Tiŭ ĉi langŭ estas ĝalekto dē Speranto. Kopreneblas, ke la parolantoj de ĉi lango kredas sim paroli veran Esperanton, kvankam ili nek unufoje koprenas, se ilin alparolas alilanda Jsperantisto. Fakte, jlj estas la solaj 'omoj vivantaj en Esperantujo, ĉar kj onj ekster Esperantujo neniŭn pri tiŭ lando scīs.

N dla ŭkcidenda pahto tjutji lanðes edjistas alja djalekto, parolata nur n gejkaj etaj viladjoj kaj rapide mohtanda. Kvangam bla parolandoj de aljaj djalektoj ne tjam tjon kombrenas, aŭne ni devas savi tjuntji ljinɣvon?

Klī beŭsōnas kē itehēsas la dialeto de la noadē isūlē. E ĵi kre muŭtas okālē. Rezuŭtas īo ne kre kohenegla, kvake vēhe amūza.

Aĵ pŝi loĵdantoĵ-la ĝe sudaĵ montoĵ-la, onji nuvoŝte ĝiras joĵin tuĉe nje kapablji parolji jon kompŝenjeblan. Ŝĉeĵĝiĵe joĵ parolas ĉom ĉeruran ljingvaŝton, ce oĵeloj ĝe ŝĉuĵ, cuĵ ĉon aŭdas, kaŝas joĵin enĝe kapo-la. Nuĝie fama ljingviŝĉino-la Kataĵina Ĉuĉiĉ provis faĵi nje ĉom ĉeruĵe aspektantan ortografion por ĵdy, ŝed ŝy nje suĉeŝis, ŝtar njenjion kompŝenjis.

Jen ra ɸaʕto oʕijen||a de ra ran||o dijarekto jeĉ ɸri stʕanǂa ɸaʕorata jestas. Ra ŭoʕdo de ra voʕtoj ra ɸonetiko-kaj murtaŭ marsimiras tʕe jar ra dijarektoj jariaj. Janǂaŭ diɸeʕas gʕamatiko. Bedaŭʕin||aŭ, ra rinǂŭo ɸoʕmoʕtas ʕaɸidaŭ.


© Zabolekar kaj mi