Karaj,

Mi alŝutis tiun kanton kiun mi tre ŝatas. La aŭtoro estas la fama kataluna kantisto Joan Manuel Serrat. La kanto estas en la kataluna kaj la teksto komencas, pli malpli:

Vi vidos kaj aŭdos ke la kantisto ne estas la propra aŭtoro sed la bela kantistino Silvia Perez.

Mi esperas ke ĝi plaĉas al vi.

Mi klopodis fari tradukon (vidu sube), sed mi estas komencanto kaj havis multajn dubojn. Bonvolu helpi min korekti erarojn. Dankon!

Etulino

(Joan Manuel Serrat)

Pensu pri mi, etulino, pensu pri mi
kiam la sorĉistinoj matene gratvundus vin.
Mi nek faros pli varmeta la malvarmo.
nek pli dolĉa la laktokafon
sed pensu pri mi,
etulino,
pensu pri mi.

Pensu pri mi kiam via salajro ne sufiĉus
aŭ kiam metroe oni fituŝus vin je ok kaj duono

Kaj portu min
broditan en via korsaĵo
aŭ pentrita en via ruĝa rideto.
Balancu min
el viaj orelringoj.
Ĉirkaŭvolvu min per viaj ringoj
kaj lasu min veni kun vi, lasu min veni.
Lasu min iri kien vi iras, lasu min iri,
etulino, inter ĝojo kaj malĝojo
brakumita kontraŭ la poemo
kiun vi kaŝe legas.

Malageme oscedos la urbo
kiam vi signus la horkarton kaj malfermus la oficejan fenestrojn
kaj vi skuus la birdojn
kiuj nestas en via hararo;
diras vin la koro
ke kaĝita birdo moras.

Ili portas min revojn kaj korbatojn
kiam ili batas miajn glacojn per iliajn bekojn.

Kaj ili rakontis min
la blankan kaj etan fabelon
kiun inter kvar mueoj velkas.
Ili bekas
ke printempo moras
kiam ĝi ne povas promeni.
Lasu min veni kun vi, lasu min veni.
Lasu min iri kien vi iras, lasu min iri,
etulino, kaj ruĝu la vizaĝon.
Pensu ke ni ankoraŭ havas
la vojon de viaj birdoj
por flugigi ĝin vi kaj mi kun ili.

Origina kataluna teksto

Menuda

(Joan Manuel Serrat)

Pensa en mi, menuda, pensa en mi
quan les bruixes t'esgarrapin de matí.
No et faré més tebi el fred
ni més dolç el cafè amb llet
però pensa en mi,
menuda,
pensa en mi.

Pensa en mi quan no t'arribi el sou
o quan t'arrambin en el metro a quarts de nou.

I porta'm
brodat a la teva brusa
o pintat en el teu somriure vermell.
Gronxa'm
de les teves arracades.
Volta'm amb els teus anells
i deixa'm venir amb tu, deixa'm venir.
Deixa'm anar on vas, deixa-m'hi anar,
menuda, entre goig i pena
abraçat contra el poema
que llegeixes d'amagat.

Badallarà mandrosa la ciutat
quan marquis l'hora i obris les finestres del despatx
i t'espolsis els ocells
que fan niu dels [als] teus cabells;
et diu al cor
que l'ocell engabiat, mor.

Ells em duen a les plomes somnis i batecs
quan colpegen els meus vidres els seus becs.

I em conten
la història blanca i menuda
que entre quatre parets es marceix.
Piulen
que es mor la primavera
quan no pot anar a passeig.
Deixa'm venir amb tu, deixa'm venir.
Deixa'm anar on vas, deixa-m'hi anar,
menuda, i encén la cara.
Pensa que tenim encara
el camí dels teus ocells
per a volar-lo tu i jo amb ells.