En krepusko, la malnova komerca haveno de Hoi An iluminiĝas per miriado da buntaj lampionoj , kiuj al ĝi donas nerealan, fantasmagorian atmosferon. Je tiu-ĉi horo, gapvagi tra la kaduka Hoi An estas vera plezuro.




Chua Cau, la pagodo de Ponto , estis konstruita per japanaj negocistoj inter la fino de la XVIa kaj la komenco de la XVIIa jarcento. Kiel sia nomo tion indikas, ĝi troviĝas sur la ponto, kiu transpaŝas fluirejon, kiu sin ĵetas en la riveregon Hoai. La pagodo prezentas sufiĉe originalan arkitekturon . Ĝia tegmento, rekovrita de malnovaj tegoloj , ŝirmas 12 metrojn de la ponto . La pagodo sin direktas al la riverego, kaj sur liaj ambaŭ flankoj montriĝas du lignaj statuoj de hundo kaj simio. Oni diras , ke antaŭe Japanoj jam kultadis tiujn bestojn. Tiu pagodo sin dediĉas al la kulto de protektanta ĝenio Bac De Tran Vo




En pluraj stratoj,multjarcentaj konstruaĵoj estas ankoraŭ preskaŭ nedifektitaj. Laŭ arkitektura vidpunkto, ili koncernas la tunelo-domojn kun ambaŭ facadoj direktitaj al du stratoj, aŭ unu al la strato kaj la alia al la riverego. Iliaj rekovritaj de musko tegmentoj portas spuron de la tempo. Interna korto disigas la ĉambrojn , kie pendas transversaj paneloj, paralelaj sentencoj , kaj kolonoj gravuriĝas per tre bone elektitaj motivoj. Imagu, ke tiuj el altvalora ligno domoj estis ekde kelkaj jarcentoj plenplenaj je komercaĵoj alvenintaj el Ĉinio, Japanio, Portugalio aŭ Italio !




En Hoi An ekzistas aro da loĝlokoj reprezentaj lokan kulturon : la vilaĝo Kim Bong de lignaĵistoj , la vilaĝo Tra Que de legomistoj , la plaĝo Cua Dai, la insulo Cham, la ekologia zono Thuan Tinh aŭ la vilaĝo de la ceramistoj de Thanh Ha, kiu frapas la vizitanton per siaj teknikoj de fabrikado devenitaj el la fundo de jaroj. Ŝajnas ke ekde 600 jaroj, la ĉi-tieaj homoj restis hermetaj al sciencaj kaj teknikaj progresoj. Eliĝas el bakujo ĉiun 5 minutojn unu porko el bakita tero aŭ ĉiun 10 minutojn unu florpoto . Thanh Ha antaŭe provizas brikojn kaj tegolojn por la konstruado de Hoi An







La nokto falas sur la malnova urbo . Eklumas la lampionoj alkroĉiĝantaj al la facado de malnovaj lignaj domoj. Estas mire bela vidado. Tra malfermita fenestro , la preterpasanto ekvidas homojn ludantajn kartojn aŭ virinojn trikantajn. Oni konstatas ,ke ĉi-tie pli ol aliloke la loka kultuto ne sin allasis denaturiĝi per la ekstera mondo . Iu jam demandis al eksterlanda vizitanto : «Kiel al vi troviĝas Hoi An ? » Jen la respondo : «Hoi An restas Hoi An ». Tiu aspekte simpla respondo entenas grandan signifon : Homoj jam sciis konservi la eternan valoron de sia Hoi An


Hoi An situas en koro de la regiono Centro, en provinco Quang Nam. Tiu-ĉi lasta estas apuda norde je la provinco Thua Thien – Hue kaj la urbo Da Nang, okcidente je la Laoso, sude je la provinco Quang Ngai, oriente je la Orientala maro, marmezeje la insulo Cham kun senlima fiŝkaptejo

Antaŭe nomita « haveno Dai Chiem », unu el la plej antikvaj urbaj centroj de la sud-oriento de l'Azio, Hoi An restas kvazaŭ sendifektita. En la XVIa kaj XVIIa jarcentoj, sub la nomo de Faifo, ĝi estis konata de la komercistoj japana, ĉina, portugala, itala... Tiaepoke tio estis prospera komerca haveno, granda komerca centro de la sud-orienta Azio, unu el la ĉefaj komercaj havenoj de l' Ekstrem-Oriento