Estis iam, en nia vilaĝo, kamparano tre laborema, kaj pro bezono li laboradis de la ektagiĝo ĝis la sunsubiro.

Bedaŭrinde li sciis nek legi nek skribi ĉar neniu lin instruis.

Lia ĉiutagaj manĝoj estis ĉiam la kutimaj: boligita farunon je tagmezo (el maizo aŭ el kaŝtanoj) kaj vespere, tutcerte, li manĝis legomsupon.

Iun tagon, kiu scias la kialon, li devis aliri al la urbon kaj li pensis ke, apenaŭ estus libera de la engaĝiĝoj, farus finfine manĝaĵon malsaman ol kutime tiel, kiel li iufoje aŭdis paroli.

Do li eniris en gastejon, eksidis kaj rimarkis, al la apuda tablo, ulon, kiu estis gustumanta sukeman bifstekon.

Ekvenis kelnero kun menuo. La kompatinda homo, nesciante legi, hazardis, kaj demetis fingron sur la menuo: tio estas vere troa ..... trafis ekzakte la legomsupo!

Li ekmanĝis kontraŭvole kaj post iom da tempo rimarkis ke sia najbaro finis bifstekon kaj vokis la kelneron dirante: BISO!

Post iom da tempo la kelnero revenis al li portante plian bifstekon.

Nia amiko, je tiu momento, kuraĝiĝis kaj supozante kompreni kiel havi sukan bifstekon, englutis sian legomsupon kaj, vokante la kelneron ekkriis solenrole: KELNERO, BISO!

Mi ne diros al vi ke, post iom da tempo, li troviĝis antaŭ la nazo plenplenan teleron el fumanta legomsupo!