About this blog

...blog?

Quizás un blog, maybe a blog, eble blogo, ίσως ένα μπλογκ...

  • 15 posts
  • 3399 visits

» add a comment?

september 2008
  sun mon tue wed thu fri sat  
    1 2 3 4 5 6  
  7 8 9 10 11 12 13  
  14 15 16 17 18 19 20  
  21 22 23 24 25 26 27  
  28 29 30          

Archives

September 4, 08

Quero melhorar meu conhecimento do português

Agora não é precisamente o melhor momento, no meio das provas de setembro na universidade (mesmo se não estou fazendo tudo o que deveria...), mas estou pensando começar, noutro momento, a ler/escutar coisas em português mais freqüentemente para melhorar meu conhecimento da língua, que nunca estudei seriamente mas estou aprendendo com o uso (quase sempre com falantes que não conheço em pessoa e quase nunca oralmente) e sabendo latim e coisas da evolução das línguas românicas. Conheço alguns aspectos teóricos da língua (de coisas como diferenças entre o português de Portugal e o brasileiro, ortografia...) e tenho uma gramática que também tenho a intenção de ler (até agora só vi algumas coisas).

Principalmente tenho que aumentar meu vocabulário (ainda estou precisando sentir-me seguro com o vocabulário cotidiano, também para não ficar com medo de estar usando falsos amigos do espanhol ou criações mal improvisadas de base latina/românica) e me treinar na compreensão sem problemas do português falado (agora mesmo principalmente do brasileiro, mas eu também gostaria de ter mais prática com o de Portugal, em geral mais difícil de compreender, na minha experiência, pela fonética), assim como distinguir no meu próprio uso da língua as variantes do português (acho que misturo, as poucas vezes que o falei, e recentemente descobri que uso a pronunciação portuguesa do "s" implosivo tentando pronunciar como um brasileiro). Meu computador parece ter problemas agora para usar o skype, ou recentemente provei precisamente com uma amiga brasileira... e não foi possível ter uma conversa com voz, assim estou procurando coisas interessantes para ler, escutar... livros, música... e assim poder ao mesmo tempo melhorar meu português e meu pobre conhecimento do mundo lusófono.

Sugestões?

© Published at 18:17 ( 4 comments / 160 visits )
This post is public

August 13, 08

Los imposibles ya ronronean

Los imposibles ya ronronean
—nocturnos susurros te agarran—,
se acercan reptando siseantes
rompiendo el rugido que antes
te sumía en el silencio de la espera
y que ahora tan solo te amarra
a la sola nada del vacío.

Published at 11:27 ( 0 comments / 939 visits )
This post is public

August 8, 08

entre metáforas

Imágenes y palabras
de hechos y sueños
recorren las playas
de una vida como sin dueño.

Metáforas para ser
alguien escrito
en labios de nadie.

Metáforas para creer
en un sentido
al que acercarme.

Metáforas sin transporte
en un viaje a la deriva
contra acantilados internos.

Metáforas sin que importe
quién llore y quién ría
en medio del desierto.

Metáforas de vida:
de progreso, de mí,
de regreso(, )de sí,
de estudios y familia.

Metáforas en mil lenguas
que nadie oye.

Metáforas de ciencia
entre motes.

Metáforas pretendiendo
encontrar su lugar
en viajes, lecturas y personas.

Metáforas queriendo
llegar a olvidar
sus males (multas y lonas).

Sordo ante Kavafis.

Metáforas,
vivo entre metáforas.

Published at 11:41 ( 0 comments / 382 visits )
This post is public

July 20, 08

Te echas sobre las letras de noche

23 de noviembre de 2004

Te echas sobre las letras de noche, soñándote.
Y te nuechas letras de deseo, chorros secos.
Y chorreas silencios y aparte, café de té.
Una niña con su caramelo, ay, yo quiero.

Published at 13:16 ( 0 comments / 829 visits )
This post is public

July 20, 08

lejos y cerca, μακριά και κοντά

4 de julio de 2005, con mono de Grecia
y recuerdos de un viaje, sensaciones
y conocimientos centrifugándome

Atenas.

Coches, motos, perros,
piedras, dioses, griegos.
Columnas en genitivo,
tráfico de recuerdos,
memoria en acusativo,
sueños en botella.

Atenas.

Sueños blanquiazules,
barcos y baúles,
arrojados al Egeo:
pasado, presente y deseo.

Pasos de futuro,
huellas de historia.

Islas, ortodoxia,
mar de ούζο.

Vino y ciencia:

Grecia

Published at 10:43 ( 0 comments / 40 visits )
This post is public

July 11, 08

Obama says American children should learn Spanish and Americans should learn languages

I don't know anything about the context of this speech nor whether he has said this before or not. Does anyone here have more information? Opinions?

(Mi skribis angle pro la lingvo de la video, sed kompreneble bonvenas alilingvaj komentoj. He escrito en inglés por la lengua del vídeo, pero, por supuesto, estaré encantado de leer respuestas en otras lenguas. Propter ipsam pelliculæ linguam Anglice scripsi, sed sane libenter responsa legam aliis linguis scripta.)

© Published at 11:08 ( 9 comments / 224 visits )
This post is public

July 10, 08

Experimento hexámetros daltónicos

(No confundir con hexámetros dactílicos.

Sigo releyendo/rescatando cosas de proyectos de blog abandonados.

6-5-2004:)

Van ideas y viene el ayer del mañana vacío.
Queda el nunca que hoy marchó otra vez sin vivirse;
mar en secano, frío infernal y llamas heladas.

Máscaras grises, cara incolora, papel de río,
fondo rojo, sueño verde y reír por reírse;
plato insípido, mesas lejanas y un caldo sin salsa.

© Published at 14:49 ( 1 comment / 61 visits )
This post is public

July 10, 08

Nos pilla lejos

Hace un rato me he encontrado por casualidad a través de un contacto de FriendFeed con un vídeo de YouTube, que inmediatemente he añadido a mis favoritos, en el que se recoge el discurso de Chaplin (o del personaje que interpreta, aunque en este caso supongo que coinciden) al final de la película "El gran dictador", lo que me ha hecho volver a pensar —la película la vi varias veces hace años— en algunas cosas y, acto seguido, buscar y añadir también a mis favoritos de YouTube la canción "Imagine" (de John Lennon). En el estado de... tontuna, concienciación, lamento o ganas de gritar en el desierto en el que he entrado en un momento, he recordado de repente algo que escribí con demasiada velocidad y cabreo el día del famoso atentado de Londres para uno de los demasiados proyectos de blog o sitio web que he empezado durante los últimos años, y me ha apetecido compartirlo aquí con quien quiera leerlo. Titulé la entrada de blog entonces como he titulado esta, y el cabreo verbalizado es el siguiente:

Hoy la sombra del absurdo vuelve a planear, tímidamente esta vez, sobre Londres. Hoy la ciudad del Big Ben recibe un pequeño golpe que algunos pretenden querer agrandar. Hoy en la ciudad donde “la gente conduce al revés”, unos sucesos que han tenido como único resultado un herido provocan una alarma informativa internacional, mientras otros lugares con una mayor concentración de muertes estúpidamente provocadas quedan relegados a un... enésimo plano informativo, por no decir que no tienen ninguna repercusión en los medios.

Hoy en Londres ha habido un herido, que, según algunas informaciones que se han dado, podría incluso ser quien puso los explosivos. Hoy en Londres ha habido un herido y psicosis generalizada. O eso nos dicen.

Hoy en Irak matan a unas cuantas personas cuyo único fallo mortal es estar allí (y, hace dos semanas, el de otros estar en otro sitio). Y, si no es hoy, probablemente sea mañana o haya sido ayer. Qué más da. Pero eso no nos lo dicen... tanto.

Hoy muchas personas se morirán en este mundo nuestro de tanto progreso, no por tener un gobierno que haya ido a otro continente a meterse en lo que no le llamaron, no porque a unos trastornados que parecen no tener nada mejor que hacer les dé por matar a quien les parece por lo que les parece haber entendido que son y hacen. No. Hoy mismo muchas personas se morirán en este mundo nuestro tan civilizado y tan moderno, posiblemente alguno esté muriéndose mientras lees esto, simplemente por no tener un cacho de... nada que llevarse a la boca. Su fallo mortal es haber nacido en el culo del mundo. Hoy muchas personas se morirán en este mundo nuestro de tanto progreso (se entienda como se entienda la frase). Y eso, desde luego, tampoco es culpa suya. Pero eso tampoco nos lo dicen... tanto.

Hoy en Londres ha habido un herido y una psicosis generalizada. O eso nos dicen. Porque, eso sí, nos lo dicen. Y con una insistencia informativamente nauseabunda y de dudosa utilidad. Porque eso sí importa. Porque resulta chocante encontrarse el culo del mundo en nuestra limpia, civilizada y magnífica Europa. Mientras la porquería, mientras los desechos de esta sociedad que entre todos estamos vomitando caigan, apesten, ensucien y maten lejos de nuestra limpia, civilizada y magnífica Europa, y de algún sitio más, da igual. O eso parecen querer decirnos. Pero... ay, a nosotros, los buenos, limpios y modernos seres humanos de primera clase que no nos toquen, que nos molesta. Mientras el ano de nuestra sociedad permanezca a una distancia prudente al final de la columna que nos sostiene, todo bien. Pero cuando llega a la boca del mundo, a los únicos que naturalmente tienen voz, o cuando llega a la lengua, a los únicos que naturalmente tenemos derecho a saborear la vida... malo. Entonces empezamos a plantearnos la digestión. Cuando nos toca digerir lo que no entendemos pero dábamos por sobreentendido cuando ocurría lejos, entonces nos preocupamos, entonces hacemos de un herido londinense la gran noticia del día, como si en el mundo no pasara nada de más trascendencia informativa potencial, como si, por ejemplo, un accidente de coche con dos heridos, o con un muerto, no fuera de mayor gravedad. ¿Lo grave es que pase en Londres? ¿Lo grave es que pase en Europa? ¿Lo grave es que pase en nuestra civilizada y avanzada sociedad? Lo grave es que, después de todo, nunca pase nada a los que les debería pasar y que nunca se busquen soluciones a problemas desde nuestra perspectiva tan rutinarios y lejanos. Lo grave es esta internacionalización o globalización pésimamente entendida y peor realizada que nos quieren meter por no voy a repetir dónde (que así no la saboreamos y no vemos lo mala que es)... y sus efectos... colaterales.

La policía londinense pide fotos de móviles, mientras la imagen de tantas y tantas personas que no tienen qué llevarse a la boca, y no precisamente para hablar, queda insistentemente en anécdota de telediario. Pero no del de hoy, claro, que había noticias más importantes.

Lo grave es que, después de poner hoy mala cara y hacer unas pocas reflexiones de todo a cien como estas, mañana todo seguirá igual, asquerosamente igual. Si no hacemos nada.

Published at 11:58 ( 0 comments / 47 visits )
This post is public

June 20, 08

jen la frenezulo revenas

Jen nur mallonga blogaĵo por sciigi al kelkaj E-amikoj ĉi tion legontaj, ke post loooooonga tempo de nur virtuala (kaj ja ĉefe pasiva) esperantumado, mi iom sopiras la tutan aferon kaj ĵus aliĝis al la ĉijara hispana Esperanto-kongreso okazonta post kelkaj tagoj, kie espereble mi renkontos kelkajn malnovajn konatulojn kaj eble ekkonos novajn interesajn homojn. Jam kaŝintaj rememoroj ekaperadas kiam mi pensas pri pasintaj spertoj...

Ĝis baldaŭ!

© Published at 18:42 ( 2 comments / 97 visits )
This post is public

June 13, 08

sugestojn, mi petas!

Saluton al ĉiuj!

Mi ne multe ipernitumis ĝis nun, kaj mi planas probable uzi alian sistemon por mia persona blogo kaj/aŭ retpaĝaro, sed almenaŭ dume ĉi tio utilos.

Sed nun mi mallonge rakontu kiajn sugestojn mi petas, kiel la titolo diras, kaj kial.

Unue la kialon. Antaŭ kelkaj semajnoj mi hazarde engaĝiĝis en la laboron registri mian voĉon kiel akompanon de promocia filmo de iu entrepreno. Loka studio (kiu okupiĝas pri la kreado de radiaj reklamoj por entreprenoj, instituciaj diskonigoj, ktp) kontaktis grekan konatulinon ĉi tie loĝantan ĉar ili bezonis kaj tradukon kaj voĉan registron en la greka de teksto inkluzivota en promocia video de entrepreno kiu en la sudo de Hispanio okupiĝas pri diversaj servoj necesaj al homoj kiuj laboras en ŝipa transportado, servoj kiaj pritrakto de dokumentoj de alilandanoj, ŝanĝo de la laborantaro de la ŝipo, riparoj... Pro leĝa afero la kontaktito ne devis mem fari la laboron kaj proponis min kiel parolanton por la registrado, kvankam oni estis petinta denaskan parolanton. Do jen mi, resume, unuafoje en mia vivo, antaŭ kelkaj semajnoj staris (jen nervozeta, jen nervozega) antaŭ mikrofono en aparta ejo, ĝuste kiel videblas en la televido kiam oni faras diskon aŭ dublas, sed registranta en la greka (oni faris versiojn en pluraj lingvoj por diversoriginaj ŝipistoj) kvinpaĝan, se mi ne mismemoras, tekston pri la servoj de tiu kompanio, kun kelkaj teknikaj... ne ĉiam facilegaj aŭ mallongaj vortoj (kelkajn fakesprimojn mi devis rekte diri angle), kaj samtempe mi devis, kompreneble, uzi iel alloge la voĉon, se tiel diri, samkiel en radia reklamo. Mi ne havis ian ajn antaŭan sperton prian, sed mi ja ŝatis ĉi unuan kaj ekkomprenetis kio estas malantaŭ la reklamoj kiujn ni ofte aŭdas. Cetere, la respondeculo de la studio estis tre afabla kaj helpema al ĉi tiu senspertulo kaj fine diris, ke ili ŝatus havi nin alitage por greke registri ion aŭdeblan en parto de la retpaĝaro de la studio, kie aŭdeblas mallongaj registradoj kiel specimenoj de ilia laboro, precize por parto de la paĝaro dediĉita al legado de poemoj, poemoj kun muziko... Dum babilado antaŭ la komenco de la registrado aperetis kelkaj aferoj pri lingvoj, kaj ne mi sed la menciita grekino, kiu min akompanis por helpi korekti la prononcon, diris al la respondeculo de la studio, ke mi scipovas Esperanton. La homo bone reagis kaj diris, ke li ĝojas ekscii, kaj ke eble iam ial tio povus utili al ili. Do, resume, kontentiga sperto.

Sed la afero ne tiam finiĝas! Kaj jen kial mi nun petas de vi sugestojn: antaŭ kelkaj tagoj hejmen venis skriba konfirmo de la pago pro la laboro kaj, ene de la sama letero sed manskribe, mi trovis papereton kun rememorigo, ke ili volonte akceptos min tie kiam ajn plej taŭgos por registri por la retpaĝaro ian legadon en la greka kaj, atentu kaj miru, en Esperanto! Do ĉi tiu estas mia konsulto al vi: kiun esperantlingvan poemon aŭ literaturan mallongan tekston vi elektus por tia okazo?

© Published at 23:54 ( 3 comments / 331 visits )
This post is public

March 26, 08

Ítaca, dicen

Ítaca —dicen— es el camino,
pero, entre sobras de cíclopes
pasados y presentes
y a falta de vino,
entre sombras soñadas de circes
y latencias ausentes
de mí,
más dentro que fuera
tropiezo una vez y dos,
y mil,
con las mismas piedras
que casi nadie más dejó.

A veces Ulises,
a veces Minotauro,
a veces miles,
a veces Marco,
buscando el camino,
perdido.

Todo y nada,
síes y noes,
porsupuestos y nihablares
(y ni hablar de suponer).
Una casa,
o dos o doce;
encontrarse y cansarse,
y, cansado, volverme a perder.

Ítaca, dicen...

Miran, ríen.

Sonríen, ayudan.

Piden y esperan.

Aman y sudan.

Hablan y rezan.

Gracia o chiste.

Ítaca, dicen...

© Published at 20:35 ( 0 comments / 103 visits )
This post is public

March 24, 08

some words from the preface of a Greek course...

From the preface of W. H. D. Rouse's A first Greek course, written in the early 20th century.

(...)
As regards the method of use, I assume that the master will do as much as possible viva voce. (...) The essence of any such method is, that it be fresh and spontaneous; and the master must be ready to use his material in conversation on the spur of the moment. But conversation is not meant to take the place of construing and writing. All three must go on side by side: construing, not to teach English (which is taught separately), but to make sure that the meaning of the Greek is understood; writing, to give accuracy, and to fix new facts in the mind; conversation, as a means of practice. The place of conversation is to make the boys quick (...) and, not least, to bring the Greek into close connection with their lives.
(...)
At 14 or 15 a boy who has learnt Latin grammar thoroughly can get over Greek at a great pace.
(...)
I am confident that a fair trial of the method assumed in this book, combined, of course, with a reorganised curriculum, will show that those who attack the study of Greek are under a misapprehension. I am quite ready to admit that classical education, as it is understood in this country, is a failure. There are, indeed, some boys whom nothing can spoil; there are many clever boys who learn a great deal, and who at 19 are chock-full of information. These do not suffer so much as might be expected. But as an education it is a failure; because it does not teach even these clever boys to use their intelligence as they could be taught to do, and because it makes the average boy dull, unintelligent and a hater of all intellectual exercise. It does not follow, however, that the failure is due to the subject. That the adversary may not twist my words to suit his own purpose, I add, that the modern substitutes for classics do not seem to me any better: all our schools are spoilt by the same faults of cram, early specialising, and mercenary aims. Greek, however, can be learnt with profit and enjoyment by the average boy, so that in less than a year he can read the Apology of Socrates; and all that is paid for that result is one lesson of three-quarters of an hour a day. (...)

© Published at 10:30 ( 0 comments / 61 visits )
This post is public

March 20, 08

in inglis plis!

¡Camarero! Una de calamares para el romano, unas patatas valientes y un pulpo a los gallegos, porfaplís.

(Foto encontrada en un álbum del encuentro esperantista celebrado hace unos días en Benicàssim.)

© Published at 20:17 ( 2 comments / 118 visits )
This post is public

March 20, 08

pausa

Llegan ahora unos días de vacaciones, por la Semana Santa. Unas breves vacaciones en las que, para variar, tendré demasiadas cosas que hacer (incluso demasiadas físicamente para el tiempo en el que habría que hacerlas); veremos si esta vez consigo hacer algo o me agobio tanto que termino por "desconectarme" y vaguear, reacción esta última que tengo demasiado a menudo y que, aunque no es la más efectiva, a veces sí es la más sana.

En cualquier caso, tengo unas cuantas cosas que hacer de la universidad (sobre todo para asignaturas de la carrera, pero no sólo); hacer unas y pensar mucho sobre otras.

Cada día tengo menos claro qué decisiones tomar sobre mi futuro inmediato (para los próximos meses y años): me he planteado terminar ya de una vez la carrera y dejar todo lo que tenga que ver con la universidad (ya estoy muy cansado desde hace demasiado), terminarla y hacer en un último esfuerzo el itinerario lingüístico de Hispánicas, terminarla y hacer en alguno de los pocos sitios donde lo ofertan algún posgrado de lingüística, terminar la licenciatura y hacer doctorado, irme a terminarla a otra universidad española (como Cádiz, donde hablan latín)... además de plantearme otras opciones que incluirían cosas como vivir en otro país (Grecia, Polonia o Brasil —según el desvarío del momento—, incluso alguna vez he pensado en los para mí poco atrayentes EEUU, por los estudios en latín de Lexington).

En cualquier caso, tengo cosas que hacer en un futuro todavía más cercano, como apuntarme a las IV Jornadas de Culturaclasica.com y preparar todo lo relacionado con el viaje, seguir preparando el viaje y estancia de otros para unas conferencias que tendremos justo después aquí en la facultad y que, si al final pueden salir bien después de líos varios, serán posiblemente una actividad bastante satisfactoria y espero que efectiva de la Societas.

También tendré que leerme varias obras para la primera prueba oral de Literatura Latina, para la que ya voy con retraso, y hacer un comentario de Quintiliano para Latín de 5º (a ver si esta vez consigo que no se me pase el plazo entre unas cosas y otras, y entregarlo, no como los comentarios anteriores).

También, aprovechando que últimamente ando más motivado con el griego antiguo que en otros muchos momentos, en buena parte por la reacción de dos profesores a los que nos se les caen los anillos por, cada uno a su manera, volver a explicar cosas que ya debería saber hace muchos años (si los métodos didácticos fueran efectivos y estuvieran bien planteados). Después de planteamientos bastante pesimistas, viendo que cada vez entiendo peor el griego antiguo y que me ha llegado a parecer que estoy desaprendiendo aunque parezca imposible, últimamente tengo (ya era hora) la sensación de que este es el cuatrimestre en el que por fin podré aprender de verdad, aprovechando la ayuda de algunos, además de materiales que busco y a veces hasta consigo encontrar, y aprovechando sobre todo que ahora me creo que es posible aprender.

En lo personal no estoy en mi mejor momento por razones variadas, aunque me temo que ninguna se soluciona con unos días de vacaciones.

Últimamente tengo la impresión de que hay más períodos de pausa/vacaciones seguidos. Demasiados cambios de rutina (aunque mis rutinas no tengan normalmente grandes actividades que me dé pena abandonar o que destaquen especialmente sobre las demás en general, pero aun así demasiados cambios de rutina seguidos pueden contribuir a dejarnos a algunos más descolocados de lo que ya estamos). O quizás es que últimamente se me pasa cada vez más rápido el tiempo, a temporadas a veces cada vez menos aprovechado.

En cualquier caso, vienen unos días de pausa de algunas cosas, aunque demasiado pocos y de demasiado pocas, mientras otras seguirán presentes sin tregua. O quizás en algún sentido estos días de vacaciones sean demasiados, y la rutina universitaria me aleja en cierta medida de caer demasiadas veces en pensar tonterías, aunque la misma rutina te plante delante de los ojos a diario otros motivos de reflexión no siempre beneficiosa.

Y en medio de la realidad hay, como siempre, personas. Dentro de lo homogéneo de mi vida, he tenido últimamente experiencias lo bastante diversas como para creer que algunas cosas todavía merecen la pena; y otras experiencias que me han dado una bofetada bien sonora (aunque solo se oiga por dentro), por tonto.

Y en medio de las personas hay algunas, como siempre, que destacan sobre una masa que a veces parece demasiado uniforme (aunque al acercarse la mayoría de las veces no lo sea), algunas que parecen más humanas, en ocasiones con encontronazos y momentos de reacciones desconcertantes, y en ocasiones devolviéndote la fe en la humanidad, pero siempre destacando. Hay quienes parecen ciegos en lo personal, y quienes no se dejan ver como personas completas. Y hay también quienes a veces miramos demasiado para ver lo que no hay y, cansados, nos escondemos cuando quizá puede haber alguien mirando.

En fin... Sé que muchas cosas no se habrán entendido, o no con la profundidad con las que las he pensado, pero necesitaba escribir algo así.

Hasta pronto, quizá.

© Published at 12:59 ( 0 comments / 63 visits )
This post is public

October 14, 07

test

Nun mi nur testas ĉion ĉi. Por ahora solo ando probando todo esto. Nunc temporis nihil nisi periclitatiunculas hic ago. Just testing all this.

© Published at 12:52 ( 3 comments / 230 visits )
This post is public


( 15 posts )

rss Latest posts - Subscribe to the latest posts of Rodrigo/Rodericus