Funebre al La Hamstro

        Mia filino estas ludema. Ŝi aĉetis hamstron pretekstante la jaron de la rato, ĉar en kiu mi naskiĝis.

 Antaŭe mi neniam vidis hamstron, tamen ĝi vere estas aminda. La korpo estas malgranda kaj graspufa. La rondaj okuloj estas brile facilmoveblaj. Ĝi konstante sin volvas ŝajne en vilan buleton malpli grandan ol ovo. La besteto kuras tre rapide, ŝajne sen piedoj, kvakaŭ ĝi fulme moviĝus aeroglite. Ĝi ŝatas stari, kaj la atara aspekto estas ege ridinda: “du manoj” streĉe retiriĝas al si; la korpo rektiĝas; kaj la okuloj rigardas ĉirkaŭen. Arakidoj, melonsemoj kaj fruktoj estas ĝiaj frandaĵoj, sed ĝia ĉiutaga manĝaĵo estas tre malgranda, ke du-tri arakidoj jam sufiĉas. Ĝi kutimas dormi tage kaj malŝatas alies ĝenadon.  

 Vere estas aminda dorlotato. Mi nomas ĝin Bebo.

 Ĉiutage post manĝo mi nepre amuzas min kun Bebo. Manĝinte, mi ne forgesas doni al ĝi manĝi. Ĉiufoje, kiam Bebo prenas … ekzemple arakidon, ĝi tuj ĉirkaŭbrakas ĝin kaj kaŭre sidas ie por manĝi. Iamfoje ĝi enmetas duonon da arakido en sian buŝon kaj tiam ĝia vango pufiĝas, kaj tuj poste la etulo kuras ien, kie neniu ĝin ĝenas, por “ŝtele” manĝi. Laŭ onidiro, la nomo de “hamstro” devenis de tio, ke en ĝiaj vangoj estas po unu longa saketo, en kiuj ĝi povas konservi manĝaĵon. Finmanĝinte la arakidon, ĝi prenas iom da frukto, kiun mi donas detranĉinte. Ĝi satas kaj nun kuras ĉie, jen sur tablo, jen sur sofo, aŭ jen sur homa korpo. Bebo emas sin movi, tre sprite. Ĝi nun restas ĉi tie, kaj momentete poste jam malaperiĝas, kio klopodigas min ĉie serĉi ĝin. La hamstro emas sin kaŝi en malluma loko. Se mi forprenas iun kovraĵon, ĝi ja estas sub la ŝirmilo, aŭ kuŝante surventre, aŭ kaŭrante, aŭ foje ankaŭ starante. Je mia alesto, ĝi ankoraŭfoje tuj rapidas for.

        Sate amuzite, mi enmetas Bebon en la kaĝon, kiu estas aĉetita samtempe kun la hamstro kaj tiom malgranda kiom muzika skatolo. En la nesteto estas nur tolpecoj kaj unu jam eluzite lanfadena ganto, kiel la litaĵoj de la Bebo. Kiam ĝi dormas, ĝi eniras en la ganton, kiu havas truon. Se ekstere okazas io brua, la kapeto elŝoviĝas tra la truo por observi; se la okazaĵo ne interesiĝas, ĝi denove retiras sian kapon kaj daŭre dormas.

 Mi ofte retumas. Kiam mi laciĝas, mi ankaŭ surmetas ĝin sur la komputilan tablon.Verŝajne Bebo tre ŝatas resti ĉi tie, ĉar ĝi ronĝas ion ajn, kiun ĝi renkontas tie, precipe librojn. Kelkafoje ĝi stariĝas por ĝui la ekranon, sed el kiu ĝi ne trovas ion amuzigan kaj en palpebruma daŭro jam malaperiĝas – jen ĝi kaŝas sin sub la fotaparato de la komputilo.  

 Kun la tempa paso mi ne povas disiĝi de Bebo. Ĉiutage mi devas surmeti ĝin sur mia mankavo, karesi ĝin, surmeti ĝin sur la komputila tablon, allasi ĝin rampi sur mia korpo. Ĝi estas pura, sana.

 Hieraŭ frumatene, kiam mi ankoraŭ kuŝis en la lito, mia edzino diris: “Bebo mortis.”

 Kial mi ne ekpensis pri tio, ke la vetero estas tiel malvarmega…

 2008-02-04