Hans-Georg Kaiser's photos

En tiu ĉi herbejo troviĝas la cindro de mia amata avino, en urno. Komence mi tre ĉagreniĝis pri mia patrino, pri geonkloj, kiuj ne pagis tomboŝtonon por ŝi, sed nun mi ĝojas, ĉar ne estas pli bona loko por pensi pri mia avino. Tie estas benkoj, kaj ĉiam troviĝas apud tiu urnoherbejo belegaj floroj, se la sezono permesas tion. Jen loko de eksterordinara kvieto, tre paca loko, vere loko en packorto (germane: Friedhof = tombejo). Kelkajn el tiuj floroj vi povas rigardi en mia galerio en Ipernitio, aŭ en la albumo floroj. (HGK)

Kunmuntis Cezar

Vantas ĉio de Andreas Gryphius (Verkita en la jaro 1643) Vi vidas kie ajn nur vanton sur la tero. Kreitan de la hom' detruos hom', ho ve. Jen kie urboj tronas jam estos nur herbej'. Paŝtistinfan' kun greg' jen ludos en aero. Jen kio pompe floras, ĝi estos distretata. Frapant' kaj obstinul' ost-cindros en la fon'. Ne daŭras io ĉiam, nek fer' nek marmorŝton'. Nun ridas la feliĉ', sed tondros nepetata. De l' glora ag' laŭ sonĝ' la fam' disiri devas Ĉu en la lud' de l' temp' la vanta hom' ne krevas? Ho, kio estas tio, de ni nun tre petata, krom aĉa neniec', krom ombro, polvo, vent', krom floro en herbejo sen renkontiĝmoment'? Sed ne de unu hom' Etern' estas ŝatata. tradukis Cezar Es ist alles eitel von Andreas Gryphius, 1643 Du siehst, wohin du siehst, nur eitelkeit auf erden. Was dieser heute baut, reißt jener morgen ein; Wo ietzundt städte stehn, wird eine Wiese seyn, Auf der ein schäfers kind wird spielen mit den herden; Was itzundt prächtig blüth, sol bald zutreten werden; Was itzt so pocht und trotzt, ist morgen asch und bein; Nichts ist, das ewig sey, kein ertz, kein marmorstein. Jetzt lacht das glück uns an, bald donnern die beschwerden. Der hohen thaten ruhm muß wie ein traum vergehn. Soll denn das spiel der zeit, der leichte mensch bestehn? Ach, was ist alles diß, was wir vor köstlich achten, Als schlechte nichtigkeit, als schatten, staub und Wind, Als eine wiesen blum, die man nicht wieder find't! Noch wil, was ewig ist, kein einig mensch betrachten.

Vantas ĉio de Andreas Gryphius (Verkita en la jaro 1643) Vi vidas kie ajn nur vanton sur la tero. Kreitan de la hom' detruos hom', ho ve. Jen kie urboj tronas jam estos nur herbej'. Paŝtistinfan' kun greg' jen ludos en aero. Jen kio pompe floras, ĝi estos distretata. Frapant' kaj obstinul' ost-cindros en la fon'. Ne daŭras io ĉiam, nek fer' nek marmorŝton'. Nun ridas la feliĉ', sed tondros nepetata. De l' glora ag' laŭ sonĝ' la fam' disiri devas Ĉu en la lud' de l' temp' la vanta hom' ne krevas? Ho, kio estas tio, de ni nun tre petata, krom aĉa neniec', krom ombro, polvo, vent', krom floro en herbejo sen renkontiĝmoment'? Sed ne de unu hom' Etern' estas ŝatata. tradukis Cezar Es ist alles eitel von Andreas Gryphius, 1643 Du siehst, wohin du siehst, nur eitelkeit auf erden. Was dieser heute baut, reißt jener morgen ein; Wo ietzundt städte stehn, wird eine Wiese seyn, Auf der ein schäfers kind wird spielen mit den herden; Was itzundt prächtig blüth, sol bald zutreten werden; Was itzt so pocht und trotzt, ist morgen asch und bein; Nichts ist, das ewig sey, kein ertz, kein marmorstein. Jetzt lacht das glück uns an, bald donnern die beschwerden. Der hohen thaten ruhm muß wie ein traum vergehn. Soll denn das spiel der zeit, der leichte mensch bestehn? Ach, was ist alles diß, was wir vor köstlich achten, Als schlechte nichtigkeit, als schatten, staub und Wind, Als eine wiesen blum, die man nicht wieder find't! Noch wil, was ewig ist, kein einig mensch betrachten.

Vantas ĉio de Andreas Gryphius (Verkita en la jaro 1643) Vi vidas kie ajn nur vanton sur la tero. Kreitan de la hom' detruos hom', ho ve. Jen kie urboj tronas jam estos nur herbej'. Paŝtistinfan' kun greg' jen ludos en aero. Jen kio pompe floras, ĝi estos distretata. Frapant' kaj obstinul' ost-cindros en la fon'. Ne daŭras io ĉiam, nek fer' nek marmorŝton'. Nun ridas la feliĉ', sed tondros nepetata. De l' glora ag' laŭ sonĝ' la fam' disiri devas Ĉu en la lud' de l' temp' la vanta hom' ne krevas? Ho, kio estas tio, de ni nun tre petata, krom aĉa neniec', krom ombro, polvo, vent', krom floro en herbejo sen renkontiĝmoment'? Sed ne de unu hom' Etern' estas ŝatata. tradukis Cezar Es ist alles eitel von Andreas Gryphius, 1643 Du siehst, wohin du siehst, nur eitelkeit auf erden. Was dieser heute baut, reißt jener morgen ein; Wo ietzundt städte stehn, wird eine Wiese seyn, Auf der ein schäfers kind wird spielen mit den herden; Was itzundt prächtig blüth, sol bald zutreten werden; Was itzt so pocht und trotzt, ist morgen asch und bein; Nichts ist, das ewig sey, kein ertz, kein marmorstein. Jetzt lacht das glück uns an, bald donnern die beschwerden. Der hohen thaten ruhm muß wie ein traum vergehn. Soll denn das spiel der zeit, der leichte mensch bestehn? Ach, was ist alles diß, was wir vor köstlich achten, Als schlechte nichtigkeit, als schatten, staub und Wind, Als eine wiesen blum, die man nicht wieder find't! Noch wil, was ewig ist, kein einig mensch betrachten.

Vantas ĉio de Andreas Gryphius (Verkita en la jaro 1643) Vi vidas kie ajn nur vanton sur la tero. Kreitan de la hom' detruos hom', ho ve. Jen kie urboj tronas jam estos nur herbej'. Paŝtistinfan' kun greg' jen ludos en aero. Jen kio pompe floras, ĝi estos distretata. Frapant' kaj obstinul' ost-cindros en la fon'. Ne daŭras io ĉiam, nek fer' nek marmorŝton'. Nun ridas la feliĉ', sed tondros nepetata. De l' glora ag' laŭ sonĝ' la fam' disiri devas Ĉu en la lud' de l' temp' la vanta hom' ne krevas? Ho, kio estas tio, de ni nun tre petata, krom aĉa neniec', krom ombro, polvo, vent', krom floro en herbejo sen renkontiĝmoment'? Sed ne de unu hom' Etern' estas ŝatata. tradukis Cezar Es ist alles eitel von Andreas Gryphius, 1643 Du siehst, wohin du siehst, nur eitelkeit auf erden. Was dieser heute baut, reißt jener morgen ein; Wo ietzundt städte stehn, wird eine Wiese seyn, Auf der ein schäfers kind wird spielen mit den herden; Was itzundt prächtig blüth, sol bald zutreten werden; Was itzt so pocht und trotzt, ist morgen asch und bein; Nichts ist, das ewig sey, kein ertz, kein marmorstein. Jetzt lacht das glück uns an, bald donnern die beschwerden. Der hohen thaten ruhm muß wie ein traum vergehn. Soll denn das spiel der zeit, der leichte mensch bestehn? Ach, was ist alles diß, was wir vor köstlich achten, Als schlechte nichtigkeit, als schatten, staub und Wind, Als eine wiesen blum, die man nicht wieder find't! Noch wil, was ewig ist, kein einig mensch betrachten.

La inuita heroo de nova romano de Ralf Isau.