Neorenaissance

Hamburgerstraat 30 in de Nederlandse stad Utrecht is een monumentaal voormalig gerechtsgebouw aan de Hamburgerstraat. Van 1912 - 1979 was het kantongerecht Utrecht er gezeteld.

De Chassékazerne is een voormalige militaire kazerne aan de Parade in het centrum van Breda. In 1898 werd begonnen met de bouw van de kazerne, de oplevering was op 1 juli 1899. Genie-officier W. Cool vervaardigde in twee maanden de ontwerpen voor de kazerne en werd vervolgens met de uitvoering belast. Toen de kazerne in augustus 1899 was voltooid, oordeelde men haar de mooiste en doelmatigste in het land. Het exercitieterrein diende ook als paardenrenbaan voor de Harddraverij- en Renvereniging. Het bestaat uit twee woonlagen. Het beschikt over diverse hoektorentjes, kantelen en imitatie-schietgaten. De bouwstijl is Neorenaissance. In het portiek voor de hoofdingang is het wapenschild van generaal baron David Hendrik Chassé en een schild met de plattegrond van de citadel van Antwerpen. De kazerne was oorspronkelijk bestemd voor twee bataljons (2000 man). Door verbouwingen is er weinig van het oorspronkelijke interieur overgebleven. In 1994 zijn het bibliotheekinterieur en het verenigingslokaal voor de officieren gedemonteerd en is de laatstgenoemde als pronkkamer weer opgebouwd in het "Museum Korps Rijdende Artillerie" op de legerplaats bij Oldebroek, 't Harde.

Het Vredespaleis is de zetel van het Permanent Hof van Arbitrage, het Internationaal Gerechtshof van de Verenigde Naties, de Haagsche Academie voor Internationaal Recht en de Bibliotheek van het Vredespaleis. Het gebouw wordt door de Carnegie Stichting beheerd. Op 28 augustus 1913 werd het gebouw officieel geopend. In de tweede helft van de 19e eeuw werd door Europese naties steeds meer geld uitgegeven aan leger en marine. Vanwege deze wapenwedloop zond de Russische tsaar Nicolaas II op 24 augustus 1898 aan de regeringen van alle belangrijke naties een uitnodiging voor een internationale conferentie over vrede en ontwapening. Hij koos als neutrale plaats voor Den Haag. Tsaar Nicolaas vond dat dialoog en internationale afspraken maken beter zou zijn voor de welvaart en vooruitgang van de mensen in plaats van verdeeldheid en vijandschap zaaien. Zijn oproep wekte aanvankelijk veel scepsis vanwege het feit dat Nicolaas II zelf opperbevelhebber van het Russische leger was, een grootmacht. Hij had veel geld en energie gestoken in de opbouw van hun militaire macht. Pas enkele maanden later, nadat uitgerekend de Verenigde Staten als eerste positief reageerde, kwam het Russische initiatief in een stroomversnelling. Hierdoor werd in 1899 de eerste Vredesconferentie van Den Haag gehouden. Het uiteindelijke idee van het Vredespaleis kwam voort uit een discussie in 1900 tussen de Russische diplomaat Friedrich Martens en de Amerikaanse diplomaat Andrew Dickson White, over de noodzaak van passende huisvesting voor het Permanent Hof van Arbitrage, dat opgericht was tijdens de eerste Vredesconferentie van Den Haag in 1899. White nam hierover contact op met zijn vriend, de weldoener Andrew Carnegie. Carnegie wilde in eerste instantie alleen een bijdrage leveren voor het oprichten van een bibliotheek voor internationaal recht. White wist hem echter over te halen, en in 1903 ging Carnegie akkoord met een donatie van 1,5 miljoen dollar (3,7 miljoen gulden) voor de bouw van een vredestempel, waarin het Arbitragehof gehuisvest zou worden, en waarbij ook een bibliotheek zou worden ingericht. In eerste instantie wilde Carnegie het bedrag rechtstreeks aan koningin Wilhelmina schenken, maar wettelijke beperkingen verhinderden dit, en in november 1903 werd de Carnegie Stichting opgericht "tot het bouwen, inrichten en onderhouden van een rechtsgebouw, en een boekerij ten behoeve van het Permanente Hof van Arbitrage". Deze stichting is nog steeds verantwoordelijk voor het beheer en de administratie van het Vredespaleis. Eén jaar na de opening van het Vredespaleis brak de Eerste Wereldoorlog uit.

Het voormalig raadhuis van de Noord-Hollandse gemeente Laren is gebouwd in 1888 in neorenaissancistische bouwtrant naar ontwerp van architect J.C. Jurriëns in opdracht van het gemeentebestuur van Laren. De eerste steen werd op 30 augustus 1888 gelegd door de Larense burgemeester C.L. Velthuijsen. Tegenwoordig is het oude raadhuis in gebruik als horecagelegenheid. Het vrijstaande pand opgetrokken uit rode baksteen staat op de hoek van de Eemnesserweg, Brink en de St. Janstraat. Omstreeks 1993 is het pand gerenoveerd door A. Mouissie en in de oorspronkelijke stijl hersteld. Daarbij zijn de klauwstukken van de trapgevel aan de voorzijde achterwege gelaten.