Authorizations, license

Visible by: Everyone
All rights reserved

868 visits

Aleksandro Macedona


ALEKSANDRO MACEDONA

Orienta historia legendo el V. JABEC.

Granda reĝo ekregis en Grekujo; "Aleksandro Macedona" li estis nomata. Li venkis popolojn kaj regnojn. Kaj liaj pensoj alte leviĝis super la nubojn kaj flugadis kiel per aglaj flugiloj tiel alte sub la ĉielo, ke li el tie ekvidis, ke la tero estas en la oceano, kiel ekzemple naĝanta pomo en vazo da akvo.

Unufoje Aleksandro ekvolis iri Afrikon, kie troviĝas la oro kaj kie regas virinoj, kiuj ankaŭ batalas kun siaj malamikoj.

Li kolektis siajn maljunulojn kaj ilin demandis :

—Per kia maniero oni povas veni en la landon de oro?

—Vi ne povas transiri en tiun landon, respondis la maljunuloj, ĉar
mallumaj montegaroj baras la vojon.
—Unu fojon mi decidis, kaj mian vorton mi ne ŝanĝos, kolere
respondis la reĝo; mi devas tie esti, tial donu al mi konsilon.
—Se vi neŝanĝeble decidis iri tien, respondis la maljunuloj, ordonu al viaj servantoj alkonduki azenojn de Libujo, por kiuj ne ekzistas mallumo, kaj ili prenu ankaŭ tre longajn ŝnurojn kaj alligu ilian unu finon al via palaco; veturu, ho reĝo, kun via militistaro sur la azenoj tiun lokon kaj tenu la ŝnurojn en la manoj : tiam, se vi ne trovos la deziritan lokon, vi povos per la helpo de la ŝnuroj veni returne al via reĝa palaco.

Tio ĉi plaĉis al Aleksandro. Li prenis siajn militistojn, kiuj tenis la ŝnurojn en la manoj, kaj ili forveturis al la lando de oro, por batali kun la tie regantaj virinoj.

Kiam li alvenis al tiu lando, la virinoj eliris al li kaj sin turnis al li kun la sekvanta parolo :

—Se via honoro estas al vi kara, ne tuŝu nin; ĉar se vi nin venkos, la popoloj diros, ke nur virinojn vi venkis, kaj se vi estos venkita, oni diros ke virino vin mortigis!

Aleksandro lasis sian paroladon pri batalo kaj petis de ili panon. La
virinoj alportis al li oran tablon, sur kiu kuŝis ora pano.
—Ĉu mi satiĝos de ora pano? demandis Aleksandro, tion ĉi
vidinte.
—Se vi deziras panon, kial vi venis al ni? respondis la virinoj;
ĉu en via lando mankas pano, ke vi tiel malproksime venis ĝin serĉi?
Aleksandro ekhontis kaj eliris el la urbo, surskribinte sur videblaj lokoj la sekvantan frazon : "Mi, Aleksandro, estis malsaĝulo en la daŭro de mia tuta vivo ĝis la tempo, kiam la Afrikaj virinoj instruis al mi saĝon kaj prudenton". Kaj li reiris kun sia militistaro al sia lando.

En la vojo li sidiĝis manĝeti sur la bordo de ia rivero, kaj lavetante salan fiŝon en la akvo de la rivero, li eksentis tre agrablan odoron.

—Tiu ĉi rivero sendube elvenas el la paradizo, diris Aleksandro.

Ne longe pensante, Aleksandro ekiris laŭ tiu ĉi rivero ĝis li venis al la pordoj de ia palaco, kiu estis, kompreneble, la paradizo.

—Malfermu al mi la pordon! li ekkriis.

—Tio ĉi estas la pordo de la domo de Dio, respondis al li voĉo el
interne; nur sanktuloj havas la rajton enveni tien ĉi!
—Konfesu mian reĝan majeston, ekkriis Aleksandro, kaj donacu al mi
ion, ĉar mi estas reĝo !
Apenaŭ li finis siajn vortojn,—jen ia mano donas al li homan
kapon, li ĝin prenis kaj reiris al sia lando.
Alveninte hejmen, li ekvolis scii la pezon de la donacita kapo, metis ĝin sur la teleron de pesilo, kaj la telero malleviĝis ĝis la tero. Sur la duan teleron li metis milojn da pecoj da arĝento kaj oro por ĝin mallevi—, sed vane : li ne povis; la tuta arĝento kun la oro ne pezis tiom, kiom la kapo.

—Kion ĝi signifas? demandis Aleksandro la saĝulojn.

—Ĝi estas tial, respondis la saĝuloj, ĉar en la kapo sin trovas homa okulo, kiu neniam satiĝas je arĝento kaj oro.

—Kion do fari en tia okazo? demandis Aleksandro.

—Ŝutu iom da tera polvo sur la okulon, tiam ĝi nenion vidos kaj
kompreneble nenion deziros.
Kiam tiu ĉi konsilo estis plenumita, la telero, sur kiu kuŝis la
kapo, tuj leviĝis rapide supren.
—Nun mi vidas, diris Aleksandro, ke la saĝuloj havas prudenton ne
homan, sed Dian!
Tradukis N. KUSXNIR.

MIKELO (Michel Dereyger) has particularly liked this photo


Comments
Lantiano2
Lantiano2
tre bone legata.
6 years ago.