Structuralisme

Architect Abel Cahen ontwierp het in 1976, maar zijn plan voor deze plek in de monumentale binnenstad stuitte op veel protest. Uiteindelijk werd in 1985 begonnen met de bouw. In zijn ontwerp zocht Cahen aansluiting bij de fijnmazige structuur van de binnenstad. Om sociale interactie, intimiteit en levendigheid te bevorderen, streefde hij naar een multifunctioneel ruimtegebruik met een uitnodigend karakter. Hierdoor ontstond een structuralistisch bouwwerk met zes torens en een wirwar aan steegjes, pleinen, hoekjes en trappen. Het gebouw was bestemd voor de Rijksdienst voor Oudheidkundig Bodemonderzoek, die er in 2009 uit vertrok. Momenteel wordt het pand verhuurd aan diverse culturele en sociaal maatschappelijke organisaties. Het seminarie is verbouwd tot een kleinschalige woonvoorziening.

Architect Abel Cahen ontwierp het in 1976, maar zijn plan voor deze plek in de monumentale binnenstad stuitte op veel protest. Uiteindelijk werd in 1985 begonnen met de bouw. In zijn ontwerp zocht Cahen aansluiting bij de fijnmazige structuur van de binnenstad. Om sociale interactie, intimiteit en levendigheid te bevorderen, streefde hij naar een multifunctioneel ruimtegebruik met een uitnodigend karakter. Hierdoor ontstond een structuralistisch bouwwerk met zes torens en een wirwar aan steegjes, pleinen, hoekjes en trappen. Het gebouw was bestemd voor de Rijksdienst voor Oudheidkundig Bodemonderzoek, die er in 2009 uit vertrok. Momenteel wordt het pand verhuurd aan diverse culturele en sociaal maatschappelijke organisaties. Het seminarie is verbouwd tot een kleinschalige woonvoorziening.

De Blaaktoren is een woontoren aan de Binnenrotte bij de Blaak in de Nederlandse stad Rotterdam. Aan het opvallende puntvormige dak ontleent het gebouw zijn meer bekende bijnaam "Het Potlood". Het is een van de markantere gebouwen van Rotterdam en vormt met de naastgelegen kubuswoningen een herkenningspunt in de stad. De Blaaktoren is in 1984 opgeleverd. De toren is, evenals de kubuswoningen en een wooncomplex aan de overzijde van de Blaak, ontworpen door de Nederlandse architect Piet Blom. Van straatniveau tot aan top van het puntdak meet de toren 61 meter, onderverdeeld in 13 woonlagen en een algemene stallingsruimte. De betonnen draagmuren van het gebouw lopen van binnen naar buiten straalsgewijs uit, waardoor elke verdieping uit zes gelijkvormige, taps uitlopende secties bestaat. Vijf hiervan worden benut als woonruimte, de zesde is gereserveerd voor de liften, vluchttrappen en individuele bergingsruimte. Het puntdak is onbewoond en heeft slechts een architectonische betekenis.

De Blaaktoren is een woontoren aan de Binnenrotte bij de Blaak in de Nederlandse stad Rotterdam. Aan het opvallende puntvormige dak ontleent het gebouw zijn meer bekende bijnaam "Het Potlood". Het is een van de markantere gebouwen van Rotterdam en vormt met de naastgelegen kubuswoningen een herkenningspunt in de stad. De Blaaktoren is in 1984 opgeleverd. De toren is, evenals de kubuswoningen en een wooncomplex aan de overzijde van de Blaak, ontworpen door de Nederlandse architect Piet Blom. Van straatniveau tot aan top van het puntdak meet de toren 61 meter, onderverdeeld in 13 woonlagen en een algemene stallingsruimte. De betonnen draagmuren van het gebouw lopen van binnen naar buiten straalsgewijs uit, waardoor elke verdieping uit zes gelijkvormige, taps uitlopende secties bestaat. Vijf hiervan worden benut als woonruimte, de zesde is gereserveerd voor de liften, vluchttrappen en individuele bergingsruimte. Het puntdak is onbewoond en heeft slechts een architectonische betekenis.