Vrijdag 30 november 2007

Mijn eerste lange vlucht achter de rug. Parijs-Bangkok. Vreselijk. De kinderfilm "Transformers" op piepklein tv scherm. Gevolgd door het veel sterkere "Odette Tout Le Monde". Redelijk eten. Zeer matig confort. Uiteraard niet geslapen. Al meer dan een etmaal. Dat is zo als je op 6 uur rijden van Parijs woont.

Aankomst in Bangkok om half zeven 's morgens en ook hier een eerste keer: irisopmetingen. Waw, welkom in de geciviliseerde wereld! Wist ik veel wat me nog te wachten stond.

"Bring the elephant home" is een Nederlandse organisatie opgericht door Antoinette van de Water (jong, lang, blond,en allesbehalve dom) dat ernaar ijvert om straatolifanten terug een normaal olifantenleven te geven. Dat betekent vrijheid, blijheid, ruimte, geen lijfstraffen, voldoende eten en soortgenoten.In een land waar er nog enorm veel gebedeld wordt in steden met olifanten (toeristen vinden het fantastisch) en waar sinds mensenheugnis olifanten als huisdier worden gehouden bepaald geen sinecure.

BTEH is een organisatie die begonnen is met het redden van 2 straat olifanten maar razendsnel evolueert. Momenteel worden er echt totaaloplossingen gezocht in Thailand, maar daarover laterin de blog meer. Die ochtend in Bangkok zou BTEH iemand sturen om me op te pikken aan de luchthaven om me naar ons hotel te brengen.

Ik ben dus voor de eerste keer alleen op een verre reis. Mijn man en 2 kinderen zijn veilig en wel in ons huisje in Zuid-Frankrijk waar het herfst dat het een lieve lust is. Ik heb in 24 uur niet geslapen en heb nog nooit een stap gezet in een Aziatische miljoenenstad. Gelukkig voel ik me altijd goed in dergelijke situaties. Dat gevoel dat niemand je kent !! Heerlijk vind ik dat.

Weinig volk aan de douane maar eenmaal die gepasseerd staat er dus een massa mensen te wachten op andere mensen.Honderden mensen houden honderden plaatjes vast met honderden namen. Oh wee maar niet getreurd, de mijne zal er wel bijstaan. Maar neen hoor, die is er echt niét bij. En Antoinette neemt haar gsm niet op. Ik kan het haar niet kwalijknemen, het is nog zeer vroeg in de ochtend!

Ik ben in een vreemd land, spreek de taal niet en ken vooral de codes niet. En die zullen nog heel belangrijk blijken. Na een uur vind ik dan eindelijk de persoon de me zou opwachten. Ergens helemaal achterin, ver weg van de massa. Ongelooflijk vriendelijk leidt ze me naar een taxi die me naar het hotel zal brengen. Ik probeer een gesprek met de taxi-chauffeur aan te gaan maar dat lukt helemaal niet. Mijn kennis van het Thais is nihil en zijn Engels zo mogelijk nog slechter. Ik probeer van de stad te genieten maar zie enkel auto's, files af en toe een marktje en hoge lelijke gebouwen. Na een klein uurtje komen we aan in een hotel 4 sterren. Ik had al een vaag vermoeden en dat wordt nu nog eens gesterkt: bij het inchecken blijk ik in het verkeerde hotel te zitten. En mijn taxi-chauffeur is uiteraard gaan vliegen! Ik draal verdwaasd rond. Mensen willen me iets zeggen: "solly, solly Madame". Het duurt een tijdje voor ik doorheb dat ze ook hier de R niet kunnen uitspreken. Waarom ik met "Madame" (op zijn Frans dus) wordt aangesproken en niet met "Madam" of "Miss" (op zijn Engels dus), daar ben ik nog niet achter. Waarschijnlijk nog een invloed van Frans Indonesië.

Eén van de kruiers zet me achter een kop koffie en ik wacht gelaten af. Het duurt niet zo heel lang of er komt een dikke 4X4 aangereden. De chauffeur daarvan laadt mijn koffers in en zal me (hoop ik dan toch) naar het Trang hotel blijven, waar ik 2 nachten zal overnachten voor de echte olifantenreis begint. Bangkok is druk en het waanzinnig drukke verkeer gaat tergend langzaam. Bovendien lijkt iedereen hier met een dikke diesel te rijden. Ook hier lijdt men aan het westers syndroom: zeg me welke auto je hebt, en ik zal zeggen wie je bent. Het is duidelijk dat mijn hang naar spiritualiteit, die ik toch in zekere mate bezit, hier zeker niet bevredigd zal worden. Ik word netjes aan het Trang hotel afgezet, hoef helemaal niks te betalen, en kan eindelijk, eindelijk gaan rusten in mijn sobere kamer.

Morgen pas ontmoet ik mijn reisgenoten alsook onze gids.Ik ben waanzinnig nieuwsgierig en ben er helemaal klaar voor.