Naturamikoj / Discussions

Homo iris laŭ marbordo kaj subite ekvidis knabon kiu levis ion de la sablo kaj ĵetis en la maron. Homo venis proksimen kaj ekvidis ke la knabo levas de la sablo marstelojn. Ili abunde ĉirkaŭis lin. Ŝajnis ke sur la sablo estas milionoj da marsteloj, la marbordo estas proprasence kovrita pere de ili tra multaj kilometroj.

— Kial ci ĵetas tiujn marstelojn en la akvon? — demandis homo, alirante.

— Se ili restos sur la bordo ĝis morgaŭa mateno, kiam komenciĝos malfluso, ili pereos, — respondis la knabo sen ĉesigi sian okupon.

— Sed tio ja estas simple stulte! — ekkriis la homo. — Retrorigardu! Ĉi tie estas milionoj da marsteloj, la bordo estas kovrita de ili. Ciaj penoj nenion ŝanĝos!

La knabo levis sekvan marstelon, pensis momenton, ĵetis ĝin en la maron kaj diris:
— Ne, miaj penoj ŝanĝos tre multan… por ĉi tiu marstelo.

Tiam la homo ankaŭ levis marstelon kaj ĵetis ĝin en la maron. Kaj poste ankoraŭ unun. Ĉe komenco de la nokto sur la plaĝo estis multe da homoj, kaj ĉiu levis kaj ĵetis marstelon en la maron. Kaj kiam leviĝis la suno, sur la plaĝo estis neniu nesavita animo.