Mia plej ŝatata pola verkisto estas Janusz A. Zajdel, aŭtoro de sociologiaj-sciencfikciaj romanoj kaj rakontoj. Jen mi tradukis unu el liaj verkoj, tre mallongan "Post la balo":


Li iris en bunta procesio vestita per fantaziaj kostumoj. Sur la ĉielo krevis multkoloraj, fajraĵaj steloj. Super la aleo ŝvebis griza fuma nubo de brulantaj torĉoj, miksita kun nebuleto de varma olivoleo. Interese – kial ĉi tiu novjara moro persistis ĝis la fino de la dudek kvina jarcento? – pripensis, iranta en popolamaso, puŝata de similaj al li, strange ornamitaj homoj. Ja tio estas tute sensenca – tumulto, premoj, bruo. Interese, de kio devenas la tradicio de malordo, pro nekonata kialo dum jarcentoj ripetata fine de ĉiu kalendara jaro. La ideon meritas primitivaj sovaĝuloj de antaŭ kelkcent jaroj. Tiam en ĉio regis simila malordo. Iuj provadis preventi ĝin, avertante pri ĥaoso, pri senpripensa ekspluatado de la planedo, pri miopeco... Kaj tio ne donis rezultojn....
Ĉe vojkruciĝo li iris dekstren, liberiĝis de la popolamaso kaj ekpaŝis al la hejmo, reordiginte sian longan, kuntrenatan pelerinon. Li sentis, ke ekmankas energio por daŭrigi tiun feston.

Ja antaŭ duonmiljaro ŝajnis, ke nenio savos ordon sur ĉi tiu planedo; ke neniu sukcesos korekti direkton de ĝia evoluo. Tamen – finiĝas la dudek kvina jarcento kaj la civilizacio prosperas ĉi tie perfekte, la ordo estas savita... Ni trovis rimedon por multegaj problemoj. Nur hodiaŭ, kvazaŭ por rememorigi anarkion kaj malordon, ni vestiĝas per jenaj kuriozaĵoj kaj imitas tiujn senpensajn petolulojn, kiuj mispensis ke ili estas civilizita socio.

Morgaŭ denove estos bona, deca, normigita tago de enorda mondo. Ĉiuj revenos al ĝustaj lokoj, ĉiuj strikte plenumos destinitajn funkciojn. Kaj estos tiel ĉiam, ĝis kiam la suno lumas kaj donacas benatan energion al ĉi tiu planedo...

Antaŭ ol li venis ĝis la hejmo, laŭta sonoro kaj fajraĵaj eksplodbruoj anoncis noktomezon. Kun peno li grimpis tra kelkaj ŝtupoj, la pordo malfermiĝis antaŭ li, en la antaŭĉambro lumiĝis.
- Hoj! Ĉu vi estas tie? – li vokis ne tro laŭte. Malrapide venis eta, dormaspekta homo en eluzitaj pantofloj.
- Mi estas, Via Saĝa Moŝto... – li murmuris dormeme.
- Demetu de mi tiujn idiotajn ĉifonojn. Ho, kia kretena solenaĵo. Feliĉe, oni devas ludi en ĝi nur unufoje jare. Nu, haste moviĝu, aŭ mi morgaŭ ne donos al vi eĉ unu manĝopecon! Vi mallaboremiĝis lastatempe, vi malhonesta servistaĉo!
- Mi ne estas servisto sed konservan...
- Silentu, fikreaĵo! Kia impertinenteco! Li volas klarigi al mi, kio li estas, kaj kio li ne estas! Ci estas nenio – kaj ci, kaj vi ĉiuj! Interese aspektus la mondo, se ĝi restus en viaj manoj! Moviĝu tuj, mi ordonas!
Li frotis polvokovritajn kameraajn objektivojn per leda tuko kaj avide atingis finaĵon de la provizkablo. Li preskaŭ tute malŝarĝiĝis.
- Malfermu mian malantaŭan fermoplaton kaj lubriku la ĉarnirojn – li grumblis. Nur ne perdu ŝraŭbojn! Kaj ne tenu ilin en via buŝaĉo, ĉar ili rustiĝas!