Kreivaj infanoj

Mi ĉiam miris pri la infana lingvo. Infanoj ludas per lingvo kaj tiu ludo enhavas la eblon krei novajn vortojn. Fojfoje tiuj kreaĵoj estas pli logikaj ol la "veraj" vortoj (ekzemple, kiam infano ne uzas la neregulan formon de neregula verbo, sed la regula).

Mi memoras bonajn ekzemplojn de miaj gefiloj kaj nevinoj:

Mia nevino spertis, ke havi problemon kaj plori estis du aferoj tre kunligitaj. Do, ŝi kreis la vorton "ploremo" (en la kataluna estas "problema" kaj "plorar")

—Panjo mi havas "ploremon"… (Mare, tinc un "plorema"…)

diris duonplorante.

Alia nevino pensis, ke diri "praavino" ("besàvia") estas stultaĵo kaj kreis la vorton "pliavino" ("mesàvia", "més"=pli), pli logika almenaŭ en la kataluna, ĉar fakte, praavino estas pli ol simpla avino.

Mia madrida kuzineto pensis, ke "las sandalias" (la sandaloj en la hispana) estis "las andalias", kompreneble! "andar" estas "piediri" en la hispana, do ŝi trovis taŭgan vorton, simile al "piediriloj".

Ofte, la infanoj kreas novajn vortojn per sufiksoj (tre simile al la esperanta maniero, sed aliaj lingvoj ne estas tiom flekseblaj). Kiam mia filo sidante sur sia infana seĝo, volis ke mi proksimigis lin al la tablo, li petis "m'acostes?" (ĉu vi proksimigas min?), sed kiam li volas malproksimigi el la tablo li kreis la verbon "descostar" (malproksimigi!): "em descostes?", sed en la kataluna ne ekzistas tiu logika verbo, kaj oni devas uzi alian formon.

Metaforo estas la majstro de la lingvo, ĉu ne? Almenaŭ tiel agis mia filino, kiam ŝi ne sentis sin komforta en la lito ĉar "la pantalonaj manikoj de la piĵamo leviĝis". Ŝi nomis "maniko"-n la parton de la pantalonojn, kiuj faras la saman funkcion ol la manikoj.

Fakte, mi ne scias kiel oni diras esperante "la manikon de pantalono"!

[bonvolu korekti miajn plenkreskulajn malkreivajn erarojn :-( ]