Vandaag was een zwarte dag in de geschiedenis van de mensheid.    
Graag wil ik alles op schrijven wat er in mijn hoofd omgaat, maar vaak gaan je gedachten sneller dan je typen kan. Vaak heb je meer plannen dan je tijd hebt. Je bent gebonden aan de wijzers van de klok en die willen maar nooit stil staan. De dagen razen voorbij en zo ook de kansen op iets nieuws.
Soms stompt het ons opeens keihard in de maag als we realiseren dat tijden veranderen en het verlangen naar een vroegere tijd houdt vaak maar niet op. Er zijn altijd betere dingen te doen. Of mooiere dingen die je wilt doen. Werk, school, huiswerk etc. lijken allemaal nutteloos als de beloning nog zo ver weg lijkt te zijn. Geduld is een schone zaak maar zeker niet een makkelijke. 

Maar het is toch niet de bedoeling dat we elke keer als we even rust pakken, een schuldgevoel krijgen omdat we onze tijd verspillen? Tijd verspillen we niet, we verliezen het enkel. Elke minuut, dag en maand heeft ons gemaakt tot wie we zijn. Natuurlijk weten we inmiddels dat het niet om het eindstation gaat, maar om de reis er naar toe. Maar een reis zonder bestemming, is een nutteloos tijdsverdrijf. Zolang we doelen voor ogen houden gaat het er niet om hoeveel tijd we hebben, maar wat we ermee doen. En misschien nog wel belangrijker: met wie we het delen. God is liefde. 
X-quse