This form is secure
Send a message
Search for members
La fama ruslingva kantisto Vladimir Visockij magnetizis ĉiujn aŭskultantojn kaj eĉ post multaj jaroj post lia forpaso forte senteblas la energieco de lia eksterordinara persono.
Iom pli pri Vladimir: eo.wikipedia.org/wiki/Vladimir_Visockij
Sube mi metas mian improvizan prozaĉan tradukon de la kanto al Esperanto.
Pardonu pro la kvalito. Mi samtempe provis konservi la tekston de la kanto, kaj provis fari ĝin komprenebla... Do la teksto okazis, troŝarĝita per elrusaj detaloj... verŝajne, komliketa kaj ne tre komprenebla...
Sed juĝu mem kaj notu poste pri la okulfrapaj mankoj kaj ĉefaj nekompreneblaĵoj.
Welcome to ipernity!
Maksim Griŝin says:
Iom drinkanta
Arbare mi direktis la ĉevalon.
Ĝis la laciĝo
Kantis mi je la sano.
Kaj scipovis kanti mi
Kantojn senseriozajn:
«Kiel mi amis vin,
La okuloj nigraj...»
Jen paŝetis, jen galopis, jen trotis ni.
Kaj marĉan mukon la ĉevalo ĵetadis en mian vizaĝon.
Sed mi glutos kune kun la muko la salivon,
La botelon mi ĉe la gorĝo tordas (verŝajne pri la ŝraŭba ŝtopilo de la botelo) kaj denove ekkantos:
«La okuloj nigraj!
Kiom mi amis vin...»
Sed — mordaĉis mi (findrinkis)
Tion, kion por rezervo mi savis.
La kapon mi skuis,
Por deĵeti la kapricon,
Kaj ĉirkaŭen mi ekrigardis —
Kaj eĉ fajfetis:
La arbaro muras antaŭe — ne traigas la muro, —
La ĉevaloj ŝpinas per oreloj, dorsiri provas.
Kie estas arbarfendo, interspaco ia — videblas neniaĉo!
Pikas min la nadloj, ĝisoste atingas...
La ĉefĉevalo mia,
Savu ja min, frato!
Do kien vi, kara, —
Kial malantaŭen?!
La pluvo kvazaŭ veneno ek de l branĉoj —
per malbono odoras.
Sub la flankan ĉevalon
Lupo plonĝis ingvene.
Jen ja estas mi stultulo, ĉar la okulojn mi inundis (drinkaĉis tro)!
Ja la pereo venis, kaj forkuri — ne eblas, —
El mia kartaro oni forŝtelis la ason,
Kaj ja kian ason, sen ĝi al mi nur morto restas!
Mi kriegas al la lupoj:
«Prenu vin cindro! ...» —
Sed dume la ĉevalojn
Puŝas la timo.
Mi knutas —
Batas torde
Kaj kriegas samtempe:
«La okuloj nigraj! ..»
Ronkado, ŝtamfado, metalbruo, kaj ega dancado —
La sonoriletoj ludas arke dancmuzikon.
Aĥ vi, ĉevaloj miaj, pereigos vin mi, —
Forportu min, amikoj, forportu malamikoj!
... Okaze de la persekutado
Eĉ la ebrisignoj malaperis.
Ni sur la krutan ĥolmon —
Per disrompitaj radoj...
Ni estis kovritaj per ŝaŭmaj flokoj,
kaj ŝvitstrioj al la ĥolmon estis verŝataj, —
Ĝis la normo spiradis, finis la ronkadon
Kaj fintusis.
Mi al la ĉevaletoj batitaj, kiuj ne perfidis,
Riverancis kliniĝante ĝis la hufoj, ĝis la tero mem,
Demetis aĵaĉojn ek de l’ ĉaro, ekkondukis ilin bridremene...
Gardu vin la Dio, ĉevaletoj karaj, ke mi viva iras!
1974
Maksim Griŝin says:
ОЧИ ЧЕРНЫЕ I. ПОГОНЯ
Во хмелю слегка,
Лесом правил я.
Не устал пока,-
Пел за здравие.
А умел я петь
Песни вздорные:
"Как любил я вас,
Очи черные..."
То плелись, то неслись, то трусили рысцой.
И болотную слизь конь швырял мне в лицо.
Только я проглочу вместе с грязью слюну,
Штоф у горла скручу - и опять затяну:
"Очи черные!
Как любил я вас..."
Но - прикончил я
То, что впрок припас.
Головой тряхнул,
Чтоб слетела блажь,
И вокруг взглянул -
И присвистнул аж:
Лес стеной впереди - не пускает стена,-
Кони прядут ушами, назад подают.
Где просвет, где прогал - не видать ни рожна!
Колют иглы меня, до костей достают.
Коренной ты мой,
Выручай же, брат!
Ты куда, родной,-
Почему назад?!
Дождь - как яд с ветвей -
Недобром пропах.
Пристяжной моей
Волк нырнул под пах.
Вот же пьяный дурак, вот же налил глаза!
Ведь погибель пришла, а бежать - не суметь,-
Из колоды моей утащили туза,
Да такого туза, без которого - смерть!
Я ору волкам:
"Побери вас прах!..." -
А коней пока
Подгоняет страх.
Шевелю кнутом -
Бью крученые
И ору притом:
"Очи черные!.."
Храп, да топот, да лязг, да лихой перепляс -
Бубенцы плясовую играют с дуги.
Ах вы кони мои, погублю же я вас,-
Выносите, друзья, выносите, враги!
...От погони той
Даже хмель иссяк.
Мы на кряж крутой -
На одних осях,
В хлопьях пены мы -
Струи в кряж лились,-
Отдышались, отхрипели
Да откашлялись.
Я лошадкам забитым, что не подвели,
Поклонился в копыта, до самой земли,
Сбросил с воза манатки, повел в поводу...
Спаси бог вас, лошадки, что целым иду!
1974