Τα κλειστά κουτιά επάνω στην ντουλάπα

1024?

Καθώς ακόμα φοιτητής "φτωχός" και "μόνος", μένω σε σπίτι μικρό με χώρους περιορισμένους. Αναλογιζόμουν πάλι για το χρόνο, τη συμπίεση του, το τέλος, τη στιγμή πάνω σε πεδία ορισμού αφηρημένα. Η αφορμή μου ήταν βαθύτατα εγωκεντική/εγωιστική αλλά δεν είναι μεμπτό αυτό γιατί οι αφορμές συνήθως είναι αυστηρά προσωπικές, όχι περισσότερο φυσικά από τις αιτίες. Λίγο πρίν μπώ σε ρυθμούς τερματισμού (της ημέρας, της πορείας, γενικά έχω μία διάθεση τελειώς αισχατολογική σημερα) σκεφτόμουν για το Σόλωνα και τα "σχόλια του Τρίτου", την αιχμαλωσία της στιγμής, το θάνατο του χρόνου και την προβολή του μέσα απο στιγμές ταυτότητες.

Προσπάθησα ξανά να κοιμηθώ αλλά δυστηχώς χωρίς επιτυχία. Αρχίζοντας το post αυτό ο στόχος μου ήταν να αντιγράψω το "Εκμαγείο Μέλλοντος Χρόνου" αλλά μετά θυμήθηκα οτί κάποτε το είχα απαγγείλει σε μία εκπομπή με το όνομα "Bare Wires" σε ένα φοιτητικο ραδιοφωνικο σταθμό. Κόπος ανούσιος, αφού υπάρχει και το βιβλίο. Το μάτι μου έπεσε σε κάποιες κούτες, γεμάτες νεκρές στιγμές που κολυμπούν μαζί μου σε αυτό τον τρεχούμενο ποταμό. Βρίσκοντας λίγο θάρρος άνοιξα το ποιο τρομερό κουτί από όλα.

Χμ, το κουτί λοιπόν ήταν γεμάτο στιγμές νεκρές, άλλες ατόφιες, άλλες μισές, άλλες γνήσιες και άλλες δανεικές. Νεκρές στιγμές μέσα σε κλειστά κουτία επάνω στην ντουλάπα. Σήμερα σε μια κουβέντα αναφέρθηκε ένα συγκρότημα ελληνικό που έλεγε "ότι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα". Το ερώτημα λοιπόν έγινε ποιό συγκεκριμένο σιγά σιγά "μα μπορεί αυτό να εφαρμοστεί για τις στιγμές?" σκεφτηκα.

Γιατί βλέπετε οι στιγμές είτε σαν ουσία αλλά είτε και σα μονάδα μέτρησης, είναι και παραμένουν Χρόνος. Εδώ ακριβώς είναι που αρχίζουν τα προβλήματα και τα ερωτήματα με τις χίλιες σωστές απαντήσεις ή αλλιώς αυτά που απάντηση δεν έχουν

θέμα Α: Πού να αποθηκεύσουμε τις στιγμές? Σε τι μορφή? με άλλα λόγια πώς να βολέψουμε το χρόνο?

θέμα Β: Πώς να τον κρατήσουμε στα χέρια μας σταματημένο αλλά συνάμα με την ανάσα του ακόμα να συνεχίζεται ?

θέμα Γ: Πώς να είμαστε συνεχώς σε επιφυλακή για να μην γίνει τελικά ο Χρόνος και η αποθήκευσή του η εμμόνή μας και τελικά οι στιγμές, αυτές οι επιλεγμένες χαθούν σε μία από τις 3 διαστάσεις του ζωντανού χρόνου "Το παρελθόν".

'Ετσι περίπου συνόψισε ο Μάνος τα προβλήματα, dirty fucking situation...που έλεγε και ο Darius σε ένα τραγούδι από τα μαγικά 60s.

Εδώ κάπου μπλέχτηκε το "τέλος" και ο Σόλων σε αυτό το άναρχο παιχνίδι στοχασμού και φριχτού παραλογισμού. Προφανώς να ψάχνεις για το πάγωμα μικρών μονάδων χρόνου, αυτό γίνεται με αφορμή σημεία ορόσημα που συνήθως τείνουν να ορίζουν ένα τέλος και μια αρχή.

Σαν σε παράλληλα σύμπαντα το τραγούδι συνεχίζει:

Ό,τι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα,
ό,τι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα...

Μα τώρα μπορώ να θυμάμαι,
μπορώ να ξεχνάω,
μπορώ να πετάω,
με δυο σπασμένα φτερά.

Μπορώ να πετάω,
με δυο διαλυμένα φτερά,
να σ' αγαπάω,
κι ας μην υπάρχεις πια.

Μπορώ να σε φτάνω,
μπορώ να σε χάνω,
μπορώ να σ' αγγίζω,
κι ας μην υπάρχεις πια.

Σαν πέφτει η νύχτα όλα γλυκαίνουν στην ψυχή μου,
γίνονται οι φόβοι μου χαρούμενα σκιάχτρα,
στήνουν χορό μεσ' στο θεόρατο κελλί μου,
μου τραγουδάει μια ξεκούρδιστη μπάντα...

Μα εδώ ύπαρχει πρόβλημα μεγάλο, κάτι δεν δουλεύει με τις στιγμές. Οι τρείς διαστάσεις του χρόνου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον θα ήταν απλοικό να σκεφτούμε ότι είναι διαδοχικές. Το αντίθετο μάλιστα είναι πλεγμένες σε μία πλεξίδα και προχωρούν μαζί. Δηλαδή δεν ισχύει το

" είμαι αυτός σήμερα , αύριο θα είμαι ο εκέινος, ενώ εχθές ήμουν ο άλλος" αλλά το εξής "είμαι εγώ σήμερα επειδή ήμουν εκείνος εχθές ενώ θα γίνω κάποιος άλλος αύριο επειδή είμαι εγώ σήμερα" και η σχέση συνεχίζεται εντελώς αναδρομικά.

Λοιπόν άντε και τnν σκοτώσαμε τη στιγμή τη βάλαμε σε κάτι κουτιά στην ντουλάπα. Στιγμές ταυτότητες, σοφά επιλεγμένες. Πριν τις στιγμές η ταπετσαρία και το περιβάλλον που τις γέννησε ξάφνου αποκόπηκε, με το τέλος συμβαίνει το ίδιο για το μέλλον. Πώς θα γεμίσουμε τα κενά αυτά? Μήπως κατασκευάζουμε πλάσματα πια της φαντασίας που δεν υπάρχουν για να τα καλύψουμε ? Φυσικά κάπου σε μία στροφή λένε για "χαρούμενα σκιάχτρα".

"Μπορώ να σε φτάνω/ Μπορώ να σε χάνω/ Μπορώ να σ' αγγίζω/ κι ας μην υπάρχεις πια" μα μιλάμε για στιγμές "ταυτότητες" ή για τρίχες τελικώς? δηλαδή δημιουργήματα προσωπικά, αμοιγώς φανταστικά από ένα σημείο και έπειτα οπου έτυχε να έχουν πραγματική βάση. Διόλου ουσιαστικό, σχεδόν μας βάζει σε ένα καθεστώς αυτολύπησης. Επίσης μας βάζει σε μία διαδικασία να προβάλουμε το πώς θα ήταν το παρελθόν με τις στιγμές αυτές ή πώς τελικά θα ήταν ο δρόμος που θα βαδίζαμε "ΑΝ" δεν είχε μπει το τέλος. Δηλαδή "αν δεν ήτανε Δευτέρα, αν δεν ήταν η Πλατεία Αμερικής" κλπ κλπ.

Πέρα από αυτά, το θεμελειώδες πρόβλημα τελικά που έχουμε να αντιμετοπίσουμε και εδώ πλέον αφήνουμε τα αστεία γιατί δεν είναι "παίξε, γέλασε" το θέμα (εδώ θανατώσαμε ολόκληρο χρόνο).

Το ερώτημα που έρχεται δίχως έλεος "Τίνος το πρόσωπο θα έχει το μνημείο/αδριάντας της στιγμής-ταυτότητας : Του Χρόνου που σκοτώσαμε ή το δικό μας?". Πόση αντοχή θα έχει άραγε ένα μνημείο να μας περιέχει στο χρόνο που (δυστηχώς) παρασκηνιακά συνεχίζει να τρέχει? Διαλέξαμε έστω και νοητά να κόψουμε την πλεξίδα των διαστάσεων και να προβάλουμε το κβάντο αυτό τόσο στο μέλλον όσο και στο παρελθον. Μα μήπως χαθήκαμε και εμείς εν τέλει? Μήπως και η ίδια η στιγμή-ταυτότητα δεν έχει πλέον κανένα νοήμα αφού την αποκόψαμε από τις αιτίες και τις αφορμές που τη γέννησαν? Μήπως αν και έχοντας καλή διάθεση να διατηρήσουμε τη στιγμή τελικά η λαιμαργία μας, οι φοβίες μας, η έλλειψη ρομαντισμού μας, το εύκολο ή το βολικό που αναζητάμε, την σκοτώνουν για πάντα?

μήπως τελικά να αφήσουμε τα μεγάλα "Αν", το ψευδές "ότι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα", τα άψυχα στιγμιότυπα του χρονου σε μορφή cart-postal και να επικεντρωθούμε στα λόγια του T.S Elliot

Time present and time past
Are both perhaps present in time future,
And time future contained in time past.
If all time is eternally present
All time is unredeemable

για να ζήσουμε και τελικά αυτή και άλλες στιγμές όπως τους ταιριαζει...

translate into English