Dacapo's photos

De tweede stadsmuur van Maastricht is de tweede stenen stadsmuur, die tijdens de late middeleeuwen tot stand kwam in de toentertijd Luiks-Brabantse stad Maastricht. De 3,6 km lange muur werd vanaf 1294 over een periode van circa twee eeuwen gebouwd ter bescherming van het toen vastgestelde, zeer ruim bemeten stadsgebied op de linker Maasoever.

De Maaspunttoren, vroeger ook wel toren aan de hoge Maaspunt, Rondeeltoren of Lambrechtsrondeel genoemd, is een van oorsprong middeleeuwse waltoren op de rechter Maasoever van de Nederlandse stad Maastricht. De toren ligt Aan de Recentoren, op het punt waar Stenenwal overgaat in Maaspuntweg, en vormde ooit, samen met de Recentoren, de zuidwestelijke verdediging van de Wycker stadsmuur. Op instigatie van Victor de Stuers restaureerde de architect Willem Sprenger in 1911-1913 de zwaar gehavende Maaspunttoren, waarbij onder andere de met mergelblokken dichtgemetselde torenromp werd uitgebroken. Van de toren is thans slechts het onderste deel middeleeuws, waarschijnlijk uit de veertiende eeuw. De rest dateert uit 1911. De toren heeft een min of meer cirkelvormig grondplan met een middellijn van 3,75 meter. De ongeveer één meter dikke muur is opgetrokken uit kolenzandsteen en is nu aan de stadszijde open. Langs de binnenzijde loopt aan de noordwestelijke zijde een stenen trap naar het vloerniveau van de bovenste verdieping. Langs de trap bevinden zich schietgaten, die aan de binnenzijde breed en aan de buitenzijde smal zijn. Aan de zuidzijde van de toren staat nog een stuk stadsmuur met schietgaten, deels verzwaard met mergelblokken.

Haet ende Nijt, ook Haet ende Nijd(t), Haet ende Nyt of Haat en Nijd, is een laat-15e-eeuws, begin-16e-eeuws rondeel in de zogenaamde Nieuwstad-uitbreiding van het Maastrichtse Jekerkwartier. Samen met het nabije rondeel De Vijf Koppen vormde Haet ende Nijt de begrenzing van een uitbreiding van de oorspronkelijk laat-13e-eeuwse tweede stadsomsluiting van Maastricht. Het rondeel bevat twee verdiepingen met kazematten. De schietgaten in de onderste verdieping zijn uitgebroken tot deuropeningen.

De Leeuwenmolen, ook wel Molen van Clemens genoemd naar de laatste molenaar die in deze molen werkzaam was, is een middenslagmolen gelegen op de rechteroever van de zuidelijke tak van de rivier de Jeker in de Nederlandse stad Maastricht. De molen ligt gegroepeerd met nog twee andere voormalige watermolens die direct hiertegenover gelegen zijn op de linker rivieroever aan de Sint Pieterstraat.

De Bisschopsmolen is een middenslag watermolen op de Jeker in het centrum van de Nederlandse stad Maastricht. De molen zou volgens een weinig betrouwbare overlevering dateren uit de 7e eeuw, de tijd van de bisschoppen van Maastricht. Een andere overlevering plaatst de verklaring van de huidige naam in de 11e eeuw, toen de eigenaar van de molen, hertog Godfried van Bouillon een deel van zijn bezittingen, waaronder de molen, verpachtte aan de bisschop van Luik ter financiering van zijn deelname aan de Eerste Kruistocht. Daarbij was de bepaling opgenomen dat de verpande bezittingen aan de bisschop zouden komen indien de hertog niet van de kruistocht zou terugkeren. Toen de hertog, die ongehuwd en kinderloos was, in 1099 in Jeruzalem stierf, werd de molen aldus bisschoppelijk bezit en werd deze vanaf die tijd Bisschopsmolen genoemd. De in 2004 gerestaureerde molen is sinds 2005 weer in gebruik voor het malen van spelt. Elke dag wordt er speltgraan gemalen, dat van de boeren uit de omgeving wordt betrokken. De molen levert maalproducten aan de Gulpener Bierbrouwerij, die deze onder andere gebruikt voor het brouwen van Korenwolfbier. In de molen zijn verder een bakkerij en een kleine eetgelegenheid gevestigd.

Een deel van de eerste stadsmuur van Maastricht. De muur en de omliggende bebouwing is deels weggebroken om een beter zicht te krijgen op de jeker en de muur erachter.

Het Oud Gouvernement (Maastrichts: Aajd Gouvernemint) is het voormalige provinciehuis van Limburg, gelegen tussen de Bouillonstraat en de Lenculenstraat in het historische centrum van de Nederlandse stad Maastricht. Het gebouw met de markante toren in expressionistische baksteenarchitectuur dateert uit het begin van de jaren 1930, is een rijksmonument en is tegenwoordig in gebruik als universiteitsgebouw.

Vanaf 1882 werd op de voormalige vestingwerken van Wyck het stratenplan van de nieuwe Stationsbuurt uitgelegd. De bebouwing van de hoekkavels aan de hoofdstraten moest aan strikte voorwaarden voldoen, zoals minimale bouwhoogte en afgeschuinde hoeken. Dat gold zeker voor de hoekbebouwing van de Stationsstraat tegenover het nog te bouwen station, die immers vanaf 1915 de entree van de stad zou vormen. Het perceel op de noordoostelijke hoek kwam in het bezit van Ernest Bosch, eigenaar van de Wyckse Stoombierbrouwerij De Keyzer. Deze kreeg in 1901 toestemming om hier een grand hotel te vestigen. Hij gaf de ontwerpopdracht aan de van oorsprong Rotterdamse architect Jacobus van Gils, die omstreeks die tijd in Maastricht woonde en directeur van het Stadsteekeninstituut was. Van Gils tekende het hotel in een aangepaste vorm van de toen gangbare art nouveau.

Het Tweede Minderbroedersklooster - de naam zegt het al - was niet het eerste franciscanenklooster in Maastricht, en zou ook zeker niet de laatste kloosterstichting van de Orde van Sint-Franciscus zijn.In 1699 werd besloten een nieuw klooster te bouwen op de zogenaamde Schuttenhof, het oefenterrein van de hand- en voetboogschutters, dat voor 9.000 gulden kon worden aangekocht.De kerk had althans voor het deel van het koor prioriteit, maar in een periode van acht jaar werden klooster en kerk voltooid. In 1796 werden alle kloosterorden door de republikeinse Fransen opgeheven en werden zowel het eerste, als het tweede franciscanenklooster geconfisqueerd. De kerk werd aanvankelijk opslagruimte voor alle door de Fransen in het departement Nedermaas geconfisqueerde kunstschatten. Een deel van het klooster deed korte tijd dienst als onderkomen voor de Ecole Centrale, en voorts als gevangenis voor zwervers, onmaatschappelijken en criminelen. In 1825 werd de kerk op de Minderbroedersberg verbouwd tot rechtbank, terwijl de kloostergebouwen verder werden aangepast als gevangenis. Stadsarchitect Matthieu Hermans verbouwde in 1825 de barokke voorgevel van de kerk in neoclassicistische stijl. De overige gevels van kerk en klooster verkeren nog min of meer in hun originele staat, zij het dat de raamindeling met name in de kerk is gewijzigd.