Stadsbuitengracht. In 1952 werd de huidige Bartholomeusbrug geopend in de vorm van een basculebrug uitgevoerd in steen en ijzer/staal naar ontwerp van G. van der Gaast. Het Krimpense bedrijf Hollandia was betrokken bij de bouw. De Utrechtse beeldhouwer René van Seumeren vervaardigde in die tijd het beeld van de apostel Bartolomeüs dat op de nieuwe Bartholomeusbrug staat.

Het voormalige C&A warenhuis aan de Vredenburg in Utrecht is gebouwd in 1935, naar ontwerp van architect Jan van der Laan. In de jaren 60 werd de voorgevel vervangen door een nieuwe modernistische gevel in beton. Recentelijk is de modernistische gevel gesloopt en vervangen door een nieuwe welke is geinspireerd op het oorspronkelijke ontwerp, maar dan een heel stuk breder.

Het voormalig Organisch-Chemisch en Hygiënisch laboratorium is in 1893 gebouwd in opdracht van de Rijksgebouwendienst, voor de Universiteit Utrecht. Het monumentale pand is ontworpen door de Nederlandse architect Jacobus van Lokhorst, die behalve dit gebouw voor de Universiteit Utrecht ook verscheidene andere gebouwen voor onder meer de Technische Universiteit Delft en de Universiteit Leiden heeft gerealiseerd. De stijl waarin het voormalig laboratorium is gebouwd valt onder de neorenaissance, wat onder andere te zien is aan de horizontale strepen die over het gebouw heen lopen, en aan de trapvormige gevels. Het gebouw werd in gebruik genomen als werkplaats voor de ‘anorganische scheikunde, gezondheidsleer en gerechtelijke geneeskunde’, wat te lezen is op de tekst boven de deur. In dit laboratorium kwamen deze vakgebieden samen en zijn baanbrekende experimenten gedaan. De Nederlandse bacterioloog en voedingsdeskundige Christiaan Eijkman heeft mede door zijn onderzoeken in dit laboratorium de vitamine ontdekt, waarvoor hij in 1929 een Nobelprijs ontving.

Het voormalig Organisch-Chemisch en Hygiënisch laboratorium is in 1893 gebouwd in opdracht van de Rijksgebouwendienst, voor de Universiteit Utrecht. Het monumentale pand is ontworpen door de Nederlandse architect Jacobus van Lokhorst, die behalve dit gebouw voor de Universiteit Utrecht ook verscheidene andere gebouwen voor onder meer de Technische Universiteit Delft en de Universiteit Leiden heeft gerealiseerd. De stijl waarin het voormalig laboratorium is gebouwd valt onder de neorenaissance, wat onder andere te zien is aan de horizontale strepen die over het gebouw heen lopen, en aan de trapvormige gevels. Het gebouw werd in gebruik genomen als werkplaats voor de ‘anorganische scheikunde, gezondheidsleer en gerechtelijke geneeskunde’, wat te lezen is op de tekst boven de deur. In dit laboratorium kwamen deze vakgebieden samen en zijn baanbrekende experimenten gedaan. De Nederlandse bacterioloog en voedingsdeskundige Christiaan Eijkman heeft mede door zijn onderzoeken in dit laboratorium de vitamine ontdekt, waarvoor hij in 1929 een Nobelprijs ontving.