AUSCHWITZ - muziko/vortoj de Francesco Guccini - esperanta teksto, adaptado de la muziko, kanto: Emanuele Rovere ( Manŭel ). Ĝi aperos en la nova KD de Manŭel " Ĉu plu ekzistas Amo? "

Ankaŭ ĉi jare alvenos Pasko kaj trovos en nia mondo ankoraŭ malkonkordon kaj malamon. Sed Pasko daŭre signifas resurekton, renaskiĝon: estu, do, al ĉiuj homoj ŝanco kaj instigo por vera renovigo de la amosento al ĉiuj, komence de la familianoj kaj najbaroj ĝis la plej malproksimaj, ĝis la plej malkonataj kaj diversaj, tamen ĉiuj niaj gefratoj. La kanto memorigas nin pri unu el la plej teruraj tragedioj faritaj-suferitaj de la homaro. Espereble, ĝi estos helpilo por ne refari similajn diablajn erarojn kaj por batali favore de paco kaj amo.

AUSCHWITZ - Mi mortis, estis nur infano, kun multaj idoj, multegaj pli ol cento, perfortigita tra tubo de kameno kaj nun mi estas tie ĉi, en vento. En Auschwitz, dum faladis neĝo, leviĝis ĉielen fumego akra, densa. En kor' fostiĝis la vana preĝo de mizeruloj per sufer' intensa.
En Auschwitz, mil kaj mil da homoj, super ili regis terure la silento. Jam nur numeroj, jam ne plu personoj, dispeliĝis ĉiuj tie ĉi, en vento. Demandas mi kiel povis homoj mortigi tiom da siaj similuloj. Sed oni igis nin, pli ol kvin milionoj, nur la griza cindro de tiu ĉi nebulo. Refoje nun tondras la kanonoj, ne estas ĝis nun plensataj kaj kontentaj je ruĝa sango la bestiaj homoj kaj forte blovas de malamo ventoj. Esperas mi, ke tra l' homaro vastiĝos baldaŭ la amosento kaj, en ĉielo, super ter' kaj maro, kvietiĝos fine la fiega vento. Jes, kredas mi, ke la homaro kapablos vivi en paco kaj konsento kaj en ĉielo, super ter' kaj maro nur amo flugos en la milda vento NUR AMO FLUGOS EN LA MILDA VENTO.