Estas du trajtoj de ĉiuj lingvoj parolataj en Hispanio, kiujn ĉiuj hispanoj kaj hispanparolantoj preskaŭ neeviteble ŝovas en niajn klopodojn paroli aliajn lingvojn.

Unu estas la konfuzo inter bo kaj vo. Tio estas kurioze, kaj mi foje aŭskultis alilingvanojn esprimi miron pri tio, ĉar ŝajne temas pri du sufiĉe malsimilaj sonoj. Tamen, en Hispanio la sono v ne ekzistas. Por esti preciza, la sono de b inter vokaloj estas neeksploda, kaj do iel similas la vo-sonon, sed la vera vo nur ekzistas en kelkaj izolitaj lokoj en valenciparolantaj lokoj (sed mi ie legis la hipotezon ke temas pri posta reenkonduko aŭ pri troĝusteco; mi ne certas, mi tute ne estas lingvisto). En la nuna eŭska normo oni eĉ entute forigis la literon. La afero ŝajne venas jam el antaŭromiaj tempoj, kaj mia latina instruisto rakontis al ni ke ekzistis diraĵo en la antikva Romo: feliĉuloj la hispanoj por kiuj vivere (vivi) estas bibere (trinki). Do, ne surpriziĝu se vi aŭskultas hispanon demandi “Ĉu vi bolas?”

La alia trajto estas la neeblo prononci la likvidan son (s) en la komenco de vorto. Oni klopodu kiom ajn, ĉiuj hispanoj prononcas tiajn vortojn kiel estrato, eskui, espegulo. Mi iam aŭdis rimarkon de anglo: « Se iu diras “I'm Spanish” sen sono inter la mo kaj la so, tiu mensogas ». Eĉ en vortoj kiel elstara, ofte ŝoviĝas sono de e inter la lo kaj so (aŭskultu Radion Kubon). Pli amuze estas ke tial la hispana havas la saman vorton por du tute malsamaj (eĉ malaj) nocioj: skatologio kaj eskatologio, kaj ke tio eĉ konfuzis iun tre elstaran hispanan esperantiston (mi legis iam la artikolon, sed ne memoras nun ĉu temis pri Régulo aŭ De Diego aŭ alia).

Kial ĉiuj ĉi konsideroj? Nu, nur por iom pravigi stultan kaj hontigan (sed samtempe amuzan) eraron en lasta artikolo en mia blogo: kiel atentigis Kalle, mi ne volis paroli pri “nebranĉiĝanta senfolia tigo” kiam mi skribis skapo. Ne, mi volis esti tro ĝusta, kaj kompreneble celis eskapon.

Kia estultaĵo!