Abstract/close-up

Het verzamelgebouw Katshoek aan de Heer Bokelweg in Rotterdam is gebouwd in 1969 en ontworpen door architect Huig Maaskant. Het kantoorgebouw Katshoek werd gebouwd in opdracht van exploitatiemaatschappij Ebovo van de familie Voormolen.

De Blaaktoren is een woontoren aan de Binnenrotte bij de Blaak in de Nederlandse stad Rotterdam. Aan het opvallende puntvormige dak ontleent het gebouw zijn meer bekende bijnaam "Het Potlood". Het is een van de markantere gebouwen van Rotterdam en vormt met de naastgelegen kubuswoningen een herkenningspunt in de stad. De Blaaktoren is in 1984 opgeleverd. De toren is, evenals de kubuswoningen en een wooncomplex aan de overzijde van de Blaak, ontworpen door de Nederlandse architect Piet Blom. Van straatniveau tot aan top van het puntdak meet de toren 61 meter, onderverdeeld in 13 woonlagen en een algemene stallingsruimte. De betonnen draagmuren van het gebouw lopen van binnen naar buiten straalsgewijs uit, waardoor elke verdieping uit zes gelijkvormige, taps uitlopende secties bestaat. Vijf hiervan worden benut als woonruimte, de zesde is gereserveerd voor de liften, vluchttrappen en individuele bergingsruimte. Het puntdak is onbewoond en heeft slechts een architectonische betekenis.

De Blaaktoren is een woontoren aan de Binnenrotte bij de Blaak in de Nederlandse stad Rotterdam. Aan het opvallende puntvormige dak ontleent het gebouw zijn meer bekende bijnaam "Het Potlood". Het is een van de markantere gebouwen van Rotterdam en vormt met de naastgelegen kubuswoningen een herkenningspunt in de stad. De Blaaktoren is in 1984 opgeleverd. De toren is, evenals de kubuswoningen en een wooncomplex aan de overzijde van de Blaak, ontworpen door de Nederlandse architect Piet Blom. Van straatniveau tot aan top van het puntdak meet de toren 61 meter, onderverdeeld in 13 woonlagen en een algemene stallingsruimte. De betonnen draagmuren van het gebouw lopen van binnen naar buiten straalsgewijs uit, waardoor elke verdieping uit zes gelijkvormige, taps uitlopende secties bestaat. Vijf hiervan worden benut als woonruimte, de zesde is gereserveerd voor de liften, vluchttrappen en individuele bergingsruimte. Het puntdak is onbewoond en heeft slechts een architectonische betekenis.

Het stationspostkantoor is geheel voor de mechanische sortering van de post ontworpen; eigenlijk is het gebouw een soort decoratieve huls rond de postsorteermachines. Rijksgebouwendienst en PTT hadden al een soort basisvorm voor het programma van eisen ontwikkeld. Maar de architecten, de gebroeders Kraaijvanger, hebben die functionele opbouw met verve tot een voor de wederopbouw karakteristiek robuust gebouw vormgegeven. Een betonconstructie ingevuld met baksteen, kunststeen en glas. De PTT was al voor de Tweede Wereldoorlog bezig met de ontwikkeling van gebouwen voor de mechanische behandeling van poststukken. Rijksbouwmeester Bremer realiseerde het eerste moderne stationspostkantoor in Den Haag (1939-1949). Plannen voor het Rotterdamse stationspostkantoor liepen vertraging op door de oorlog. Een ontwerp van rijksarchitect J. Crouwel jr. uit 1941 was te weinig toegesneden op die moderne postsortering en mede daarom gesneuveld. Door de grote hoeveelheid werk bij de Wederopbouw werd de opdracht in 1954 aan een particulier architectenbureau, Kraaijvanger, gegeven. Op 4 juni 1955 werd de eerste paal geslagen. In september 1959 werd het gebouw in gebruik genomen.

Het Kantongerecht Tilburg was van 1838 tot 2002 een van de kantongerechten in Nederland. Bij de oprichting was Tilburg het vijfde kanton van het arrondissement 's-Hertogenbosch. In 1877 ging Tilburg over naar het arrondissement Breda. Het gerecht kreeg in 1897 een eigen gebouw aan de Paleisstraat, ontworpen door W.C. Metzelaar. In 1966 verhuisde het gerecht naar het Stadhuisplein omdat het oude gebouw gesloopt werd om plaats te maken voor een wegverbreding.

Voormalig protestants woonhotel of gezellenhuis, gebouwd in 1928 naar ontwerp van A. Ingwersen. Het pand vertoont in de vormgeving en detaillering een aantal kenmerken van de Amsterdamse School.

De Beyerskameren in Utrecht werden rond 1597 twaalf vrijwoningen aan de Lange Nieuwstraat gesticht door Adriaen Beyer en zijn echtgenote Alet Jansdogter om arme mensen een onderdak te geven. In 1599 waren de huisjes bewoonbaar. Omstreeks 1651 zijn er nog twee kameren in de aangrenzende Agnietenstraat aan toegevoegd. De bewoners kregen als preuves ook jaarlijks eten en brandstof uitgedeeld ter waarde destijds van 20 gulden.

De Leeuwenmolen, ook wel Molen van Clemens genoemd naar de laatste molenaar die in deze molen werkzaam was, is een middenslagmolen gelegen op de rechteroever van de zuidelijke tak van de rivier de Jeker in de Nederlandse stad Maastricht. De molen ligt gegroepeerd met nog twee andere voormalige watermolens die direct hiertegenover gelegen zijn op de linker rivieroever aan de Sint Pieterstraat.

R.-k. parochiekerk voor de nieuwe buurtschap Haalderen, gelegen in de oostelijke Betuwe. Geconsacreerd 1932. Driebeukige basilicale kruiskerk met pseudotransept en forse zadeldaktoren. Karakteristiek werk in het oeuvre van Hendrik W. Valk (1886-1973): een zogenaamde christocentrische plattegrond (altaar in de viering), gebruik van handgevormde kloostermoppen en traditionalistische vormen, ontleend aan de inheemse romaanse bouwkunst. Beglazing koor en transept door Joep Nicolas. Zware oorlogsschade in 1944, herbouw toren door Gerard H.F. Valk in 1958.