Keywords

Chanson
AB


Authorizations, license

Visible by: Everyone
All rights reserved

1 321 visits

Chanson du docteur Zamenhof


(Esperante pli sube)

Le docteur Zamenhof est l'initiateur de l'espéranto, langue construite pour unir les êtres humains en facilitant la communication internationale. Elle est parlée aujourd'hui par des millions de gens à travers le monde et sera très certainement, un jour prochain, la langue aŭiliaire de notre village planétaire.

Au coeur de la cité Babel
Un garçon encore pas très haut
Au coeur rempli d'universel
Savait entendre le coeur des mots

Autour les humains dissonaient
Distincts, distants, discriminants, discordants
Autour les humains s'accablaient
Mesquins, méfiants, méconnaissants, médisants

Il s'est juré de retrouver
Le la que plus aucun ne percevait

Il fouilla les ruines de Babel
Mains nues dans la boues des babils
Il retrouva toutes les parcelles
Du trésor englouti sous le bruit des villes

Il y consacra des années
Pesant ses mots, cherchant le chant ex aequo
Rassembla les racines glanées
Dans les terreaŭ de tous les champs lexicaŭ

Il offrit à l'humanité
Le cadeau que plus aucun n'espérait

REFRAIN
T'a-t-on dit comme aujourd'hui
"C'est dangereŭ les utopies"
T'a-t-on traité de rêveur
"C'est impossible un monde meilleur"
T'a-t-on chanté toujours la même strophe
Le refrain qui mène à la catastrophe
"Le paradis ça n'est pas pour l'heure"
Laissez parler docteur
Zamenhof

Il s'éteignit pendant la guerre
La première si grande et si fédératrice
Elle naquit au début d'une ère
Où l'on préfère à la paix l'impérialisme

Et malgré les interdictions
Des gens méfiants, méconnaissants, médisants
Elle continue sa progression
Insensible aŭ couleurs des camps et du temps

Les humains sauront-ils voir
Que plus rien ne leur manque qu'un peu d'espoir ?

REFRAIN
__________________
__________________

La doktoro Zamenhof estas la iniciatinto de esperanto, lingvo konstruita por unuigi homojn per faciligo de internacia komunikado. Ĝin nune parolas milionoj da homoj de la tuta mondo kaj tute certe iam estos la helpa lingvo de nia planeda vilaĝo.

Ĉe la koro de la urbo Babel
Knabo ankoraŭ ne tre alta
Kun koro plena je universalo
Scipovis aŭdi la koron de la vortoj

Ĉirkaŭe, homoj malharmoniis
Malsamaj, distancaj, diferencigaj, neagordaj
Ĉirkaŭe, homoj premegis unu la alian
Etanimaj, malfidemaj, nesciemaj, klaĉemaj

Ri promesis al si, ke ri retrovos
La la-on, kiun neniu plu perceptis

Ri priserĉis la babelajn ruinojn
Nudmane en la babila koto
Ri retrovis ĉiujn pecojn
De la trezoro enabismigita sub la urba bruo

Ri dediĉis jarojn al tio
Pezante la vortojn, serĉante la egalvican kanton
Kolektis la radikojn plukitajn
El la humtero de ĉiuj leksikonaj kampoj

Ri donacis al homaro
La donacon, kiun neniu plu esperis

REKANTAĴO
Ĉu oni diris al vi, same kiel nuntempe
"Danĝeras utopioj"
Ĉu oni insulte nomis vin sonĝadanto
"Neeblas plibona mondo"
Ĉu oni kantadis al vi ree kaj ree la saman strofon
La rekantaĵon, kiu kondukas katastrofen
"Paradizo ne venos tuj"
Lasu paroli doktoron
Zamenhof

Ri malaperis dum la milito
La unua tiom granda kaj kolektiga
Ĝi naskiĝis je la komenco de periodo
En kiu oni pli ŝatas imperialismon ol pacon

Kaj malgraŭ la malpermesoj
De malfidemaj, nesciemaj, klaĉemaj homoj
Ĝi plu progresas
Ne senteme pri koloroj de zonoj kaj de tempo

Ĉu homoj iam vidos,
Ke neniu plu mankas al ili krom iomete da espero?

REKANTAĴO

Comments