Dacapo's photos

Al in 1955 ontstonden de eerste plannen voor het Centrum Technisch Onderwijs, een scholencomplex in het Zomerhofkwartier. Van het begin af aan was er een gekromd hoofdvolume langs het Hofpleinviaduct bedacht met een apart gebouw voor de gymnastiekzalen. De gebouwen zouden aanvankelijk met elkaar verbonden worden door een luchtbrug. Het concept voor het schoolverzamelgebouw lag in de lijn van de verzamelgebouwen waarmee Rotterdam zo succesvol had geëxperimenteerd in de wederopbouw: bedrijfsverzamelgebouwen en winkelcentra. Ook bij deze combinatie van scholen lagen de voordelen voor de hand. Men kon flexibel gebruik maken van de beschikbare lokalen en faciliteiten delen. Daardoor konden met name de aula en de gymnastieklokalen van hogere kwaliteit worden. Uiteraard was de aangewezen architect voor een dergelijk grootschalig project Hugh Maaskant (1907-1977), die de Industriegebouwen en het Groothandelsgebouw had ontworpen. De Mastodont van Maaskant, zo werd het scholencomplex Technikon aanvankelijk genoemd. De naam Technikon kwam pas kort voor de opening. Niemand wist wat het betekende, maar het klonk goed. Door de scholen in één gebouw te vestigen, zou er intern een grote flexibiliteit ontstaan en werden de gezamenlijke ruimtes, zoals de aula en de bibliotheek, beter toegankelijk. Bovendien kon Maaskant hiermee een groter bouwvolume realiseren dat een dominante plaats in het stadsbeeld zou kunnen opeisen. Maaskant probeerde zoveel mogelijk verschillende beroepsscholen in het complex te krijgen, zodat het nog groter kon worden. De theorielokalen kwamen in het gekromde bouwblok, dat uiteindelijk tien lagen hoog werd en zo een echte wand ten opzichte van het Hofpleinviaduct kon vormen. Het bouwdeel is 220 meter lang en 22,5 meter diep en staat op een onderbouw met vaklokalen. En er kwam een tweede bouwdeel langs de Heer Bokelweg, de ontvangsthal werd een aula voor 500 personen en de gymnastiekzalen kwamen in een aparte sporttoren, het Akragon. De verschillende bouwdelen werden onderling verbonden. De school werd gebouwd voor 3000 leerlingen. Bron: wederopbouwrotterdam.nl/artikelen/scholencomplex-techniko...

Al in 1955 ontstonden de eerste plannen voor het Centrum Technisch Onderwijs, een scholencomplex in het Zomerhofkwartier. Van het begin af aan was er een gekromd hoofdvolume langs het Hofpleinviaduct bedacht met een apart gebouw voor de gymnastiekzalen. De gebouwen zouden aanvankelijk met elkaar verbonden worden door een luchtbrug. Het concept voor het schoolverzamelgebouw lag in de lijn van de verzamelgebouwen waarmee Rotterdam zo succesvol had geëxperimenteerd in de wederopbouw: bedrijfsverzamelgebouwen en winkelcentra. Ook bij deze combinatie van scholen lagen de voordelen voor de hand. Men kon flexibel gebruik maken van de beschikbare lokalen en faciliteiten delen. Daardoor konden met name de aula en de gymnastieklokalen van hogere kwaliteit worden. Uiteraard was de aangewezen architect voor een dergelijk grootschalig project Hugh Maaskant (1907-1977), die de Industriegebouwen en het Groothandelsgebouw had ontworpen. De Mastodont van Maaskant, zo werd het scholencomplex Technikon aanvankelijk genoemd. De naam Technikon kwam pas kort voor de opening. Niemand wist wat het betekende, maar het klonk goed. Door de scholen in één gebouw te vestigen, zou er intern een grote flexibiliteit ontstaan en werden de gezamenlijke ruimtes, zoals de aula en de bibliotheek, beter toegankelijk. Bovendien kon Maaskant hiermee een groter bouwvolume realiseren dat een dominante plaats in het stadsbeeld zou kunnen opeisen. Maaskant probeerde zoveel mogelijk verschillende beroepsscholen in het complex te krijgen, zodat het nog groter kon worden. De theorielokalen kwamen in het gekromde bouwblok, dat uiteindelijk tien lagen hoog werd en zo een echte wand ten opzichte van het Hofpleinviaduct kon vormen. Het bouwdeel is 220 meter lang en 22,5 meter diep en staat op een onderbouw met vaklokalen. En er kwam een tweede bouwdeel langs de Heer Bokelweg, de ontvangsthal werd een aula voor 500 personen en de gymnastiekzalen kwamen in een aparte sporttoren, het Akragon. De verschillende bouwdelen werden onderling verbonden. De school werd gebouwd voor 3000 leerlingen. Bron: wederopbouwrotterdam.nl/artikelen/scholencomplex-techniko...

Het stationspostkantoor is geheel voor de mechanische sortering van de post ontworpen; eigenlijk is het gebouw een soort decoratieve huls rond de postsorteermachines. Rijksgebouwendienst en PTT hadden al een soort basisvorm voor het programma van eisen ontwikkeld. Maar de architecten, de gebroeders Kraaijvanger, hebben die functionele opbouw met verve tot een voor de wederopbouw karakteristiek robuust gebouw vormgegeven. Een betonconstructie ingevuld met baksteen, kunststeen en glas. De PTT was al voor de Tweede Wereldoorlog bezig met de ontwikkeling van gebouwen voor de mechanische behandeling van poststukken. Rijksbouwmeester Bremer realiseerde het eerste moderne stationspostkantoor in Den Haag (1939-1949). Plannen voor het Rotterdamse stationspostkantoor liepen vertraging op door de oorlog. Een ontwerp van rijksarchitect J. Crouwel jr. uit 1941 was te weinig toegesneden op die moderne postsortering en mede daarom gesneuveld. Door de grote hoeveelheid werk bij de Wederopbouw werd de opdracht in 1954 aan een particulier architectenbureau, Kraaijvanger, gegeven. Op 4 juni 1955 werd de eerste paal geslagen. In september 1959 werd het gebouw in gebruik genomen.

Het verzamelgebouw Katshoek aan de Heer Bokelweg in Rotterdam is gebouwd in 1969 en ontworpen door architect Huig Maaskant. Het kantoorgebouw Katshoek werd gebouwd in opdracht van exploitatiemaatschappij Ebovo van de familie Voormolen.

Het verzamelgebouw Katshoek aan de Heer Bokelweg in Rotterdam is gebouwd in 1969 en ontworpen door architect Huig Maaskant. Het kantoorgebouw Katshoek werd gebouwd in opdracht van exploitatiemaatschappij Ebovo van de familie Voormolen.

De Blaaktoren is een woontoren aan de Binnenrotte bij de Blaak in de Nederlandse stad Rotterdam. Aan het opvallende puntvormige dak ontleent het gebouw zijn meer bekende bijnaam "Het Potlood". Het is een van de markantere gebouwen van Rotterdam en vormt met de naastgelegen kubuswoningen een herkenningspunt in de stad. De Blaaktoren is in 1984 opgeleverd. De toren is, evenals de kubuswoningen en een wooncomplex aan de overzijde van de Blaak, ontworpen door de Nederlandse architect Piet Blom. Van straatniveau tot aan top van het puntdak meet de toren 61 meter, onderverdeeld in 13 woonlagen en een algemene stallingsruimte. De betonnen draagmuren van het gebouw lopen van binnen naar buiten straalsgewijs uit, waardoor elke verdieping uit zes gelijkvormige, taps uitlopende secties bestaat. Vijf hiervan worden benut als woonruimte, de zesde is gereserveerd voor de liften, vluchttrappen en individuele bergingsruimte. Het puntdak is onbewoond en heeft slechts een architectonische betekenis.

Het stationspostkantoor is geheel voor de mechanische sortering van de post ontworpen; eigenlijk is het gebouw een soort decoratieve huls rond de postsorteermachines. Rijksgebouwendienst en PTT hadden al een soort basisvorm voor het programma van eisen ontwikkeld. Maar de architecten, de gebroeders Kraaijvanger, hebben die functionele opbouw met verve tot een voor de wederopbouw karakteristiek robuust gebouw vormgegeven. Een betonconstructie ingevuld met baksteen, kunststeen en glas. De PTT was al voor de Tweede Wereldoorlog bezig met de ontwikkeling van gebouwen voor de mechanische behandeling van poststukken. Rijksbouwmeester Bremer realiseerde het eerste moderne stationspostkantoor in Den Haag (1939-1949). Plannen voor het Rotterdamse stationspostkantoor liepen vertraging op door de oorlog. Een ontwerp van rijksarchitect J. Crouwel jr. uit 1941 was te weinig toegesneden op die moderne postsortering en mede daarom gesneuveld. Door de grote hoeveelheid werk bij de Wederopbouw werd de opdracht in 1954 aan een particulier architectenbureau, Kraaijvanger, gegeven. Op 4 juni 1955 werd de eerste paal geslagen. In september 1959 werd het gebouw in gebruik genomen.

Een foto van de bossen rond Rijen. De bemoste heuveltjes die boven de dode bladeren uitsteken zijn resten van grote vuurputten uit begin 19e eeuw. Ten tijde van de opstand van de Belgen lag hier een enorm cavalerie kamp. Ongeveer ter grootte van de stad Breda. De vuurputten zijn hier de duidelijkste overblijfselen van. Op het actuele hoogtebestand van Nederland kan je ook de vierkante heuveltjes herkennen waar de tenten op hebben gestaan. Aan de andere kant van de provinciale weg, op het terrein van de luchtmachtbasis, vind men nog resten van enkele schansen die zijn opgeworpen ter verdediging van het legerkamp.