de roncos ríos, derrapando en ángulos de limo,
rompiendo las paredes de cera muerta de rincones,
repechando cuchillos sin luz
que regatean un lugar a la última puerta,
sube luz la rampa y muéstrate,
oh, escura llama!

de raŭkaj riveroj, glitkuranta ĉe malpuraj bordoj kotaj,
rompanta murojn el vakso mortanta je anguloj,
surgrimpanta senlumajn tranĉilojn
kiuj preterŝtelas lokon al la lasta pordo,
supreniru lumo la rampon kaj montru vin
ho, malhela flamo!