Hans-Georg Kaiser's photos

www.ipernity.com/blog/cezar/74952

https://www.ipernity.com/blog/28475/74731 Kanto: Kie ĉiuj floroj restis? Where have all the flowers gone? Wo sind all die Blumen hin?

https://www.ipernity.com/blog/28475/74731 Kanto: Kie ĉiuj floroj restis? Where have all the flowers gone? Wo sind all die Blumen hin?

https://www.ipernity.com/blog/cezar/74731 Kie ĉiuj floroj restis? Teksto kaj Muziko: Pete Seeger

pentris Cezar

el cirklibro Cezar Plagata edzo Sekstag', sekstag'!! Tia in' estas plag'. Kaptante laŭ bubo ŝi falas ĉe rubo: "Boru, boru, ni tuj ekamoru!" PS: Laŭ ĉinesko Tiaxiaoling https://www.ipernity.com/group/cxinesko

Cezar Iras ploro je vojaĝo Iras ploro je vojaĝo, haltas sur poeta paĝo. La verkisto laŭte ĝemas, lia voĉo strange tremas. Skribis li pri plorvojaĝo, ne pri vivartista saĝo. Eldonisto lin perfidis kaj kruele pri li ridis. Iras ploro je vojaĝo de poet' en juna aĝo, tiu tiun eĉ ne bridis, ĉar li tro al ploroj fidis. http://www.cezarpoemoj.cezarpoezio.de/155.html

Hans-Georg Kaiser Zirkusbeginn Das kennen wir alle: Der Zirkus ist gekommen! Schon steht da riesige Zelt, überall erstrahlen die Lichterketten, und auf der Spitze des Zeltes leuchtet verlockend der Name des Zirkusses. Hinter der Balustrade hört man schon das Trompeten eines Elefanten. Aus einem Wohnwagen der Zirkusartisten ertönt eine sentimentale Mundharmonika. Wir stehn schon in den Reihen und schieben und stossen uns vorwärts. Dann sitzen wir zwischen Stangen und Masten, und zwar so, dass wir alles sehen können, weil der Zirkus das schönste aller Schauspiele ist. Die Atmosphäre ist erregend. Das Orchester probiert einen lebhaften lateinischen Rhythmus, und von der Manege geht der typische Zirkusgeruch aus. Wir werden nun einen Moment lang sogar ein wenig sentimental, wie der Poet Rilke: "Wer sind jene Vorüberstreifenden, die vielleicht noch etwas flüchtiger sind als wir selbst?" Doch da fängt die Vorstellung schon an. Cezar Cirkokomenco Tion ni spertis ĉiuj: La cirko estas veninta! Jam staras la grandega tendo, ekbrilas ĉie la lumĉenoj, kaj sur la pinto de la tendo lumas alloge la nomo de la cirko. Post la balustrado oni aŭdas jam la trumpetadon de elefanto, el karavano de la cirkartistoj elsonas sentimentala buŝharmoniko. Ni jam staras en la vicoj kaj ŝovas kaj puŝas nin antaŭen. Tiam ni sidiĝas inter la stangoj kaj mastoj, tiel, ke ni bone povas vidi ĉion, ĉar la cirko estas la plej bela el ĉiuj vidoludoj. La atmosfero estas ekscitiga. La orkestro elprovas iun viglan latinan ritmon kaj de la maneĝo eliras la tipa cirkodoro. Ni nun fariĝas dum momento eĉ iom sentimentala, kiel la poeto Rilke: "Kiuj do estas tiuj pretervagantoj, kiuj eble ankoraŭ iom pli fuĝemas ol ni mem?" Sed tiam la prezentado jam komenciĝas.