Als rechtgeaarde verwende bijna-Française ben ik een heerlijke croissant, knapperig stokbrood met zelfgemaakte vijgenconfituur en een pot lekker sterke koffie gewoon.

Niks van dit alles in het Tranghotel. Wat er wel is: rijstschotels met eieren, vlees of garnalen.Hot stuff! Voor de idiote westerlingen onder ons zijn er toch wel enige toegevingen gedaan: er is wit toastbrood en als ik me nog goed kan herinneren ook nog wat confituur. Koffie kan je ook krijgen maar die is echt niet te zuipen. Ik hou het dus op rijst en vind het heerlijk.We zijn 12000 km van huis dus we gaan niet zagen over de kwaliteit van de koffie of het ontbreken van croissants aan het ontbijt, niet waar!

Belangrijker dan dat alles is dat ik mijn reisgenoten vandaag ga ontmoeten. Jamie,onze gids, is voorlopig nog nergens te bekennen. Zij blijkt een goedlachse Thaise te zijn die bovendien Engels en Nederlands spreekt. Heerlijk om met haar te kletsen en een tolk is hier echt geen overbodige luxe. Ze brengt me in contact met de overige reisgenoten: ik maak kennis met 2 Nederlandse koppels en weet nog niet dat ik met hen de volgende 3 weken leed maar vooral veel lief zal delen.

Vandaag staat er een bezoek aan het Koninklijk Paleis gepland.Een officiele gids moet ons vergezellen en we gaan met de tuk tuk, heerlijke 3 - wielige scootertjes, de meeste in erbarmelijke staat. "The Grand Palace" is een toeristentrekker, we manoevreren tussen de Japanners, Chinezen, Thai, Engelsen...en kunnen toch genieten van de ongelooflijke pracht en praal van deze gebouwen die geplant zijn op een terrein van zomaar eventjes 218 000 km2. De geschiedenis van dit complex zou hier teveel ruimte in beslag nemen, maar wat wel duidelijk is, is dat de koning in de Thaise samenleving nog steeds een enorm grote plaats neemt. De huidige monarch is Koning Bumibol en hij is dit jaar 80 geworden. Het is de rijkste vorst op aarde.

Wat het meest indrukwekkend is in het hele complex is de de Koninklijke Kapel van de "Emerald Bouddha".Deze uit één stuk jade uitgehouwen boeddha wordt enorm vereerd. Het is een fantastisch zicht: al die mensen ingetogen te zien buigen voor een klein, amper zichtbaar beeldje.

Het is dag 1 in onze olifantenreis maar een dikhuid hebben we nog niet gezien. Dit is het land waar de olifant een nationaal symbool is. Nog steeds is elke witte olifant automatisch bezit van de koninklijke familie. Een witte olifant is een statussymbool maar nog steeds is niet iedereen het erover eens of zo'n soort wel degelijk bestaat. Het verschil tussen feiten en fictie is niet altijd duidelijk.

Enerzijds zijn we gelukkig dat we nog geen straatolifanten tegengekomen zijn. Maar anderzijds zijn we natuurlijk ook een beetje teleurgesteld. Als de eerste de beste sensatiejournalist hadden we (ik denk dat ik hier voor de hele groep mag spreken) maar wat graag gezien waar we tussen pot en pint zo hard tegen fulmineren nl. het uitbuiten van olifanten in een omgeving die helemaal niet geschikt is voor zulke grote wilde, gevoelige en sociale dieren.

We zijn alle 5 dan ook enorm nieuwsgierig naar wat er ons de volgende dagen te wachten staat: morgen nemen we de nachttrein naar Chiang Mai waar we één nachtje zullen blijven waarna we 3 dagen in het Elephant Nature Parc zullen verblijven.

De verwachtingen zijn dus hoog gespannen als we geradbraakt uit de nachttrein stappen.