P kiel povreco ...

Terure.

Ho! Nia mondo, nia mondo, nia mondo! Tiel tie kiel tie ĉi! Ho nia mondo!

La S-ro Alziro Zarur pravis, kiam diradis, ke la homo ne plene felicxos dum ekzisti ecx unu alia suferanta sur la Tero. ¨Kviete dormi¨ ne eblas, amiko.

Povreco sendube estas krimo, sed ne de la povruloj mem, sed de tiuj, kiuj kreas ĝin.

kiom prava eldiro ...

Dio mia! Mi ĉiam kritikis la ekonomian situacion de mia lando (Kubo). Tamen en Kubo ni neniam vidos tion!

Estas tre normala vidaĵo en la landoj, kiuj hastis forlasi socialismon. Atentu.

Tiu infano en fizika povreco respegulas la spiritualan povrecon de niaj socioj (ne temas pri irana afero).

ĝuste! kaj kiom pezigas nian socian respondecon ...

En Rusio oni kaptas tiajn infanojn kaj penas eduki ilin en specialaj vartejoj, kun mezlernejo kaj manĝaĵo. La mirindaĵo pri tio estas, ke multaj el ili preferas fuĝi al sia stranga sed kutima vivmaniero. La tragedio estas en tio, ke por iuj infanoj tia vivo iĝis kutima. Socio devas neniam fari paŭzojn en zorgado pri infanoj, ĉar ili povas alkutimiĝi al malbona por la tuta vivo.

Ne estas spirituala povreco, sed efektiva.

kaj tiu pli ĉagrenas.

Eble ne estas demando pri la loko, sed pri la tempo.
Apokalipsaj rajdistoj ekis.

Prave, ne gravas kie okazas tia ĉagreniga afero. Gravas tio ke ne estas homa kondiĉo lasi tiom malgrandan infanon en tia mizera situacio sen ajna solidareco kaj socia respondeco. Vidu alian infanon en la foto kiu tenas la monon de sia patrino kaj mire scivoleme rigardas la surterkuŝitan povran infanon ...

Cezar: La morto, la milito, la pesto, la mensogo... kaj la kapitalismo, ĉu kun religia masko ĉu ne... la tuta tero estas difektita de tiu ĉi pesto, kiu nomiĝas kapitalismo.

Kritikanto de Cezar: Fermun vian grandan arogantan buŝon pri ideologiaj sapvezikoj kaj prefere diru al mi, kiu helpos al la infano sur la bildo, ĉu eble vi? Ni ne bezonas belajn sermojn, ni bezonas homojn, kiuj agas, kiuj efektive helpas.

Cezar: Kion respondi? Vi pravas. Nur tiu, kiu helpas al aliaj, rajtas nomi sin homo, la aliaj nomu sin babilaĉuloj.

Aliulo: ĉu vi denove provas deflankigi nin de la temo?

Cezar:.......

la temo estas povreco - kaj ghi certe fontas el ia ideologio

Kiel marksisto vi devus scii, ke ĉiu povreco ekestas el la ekonomiaj rilatoj de homoj, sed tion vi ŝajne ankoraŭ ne lernis de viaj ruĝaj fratoj, ĉu? Unu afero estas tio laŭte elkrii, ke oni estas komunisto, alia afero estas kompreni la marksismon kaj lerni el ĝi la sekvan: La filozofoj nur diverse interpretis la mondon, sed plej gravas ŝanĝi ĝin.

...ne eblas....ne eblas!!! mi adoptus ŝin!

sed ... kun doloro veras ... kaj, veras ...
kaj ĝuste tio estas ĉagrena.

Chu eble la fotosceno aperis en Usona filmo antau 50 jaroj?

Do, ĉu ni esperu ke post 50 jaroj ne plu oni vidos tiajn scenojn reale?

Bedaŭrinde,tiu espero estas tre febla.

Mi renkontas tiajn infanojn en Beograd kaj pli da povruloj en Parizo. Mi serĉas la solvon, sed, bedaǔrinde – mi estas preskaǔ sola. La popolo opinias ke tiu problemo devas solvadi iu alia. Mi hontas, sed tio ne estas la solvo. Nur potencaj personoj povas fari ion. Fakte – ili faras, sed nur kiam propagandas sian ,,sindonemon”.

Mi estas duoninformita ke tiajn povrajn infanojn uzas fiuloj por profesia kolektado de almozo. Registaro opinias ke pli grava estas disvendo de komuna propraĵo, bankoj, financo, sportaj kaj estradaj luksoj. Iam oni organizas ,,humanismajn” okazintaĵojn, sed almozuloj daǔre restas en la stratoj. Potenculoj subtenas informilojn, precipe – televidon. Pli potencaj potenculoj, el OTAN, detruis grandegan televidan turon kaj neniigis multajn rimedojn por la vivo de popolo, precipe de la plej povraj povruloj. Novposedantoj de ekonomio forigas la amason de laboristoj el la enterprenoj kiujn faris laboristoj mem. Televido, potenca eĉ sen la turo, purigas la cerbojn de popolo, senmensigas ĝin ke provizu fari novan televid-turon, Arenon enhavantan 20 000 sidlokoj por la spektantoj, la konstruadon de la preĝejoj preskaǔ en ĉiu vilaĝo, konstruadon de ortodoksa templo, la plej alta en Eǔropo, dediĉita al princo sanktiĝinta farante monakejojn kaj preĝejojn. ,,Povruloj tamen – mortos”, sed arkitektajn stultaĵojn admiros turistoj en la estonteco – se ili ne fariĝos konsciaj.

Srbio abundas pri la riĉo de naturo, sed la popolo fuĝas el naturo, en urbojn. Ekzemple – ĉi tie estas multe da sana kaj eĉ saniga subtera akvo, sed la ĉefurbo sin provizas per trink-akvo el la riveroj Sava kaj Danubo, malgraǔ ke en tiu akvo jam estas lavitaj eǔropaj necesejoj. En la urbetoj kaj urbitaj vilaĝoj oni subteran akvon infektas per necesejoj faritaj super la subtera akvo. En la urboj preskaǔ neniu publika akvo-fonto estas pura. Ekzemple – el Aranĝelovac oni liveras puran akvon kaj mineral-akvon en la tuta mondo, sed la loĝantaro ne scias – kie enverŝi glason da pura akvo, sen tiu pakita en plasta kancero-minacanta pakaĵo.

La registaro kaj politikaj ,,partioj” luktas kontraǔ ,,blanka pesto” (fenomeno – ne naski infanojn). Kial naski, se la registaro zorgas nek pri la naskitaj?

Mia iniciativo kaj pledo estas esplorado de la eblecoj ke povruloj estu kapablitaj fari ion propramane por ilia pli bona ekzisto. Ili jam faras ion – kolektas malnovan paperon kaj aliajn ĵetitajn materialojn. Esperanto povus esti la rimedo por plibonigo de ilia vivo, sed ankaǔ ĝi ne estas kapablita por tiu rolo. Tial mi preparas la libron ,,Ludmaniera laboro” kaj la provojn de la ekzemploj de la rimedoj kaj la ilaro, precipe por kapabliĝo de infanoj – fari multajn uzeblaĵojn. Mi pledas ke ankaǔ vi provu ion. Ni estu kunaǔtoroj!