Lluís's blog

Mi provos traduki anglan fonton.

Kiam en la evolua vojo de inteligentaj specoj, atingatas la sentemo, iĝas ebla por membroj de tiu specoj scii, ke tion, kio 'estas', ne eblas rekte scii, sed nur inferenci per siaj diversaj perceptaĵoj. Tiam do iĝas imperativa tio, ke iuj formulu la suposojn kiuj subtenas la komunikadon inter membroj de tiuj specoj - ke la preno de tiuj supozoj iĝu alirebla kiel bazo de interrilato inter sentemaj estaĵoj.

• Mi perceptas ke mi perceptas, kaj ke mi ekzistas.
• Mi perceptas ke tio, kion mi perceptas, eble ne ekzistas.
• Mi akceptas ke mi ekzistas.
• Mi perceptas aliajn.
• Mi akceptas ke tiuj aliaj perceptas kaj ekzistas.
• Mi perceptas ke mi povas voli, kio ne estu (volemo).
• Mi perceptas ke mi havas bezonojn, kaj akceptas ke aliaj havas bezonojn.

Reciprokeco

• Ĉar aliaj ne volas ke mi ne estu, mi ne devas voli ke aliaj ne estu. (mi ne devas murdi)
• Ĉar aliaj ne volas ke mi perceptu tion, kio ne estas, mi ne devas voli tion, ke la aliaj perceptu tion, kio estas. (mi ne devas mensogi)
• Ĝis tiom ke la aliaj povas satigi miajn bezonojn, mi devas satigi la bezonojn de la aliaj, kaj ĝis tiom ke mi povas satigi la bezonojn de la aliaj, mi devas atendi ke la aliaj satigu miajn bezonojn.
• Mi perceptas ke mi suferas kiam ne ricevas tion atenditan, kaj mi akceptas ke tio validas ankaŭ por la aliaj. Mi klopodas rimarki la atendojn de la aliaj, kaj provas plenumi ilin, ĉar mi bezonas malplejigi la suferon. tio ne plenumas miajn bezonojn ĝis tiam, ke la aliaj reciprokas. Mi suferas se mi atendas ke la alia reciproku, kaj li ne reciprokas. Empatie, mi suferas se mi ne plenumas la atendon de la aliaj.

Fonto: Ralph Kenyon (1975)

Mi kreis por mi komfortan sistemon por konservi notojn en pluraj dosieroj. Mi uzas fone la sintakson de Markdown kaj la versikontrolilon Mercurial.

El aro da txt-dosieroj en tekstujo Mercurial, per 23 linioj da kodo (ĉefe Makefile) mi ricevas aŭtomate HTMLajn dosierojn. Mi havas la ĉefan tekstujon Mercurial alirebla retpaĝe, kaj do mi povas aliri ĉiujn miajn datumojn tiel. Je ĉiu 'push' de Mercurial, la HTMLaj dosieroj ĝisdatiĝas.

Se iun tio interesas, mi povas ie publikigi la kodon. Mi ĉefe bezonis ion tian, ĉar mi ŝatus konservi notojn de diversaj komputiloj, legi ilin retpaĝe, kaj modifi ilin per tre simplaj iloj, negrave ĉu mi havas interretan konekton aŭ ne.

M'he creat un sistema propi per a conservar notes personals en varis fitxers. Faig servir de fons la sintaxi de Markdown i el control de versions Mercurial.

D'un grapat de fitxers txt del repositor Mercurial, amb 23 línies de codi (bàsicament el Makefile) automàticament tinc HTMLs. Tinc el repositori principal publicat en un directori web, i així puc accedir a totes les meves notes des d'un navegador. A cada 'push' d'informació cap al repositori, s'actualitzen els HTMLs.

Si això li interessa a algú, puc publicar-ne el codi. Jo necessitava una cosa així, ja que m'agrada conservar notes des de varis ordinadors, llegir-les amb un navegador, i modificar-les amb eines molt simples, independentment de si tinc connexió a internet o no.

Aquest dissabte una gossa prou grossa (mestissa entre Rottweiler i Doberman) m'ha mossegat el turmell, i el seu ullal m'ha entrat prou endins. Al peu ara hi tinc un forat que miro de curar, i vaig una mica coix. Renovo les gases, hi afegeixo iode, i fins i tot prenc antibiòtics per evitar-ne l'infecció.

Ĉi sabate hundino sufiĉe granda (miksaĵo inter Rottweiler kaj Doberman) murdis mian maleolon, kaj ŝia kojnodento sufiĉe eniris mian piedon. Mi nun havas tie truon, kiun mi klopodas kuraci. Mi ofte renovigas la gazojn, aldonas tien jodon, kaj eĉ trinkas antibiotikon kontraŭ infekto.

Mi ĝis nun konis nur la sistemon de aspell, kaj mi malŝatis ĝin. Mi scipovis uzi nur ties noman ncurses-an programon. Ĝi ne permesas aliredakti la tekston - nur ŝanĝi vortojn. Aŭ pli konkrete, nur ŝanĝi tiujn literarojn, kiujn ĝi konsideras vortoj. Kaj eble plej ĝene al mi, ĝi ne permesis malfari elektitan ŝanĝon.</p<

Hieraŭ mi eksciis pri hunspell. Ŝajne ili havas pli bonaj vortaroj ol aspell, sed ili proponis la saman interfacon, almenaŭ por korekti LaTeXan dosieron.

Fine, mi eksciis pri nova ortografikorekta sistemo de vim 7. Ĝi uzas proprajn vortarojn, sed ĝi povas aliformigi al sia formo vortarojn myspell (tiuj, kiujn uzas hunspell). En vim mi povis tre facile korekti la vortojn per ĝusta reredaktado.

Kalle proponis al mi iom priskribi mian sperton kun la Sony Reader. Jen, mi legis per ĝi la plenan "Piknikon ĉe Vojrando" de Strugatskij, en la hispana, de neleĝa fonto. Mi legis en ĝi plurajn paĝojn de "Mathematical Philosophy" de Cassius Keyser, kaj certe ankaŭ iom da Science and Sanity de Alfred Korzybski (ambaŭ leĝe elŝutitaj). Tiuj du lastaj libroj tre gravas al mi, sed tro dikas por facile legi ilin en metroo aŭ en trajnoj. Mi ne finlegis ilin, kaj fone legas pro tio ke mi pro laboro aŭ mensa laco devas legi aliajn unue. La Reader solvis al mi tiun problemon: mi portas facilajn librojn por laca stato, laborajn librojn, kaj la vivosolvajn de Keyser kaj Korzybski.

Mi legas nun en ĝi manlibrojn de OpenGL kaj de wxWidgets, kaj iom fone ankaŭ Приключения Буратина de Толстой. Mi havas ĉi lastan ankaŭ MP3-e en la aparato, do mi ĝin legetas kun sono, ĉar mi malfacile divenas la rusajn fortajn silabojn. En la aparato bedaŭrinde mi ne povas uzi mian retan akcentigilon. :)

Mi kontentas pri la kontrasto de la aparato, kaj ankaŭ sufiĉe pri ties rapido. Ĝi sufiĉas por legi. Baterio longas du aŭ tri semajnojn, do nenio ĝena. Mi nur timas kion fari, kiam misfunkcios la baterio. Mi eble sukcesos aĉeti iun ie, kaj mem ŝanĝi ĝin per malmunto de la aparato.

Mi aldonu iujn fotaĵojn:

Sony PRS 505 sub fotila fulmo

Sony PRS 505 kun malgrandaj li…

Sony PRS 505 kompare al libro

Hodiaŭ mi kun mia edzino vizitis prelegon de RMS (Richard Stallman), fondinto de multo de la nuna GNU operacisistemo, kiun li komencis skribi en la 1983a jaro. Li kreis la tekstoredaktilon Emacs, kiun li fiere proponas kiel plej bona redaktosistemo. Pensu ke programistoj debatas pri tekstoredaktiloj same kiel kuiristoj pri kuirejoj aŭ manĝaĵoj, ĉar ja temas pri la ĉefaj iloj por la kuira aŭ programista laboro.

Kiel kutime li proponis liberan programaron, liberan uzon da elektronika informo (ĉu librojn, ĉu muzikojn,.), kaj pri tio mi ne longe parolos. Mi konsentas kun li.

Li devas uzi en Boston RFID karton por aliri la publikan transporton, kiun oni ŝarĝas per pliaj vojaĝoj. Por eviti spionadon li interŝanĝas kun aliaj homoj vakuajn kartojn ĉiun monaton, kaj neniam ŝarĝas ilin per kreditkarto. Aldone li konservas tiun karton en la poŝo ĉirkaŭatan de aluminia papero. Li ne uzas poŝtelefonon, kvankam li agnoskas ke ĝi tre helpus al li.

Li propagandas por ke pli da homoj agu kiel li, por ke la entreprenistoj kaj landestrsoj rimarku la riproĉon de la civitanoj. Kaj tiel atingi plian liberon por ĉiuj.

Mi ne konsentas kun iliaj agoj aŭ celoj. Mi ne sentus min pli libera, se ĉesi uzi multajn tiajn komfortaĵojn. Aldone, mi pensas ke oni povas uzi tiun informon (vojaĝojn de homoj, situon de homoj, aĉetaĵoj de homoj) kun tre bonaj celoj. Ja la teĥnoligio ilin provizas, do kial rifuzi de ili? Laŭ mi, li proponas bremson teĥnologian. Anstataŭe, mi proponas ke oni ja kolektu tian informon, kun nepra aldono ke la kolektantoj publikigu ĉion kolektitan! Mi malkonsentas kun kaŝo de informo. Mi ne konsideras la kaŝeblon homa rajto por pli "libera socio". Laŭ mi, se mi scius ke iu ajn povas aliri informojn pri mi (loĝloko, vojaĝoj, aĉetceloj, ktp.), mi ŝajne klopodus konduti pli bone - t.e. pli kontentige al mia konataro. Tio ja ne signifas, ke mi min submetos sub la kontrolon de la konataro; mi sufiĉe ofte kontentigas mian konataron per diskonigo de miaj pensoj, kaj ne per akcepto de iliaj.

Laŭ mi Stallman agas tute paranoie, kaj promocias kaŝemon kaj kaŝeblon rilate al la agoj de ĉiu civitano. Mi ne opinias ke li vivas pli libere ol mi. Kaj mi pensas ke li ne bezonas kaŝiĝi tiom pene de la "daten-kolektantoj"! Se iu volas malbonon al li, la maliculo trovos lin senprobleme, mi pensas.

Mi uzas ĉiam la ĉifrokapablon por malhelpi al tio, ke oni ne trovu informon pri mi, kiun tiu povos misuzi. Ekzemple, mi ne publikigas rete la numerojn de mia kreditkarto, ĉar mi eble provokus malican tenton al alia homo, kaj tio povus tre malhelpi al mia vivo se iu kaŝe forprenas al mi monon. Tiu homo eĉ eble sentos rimorsojn pri tio, kaj je akumulo da tiaj sentoj, eventuale finfreneziĝi al neraciaj agoj.

Se entreprenoj interesiĝas pri tio, kion mi aĉetas, kaj pri la lokoj, kien mi iras... ŝajne ili tion volas uzi por plej vendi. Mi pensas ke tiel mi ricevos propagandon pli trafan al miaj voloj, kaj tio kontentigos ĉiujn: kaj min kaj la vendistojn.

Laŭ mi necesas aktive agadi por libera informo ne nur rilate al komputilaj programoj, sed en ĉiuj aspektoj de la vivo. Oni nepre mispensu pri tiu, kiu volas agi kaŝe. Deviga informaliro por ĉiuj permesu tion ke la homaro juĝu pli ĝuste, je interesiĝo.

Fine, RMS pajacis kiel kutime per maltroa ŝerco rilate al sankteco. Li diris ke multaj konsideras lin sanktulo, sanktulo de la Eklezio de Emacs (lia tekstoredaktilo). Kaj li diris ĉiuj bonvenas al tiu Eklezio, kaj ke por aparteni al ĝi kaj iĝi sanktulo, necesas nur etike konduti. Li klare eksplikis, ke en tiu Eklezio oni ne malpermesas al sanktuloj seksajn rilatojn. Mi aldonas al tio, tamen, ke en tiu Eklezio vi ne povos uzi publikajn bicikloservojn, poŝtelefonojn, kaj ĝenerale devos paranoiege konduti rilate al la uzo de ĉiuj kartoj de via poŝo.

Antaŭ la pajaca fino de la prelego, li akceptis papere demandojn de la aŭskultantaro. Mi demandis triaferojn:

1. Kiel iu povas responsi pri la uzo de libera programo? Iuj entreprenoj deziras responsi pri la uzo de iliaj propraj programoj. Stallman diris, ke li ne komprenis la demandon. Tio okazigis amasan ridadon en la aŭskultantaro. Mi ja scias iujn respondojn al tio, sed mi volis ke li pritraktu la temon. Ja preskaŭ la tuta libera programaro klarigas "ni ne responsas pri la programo". Iuj entreprenoj responsas pri la fontokodo. Sed ja iuj entreprenoj devas responsi pri la uzo de la programo, ekzemple en programetoj interne de kuracila aparataro.
2. Kion vi pensas pri tio, ke tra retpaĝoj multaj tute kaŝitaj programoj pritraktas niajn datumojn, kaj do la programoj eĉ ne rulas en nia komputilo? Li respondis kvazaŭ li antaŭe forgesis tiun temon, kaj proponis ne uzi tiujn servojn.
3. Ĉu ne pli bone oni plu kolektu informojn pri la agoj de la civitanoj, kaj lukti por la deviga publikigo de tiuj datumoj, anstataŭ ol lukti por atingi kaŝeblon de la civitanaj agoj? Ĉu tio ne okazigus, ke ĉiuj klopodus konduti pli bone?Li respondis kvinvorte ke jes, ŝajne tiel, sed li ne kredas ke tio povas iam ajn okazi. Li tuj transiris al alia demando.

Aliaj homoj faris demandojn kiajn: Kion vi pensas pri OXML?, Kion devas fari bildodezajnisto, kiu ne trovas liberajn programojn necesajn por la laboro?, kaj aliajn al mi malgravajn demandojn.

Karaj legontoj,

amiko petis al mi, ĉu mi povas atingi serban tradukon de la jena teksto:

Baldaŭ oni starigos kurson pri laboraj riskoj.
Eblas elekti ricevi la kurson angle aŭ hispane.
Unua Demando: Ĉu vi konsideras ofendo tion, ke la kurson oni ne instruos katalune?
Dua Demnado: Ĉu vi ŝanĝus la grupon kiun oni determinis al vi, se oni organizus kurson en la kataluna?

Kompreneble, la demandojn mia amiko volas fari al serboj en ilia lingvo. Mi mem ne scipovas traduki al la serba, sed eble legonto kapablas, aŭ pretas demandi sciulon. Antaŭdankon!

Gxisdatigo: Jam tro malfrue. Ne penu traduki.

Min interesas legi nigrablanke skanitajn librojn en mia espereble estonta PRS 505. Kelkajn librojn mi havas en djvu-formo, kaj do mi devos aliformigi ilin al PDF.

Tial mi interesiĝis pri libera JBIG2 kodigilo. Antaŭ longe mi malkovris ke iu kreis liberan malkodigilon. Tamen mi hodiaŭ eksciis pri tio, ke iu kreis ankaŭ kodigilon! Morgaŭ mi provu ĝin. Tamen mi ankoraŭ ne scias kiel ŝovi tiun JBIG2 en PDF-fluon.

Jen interesa kompila retejo pri tio

[ca] A veure si sabeu què fa el programa.

[eo] Jen. Mi uzis iom da gforth-aj aferoj, jes. Provu diveni, kion la programo faras.

#! /usr/bin/gforth

create stat-array 256 cells allot

4000 constant buffersize
create cbuffer buffersize chars allot

: count-char ( c -- )  \ Updates the stat-array according to the new character read
  cells stat-array + 1 swap +! ;

: read-chars ( -- u2 wior ) \ read chars from the file, and put them into cbuffer
  cbuffer buffersize stdin read-file ;

: clear-stat ( -- ) \ resets the char statistics to 0 for each char
  stat-array 
  256 0 do
    dup 0 swap !
    1 cells +
  loop
  drop ;

: count-chars ( n -- ) \ counts the given amount of chars from the cbuffer
  cbuffer swap 0 do
     dup c@ count-char
    1 chars +
  loop drop ;

: eat-file ( -- ) \ reads chars from a file, and counts them
  begin
    read-chars over swap 0= swap 0> and while
    count-chars
  repeat ;

: show-char ( c -- ) \ shows a character if printable, and outputs its ascii value in []
  dup dup 32 > swap 127 < and if
    dup emit space else 2 spaces then
  [char] [ emit 3 .r [char] ] emit space ;

: show-results ( -- ) \ shows the results of characters counted
  stat-array 
  256 0 do
    dup @ dup 0 if 
    s" Char " type
    i show-char
    s" has occurrences: " type
    . cr
    else drop
    then
    1 cells +
  loop ;

: get-stat ( -- ) \ counts the statistics in stdin, and shows the results.
  clear-stat eat-file show-results ;

get-stat bye

Jam sufiĉe evidentas en multaj komunumoj ke demokratio ne donas al la homoj la plej bonajn decidojn por la plej bono de plej da membraro. Tion eblas rimarki en multaj landoj Eŭropaj.

En demokratio, ĉiu membro de la socio (aŭ asocio) havas ian povon por decidi planojn por estonto. Kutime, al alta procento de la membraro mankas informo por eldiri bonan decidon, aŭ eĉ ne kapablas racie eltrovi bonan decidon por kiu voĉdoni favore.

Demokratio konsideras ankaŭ tion, ke multaj membroj voĉdonos ekskluzive por sia bono; se ĉiuj bone komprenus, kiu plano plej bonas por ili, do averaĝe eble rezultiĝus decido bona por sufiĉo da homoj. Tamen eĉ tio ne okazas.

Antaŭ iom da tempo mi mem ne komprenis, do, por kio utilas demokratio. Ja klare ĝi ne donas la plej bonajn solvojn por niaj problemoj. Tamen antaŭ ne longe malkovris la kialon de demokratio: ĝi utilas por ne trafi al malplej bonaj planoj.

Se la membraro devas kune ion decidi kontraŭ problemo, per demokratio verŝajne ĝi ne elektos la malplej bonan solvon. Nun, do, mi komprenas demokration kiel sistemon protektan kontraŭ malbonaj decidoj. Antaŭe mi komprenis ĝin ekskluzive kiel sistemon por trafi bonajn decidojn, kaze ke la voĉdonantoj saĝe decidas.

Do, pro demokratio ni havas tiom malbonajn estrojn en Eŭropo. Tamen, pro demokratio ni ne havas malpli bonajn!

Jen do necesas juĝi tion, ke iuj homoj decidas ne voĉdoni. Se multaj ne voĉdonas, demokratio perdos tiun econ protekti kontraŭ la plej malbonaj decidoj. Ĉu ne? Do je voĉdono, por la venontaj ŝtataj balotoj, mi pensas ne konsideri ke mankas por mi plaĉaj politikistoj. Tamen mi planas voĉdoni, demokratie, por ke la malplej plaĉaj ne estru.

Mi tre ŝatis la dokumentalon The Money Masters. Mi povis elŝuti ĝin per torento de Conspiracy Central, spekti ĝin (anglalingve) kaj planas aĉeti ĝin.

(Nun katalune).

He tingut la sort de poder veure el documental "the money masters" (www.themoneymasters.com), que diria que és de l'any 1996, però explica moltíssim sobre el poder dels banquers.

Jo l'he vist en anglès americà. Són tres hores i mitja, amb moltes cites que fan pinta d'estar molt ben documentades.

Es tracta de material amb copyright, però jo me l'he baixat amb torrent des de Conspiracy Central (que us recomano - hi ha coses interessants).

Si enteneu l'anglès prou bé, no dubteu a provar-lo. Havent-lo vist, i havent-ne quedat tan content, potser me'l compraré.en DVD.

Ŝajne al ni ĉiuj klaras, ke ni tro eluzas nian planedon, por kontentigi nin. Do, al ni ĉiuj devus interesi ne elĉerpi la planedajn naturajn provizojn.

Al mi gravas la maniero atingi tian celon: malkreskon. Mi citu iujn gravaĵojn al mi:

• Mi ne volas suferi. Mi povas peni, sed ne suferi.
• Mi ne volas suferigi aliajn.
• Pro ne certo de la sukceso, mi volas almenaŭ agi paŝe direkte al la celo, ne male.

Kelkaj ekologistoj proponas aĉeti malpli. Mi ĝenerale kontraŭas tion, pro kelkaj gravaj ekonomiaj kaŭzoj, ĉiuj rilataj al la t.n. ekonomia aktiveco. La ekonomistoj uzas tiun terminon por paroli pri la mezuro de la kvanto de interŝanĝo de mono inter homoj, en difinita tempo. Ju pli da vendoj/acxetoj (mone), des pli da ekonomia aktiveco. Ĝenerale, ju pli da ekonomia aktiveco, des pli da eblecoj por labori, kaj reciproke. Malrapidigo de la ekonomia aktiveco okazigas, forte ligite, senlaboron. En nia kapitalisma mondo, klaras ke ne eblas vivi sen labori, ĉar ne eblas vivi sen enspezoj. Ni bezonas enspezi, ĉar por satigi niajn vivo-bezojnojn, ni devas elspezi. Do se malrapidiĝas la ekonomia aktiveco, iuj suferos.

Kiam malrapidiĝas la ekonomia aktiveco? Ekzemple, ĝenerale, se ni malpli aĉetas, aŭ eĉ se ni malpli elspezas. Do jen unu kialo por ne sekvi la rekomendojn de la ekologistoj.

Mi citu alian problemon de la problemo de tiu ekologisma propono... Mi pensas ke, se homoj malpli elspezas, pli ŝparas. Ŝajne ties salajro ne malaltiĝas samtempe kun la elspezoj, do tio signifas ke tiuj homoj ŝparos pli da mono. Se tiuj homoj tenas sian ŝparitan monon en bankokontoj, per malaltigo de elspezoj, ni kvazaŭ agas tiel: Mi ĉesu kontribui al fluo de aĉetado-vendado de varoj, kaj cedu por tempo mian monon al la bankistoj, por ke ilin ĝin profitu pli saĝe.. Eble iuj jam rimarkis iun problemon en tiu agmaniero.

Kion faras bankistoj per nia mono? Ĝenerale ili ĝin investas en financaj varoj. Oni distingas la financajn varojn de la produktaj varoj. En la unua grupo ni klasifikas la kreditojn, la vendo-aĉeton spekulativan de valutoj, de akcioj, de ŝuldoj. Ĉiuj tiuj negocoj produktas neniun varon, neniun valoron al la homaro - nur provokas monan interŝanĝon, tute kazine (pro spekulativeco). Tiu mona interŝanĝo okazas ĝenerale inter teritorioj (ĉu landoj ĉu regionoj), kaj se ĝi iĝas grava (kompara al la mona interŝanĝo por produktaj varoj), tio povas ruinigi aŭ riĉigi tiun teritorion. Kiam mi parolas pri riĉigo aŭ ruinigo de teritorio, mi parolas pri la homoj tie vivantaj. Ekzemple, en la valuta merkato, kazine la valoroj de la valutoj ŝanĝiĝas, same kiel en vetoj por ĉevaloj (landaj ekonomioj). Simile, pri la akcia-merkato, kvankam rilate al entreprenoj. En Eŭropunio, nia valuto Euro havas tian valoron internacie, ĉar veto-ludantoj tiel opinias. Kaj se iu ludanto havas sufiĉon da veto sur unu valuto, ĝi povas decidi tiun valoron (George Soros ŝatas tian ludon: malvalorigi valutojn).

Se la ekonomia aktiveco rilate al financaj varoj multe pli gravas ol la de produktaj varoj, tio faras ke ĉiuj indeksoj (mezuroj) pri la bonfarto ekonomia de la lando pli venos de statistikoj de la financaj merkatoj, ol de la produktivaj merkatoj. Tio pli malpli signifas ke la ekonomiaj mezuroj venos pli de (analogie) kazinaj ludoj, kun la rilata ĝenerala risko de tiaj ludoj. Aldone, se ni ne ludas en tiuj financaj merkatoj (per iaj investoj), nia bonfarto jam ne korelativos kun tiu de la landaj ĝeneralaj ekonomiaj mezuroj. En tiaj kazoj, la politikaj estroj kutime diras "Nia lando bonegas", kaj multaj landanoj diras "Mia vivo ne tiom bonegas".

Do, kio, se ni decidas pli ŝpari en niaj bankokontoj, pro malplia aĉetado... ni akcentigas la ekonomiajn financajn ludojn. Brile, ĉu ne?

Kiel do mi agas por malkresko? Mi ne speciale aĉetas malmulton, mi ŝparas mian monon en la banko TrioDos (kiu ne ludas en financaj merkatoj), kaj aldone aktivetas en ekonomiaj rondoj, speciale por lernado kaj instruado. Mi opinias ke necesas ŝanĝi la ekonomiajn regulojn. Ekzemple, mi pensas ke ni atingos malkreskon nur kaze ke oni ne bezonos labori (aŭ tiom labori) por vivi. Tial mi favoras diversajn ekonomiajn proponojn, kiel la Bazan Renton. Tamen, ŝajne tio malrapidigos la evoluadon de la produktivaj teĥnikoj. Elteneble. Eble hobie oni esploros pli profitan sciencon. :)

Mi pensas ke la ekologismemaj homoj bezonas iom pli da sintrudo en ekonomion, ol en la vendo-aĉetado de varoj. La ŝtato, la registaro, decidas ekonomiajn regulojn laŭ la popolaj petoj (demokratio). Tamen mi pensas ke la amaskomunikiloj (subtenataj de monpovuloj kazinludemaj) klopodas komplikigi la ekonomiajn novaĵojn, por ke apenaŭ homoj komprenu.

Aquí teniu la xerrada d'en Martí Subirà, amb un company d'Attac (no recordo el seu nom :), de "El saqueig d'allò comú mitjançant els paradisos fiscals". Feia servir una pissarra, amb dibuixos esquemàtics acompanyant l'explicació, però bé, crec que ho podreu entendre quasi tot: vicerveza.homeunix.net/~viric/filmoj/xerrades/saqueig-comu-paradisos-fiscals.wma [26MiB]

També penjo el que van dir els de Joan Bardina, "Sistema financer, frau bancari, diner nominatiu", després de mostrar la pel·lícula "Money as Debt / El dinero es deuda": vicerveza.homeunix.net/~viric/filmoj/xerrades/joan-bardina.wma [13 MiB]

Ara mateix també tinc gravada la de "Baixos salaris, deslocalitzacions, acomiadaments i pactes socials" (dankon Anna!): vicerveza.homeunix.net/~viric/filmoj/xerrades/sous-treball-precari.wav [19 MiB]

Vaig deixar una altra gravadora a un amic, que va gravar un parell o tres de xerrades més, però que encara no me l'ha tornada. Més endavant podré donar més enllaços, espero.