Vassilis's blog

1024?

Καθώς ακόμα φοιτητής "φτωχός" και "μόνος", μένω σε σπίτι μικρό με χώρους περιορισμένους. Αναλογιζόμουν πάλι για το χρόνο, τη συμπίεση του, το τέλος, τη στιγμή πάνω σε πεδία ορισμού αφηρημένα. Η αφορμή μου ήταν βαθύτατα εγωκεντική/εγωιστική αλλά δεν είναι μεμπτό αυτό γιατί οι αφορμές συνήθως είναι αυστηρά προσωπικές, όχι περισσότερο φυσικά από τις αιτίες. Λίγο πρίν μπώ σε ρυθμούς τερματισμού (της ημέρας, της πορείας, γενικά έχω μία διάθεση τελειώς αισχατολογική σημερα) σκεφτόμουν για το Σόλωνα και τα "σχόλια του Τρίτου", την αιχμαλωσία της στιγμής, το θάνατο του χρόνου και την προβολή του μέσα απο στιγμές ταυτότητες.

Προσπάθησα ξανά να κοιμηθώ αλλά δυστηχώς χωρίς επιτυχία. Αρχίζοντας το post αυτό ο στόχος μου ήταν να αντιγράψω το "Εκμαγείο Μέλλοντος Χρόνου" αλλά μετά θυμήθηκα οτί κάποτε το είχα απαγγείλει σε μία εκπομπή με το όνομα "Bare Wires" σε ένα φοιτητικο ραδιοφωνικο σταθμό. Κόπος ανούσιος, αφού υπάρχει και το βιβλίο. Το μάτι μου έπεσε σε κάποιες κούτες, γεμάτες νεκρές στιγμές που κολυμπούν μαζί μου σε αυτό τον τρεχούμενο ποταμό. Βρίσκοντας λίγο θάρρος άνοιξα το ποιο τρομερό κουτί από όλα.

Χμ, το κουτί λοιπόν ήταν γεμάτο στιγμές νεκρές, άλλες ατόφιες, άλλες μισές, άλλες γνήσιες και άλλες δανεικές. Νεκρές στιγμές μέσα σε κλειστά κουτία επάνω στην ντουλάπα. Σήμερα σε μια κουβέντα αναφέρθηκε ένα συγκρότημα ελληνικό που έλεγε "ότι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα". Το ερώτημα λοιπόν έγινε ποιό συγκεκριμένο σιγά σιγά "μα μπορεί αυτό να εφαρμοστεί για τις στιγμές?" σκεφτηκα.

Γιατί βλέπετε οι στιγμές είτε σαν ουσία αλλά είτε και σα μονάδα μέτρησης, είναι και παραμένουν Χρόνος. Εδώ ακριβώς είναι που αρχίζουν τα προβλήματα και τα ερωτήματα με τις χίλιες σωστές απαντήσεις ή αλλιώς αυτά που απάντηση δεν έχουν

θέμα Α: Πού να αποθηκεύσουμε τις στιγμές? Σε τι μορφή? με άλλα λόγια πώς να βολέψουμε το χρόνο?

θέμα Β: Πώς να τον κρατήσουμε στα χέρια μας σταματημένο αλλά συνάμα με την ανάσα του ακόμα να συνεχίζεται ?

θέμα Γ: Πώς να είμαστε συνεχώς σε επιφυλακή για να μην γίνει τελικά ο Χρόνος και η αποθήκευσή του η εμμόνή μας και τελικά οι στιγμές, αυτές οι επιλεγμένες χαθούν σε μία από τις 3 διαστάσεις του ζωντανού χρόνου "Το παρελθόν".

'Ετσι περίπου συνόψισε ο Μάνος τα προβλήματα, dirty fucking situation...που έλεγε και ο Darius σε ένα τραγούδι από τα μαγικά 60s.

Εδώ κάπου μπλέχτηκε το "τέλος" και ο Σόλων σε αυτό το άναρχο παιχνίδι στοχασμού και φριχτού παραλογισμού. Προφανώς να ψάχνεις για το πάγωμα μικρών μονάδων χρόνου, αυτό γίνεται με αφορμή σημεία ορόσημα που συνήθως τείνουν να ορίζουν ένα τέλος και μια αρχή.

Σαν σε παράλληλα σύμπαντα το τραγούδι συνεχίζει:

Ό,τι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα,
ό,τι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα...

Μα τώρα μπορώ να θυμάμαι,
μπορώ να ξεχνάω,
μπορώ να πετάω,
με δυο σπασμένα φτερά.

Μπορώ να πετάω,
με δυο διαλυμένα φτερά,
να σ' αγαπάω,
κι ας μην υπάρχεις πια.

Μπορώ να σε φτάνω,
μπορώ να σε χάνω,
μπορώ να σ' αγγίζω,
κι ας μην υπάρχεις πια.

Σαν πέφτει η νύχτα όλα γλυκαίνουν στην ψυχή μου,
γίνονται οι φόβοι μου χαρούμενα σκιάχτρα,
στήνουν χορό μεσ' στο θεόρατο κελλί μου,
μου τραγουδάει μια ξεκούρδιστη μπάντα...

Μα εδώ ύπαρχει πρόβλημα μεγάλο, κάτι δεν δουλεύει με τις στιγμές. Οι τρείς διαστάσεις του χρόνου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον θα ήταν απλοικό να σκεφτούμε ότι είναι διαδοχικές. Το αντίθετο μάλιστα είναι πλεγμένες σε μία πλεξίδα και προχωρούν μαζί. Δηλαδή δεν ισχύει το

" είμαι αυτός σήμερα , αύριο θα είμαι ο εκέινος, ενώ εχθές ήμουν ο άλλος" αλλά το εξής "είμαι εγώ σήμερα επειδή ήμουν εκείνος εχθές ενώ θα γίνω κάποιος άλλος αύριο επειδή είμαι εγώ σήμερα" και η σχέση συνεχίζεται εντελώς αναδρομικά.

Λοιπόν άντε και τnν σκοτώσαμε τη στιγμή τη βάλαμε σε κάτι κουτιά στην ντουλάπα. Στιγμές ταυτότητες, σοφά επιλεγμένες. Πριν τις στιγμές η ταπετσαρία και το περιβάλλον που τις γέννησε ξάφνου αποκόπηκε, με το τέλος συμβαίνει το ίδιο για το μέλλον. Πώς θα γεμίσουμε τα κενά αυτά? Μήπως κατασκευάζουμε πλάσματα πια της φαντασίας που δεν υπάρχουν για να τα καλύψουμε ? Φυσικά κάπου σε μία στροφή λένε για "χαρούμενα σκιάχτρα".

"Μπορώ να σε φτάνω/ Μπορώ να σε χάνω/ Μπορώ να σ' αγγίζω/ κι ας μην υπάρχεις πια" μα μιλάμε για στιγμές "ταυτότητες" ή για τρίχες τελικώς? δηλαδή δημιουργήματα προσωπικά, αμοιγώς φανταστικά από ένα σημείο και έπειτα οπου έτυχε να έχουν πραγματική βάση. Διόλου ουσιαστικό, σχεδόν μας βάζει σε ένα καθεστώς αυτολύπησης. Επίσης μας βάζει σε μία διαδικασία να προβάλουμε το πώς θα ήταν το παρελθόν με τις στιγμές αυτές ή πώς τελικά θα ήταν ο δρόμος που θα βαδίζαμε "ΑΝ" δεν είχε μπει το τέλος. Δηλαδή "αν δεν ήτανε Δευτέρα, αν δεν ήταν η Πλατεία Αμερικής" κλπ κλπ.

Πέρα από αυτά, το θεμελειώδες πρόβλημα τελικά που έχουμε να αντιμετοπίσουμε και εδώ πλέον αφήνουμε τα αστεία γιατί δεν είναι "παίξε, γέλασε" το θέμα (εδώ θανατώσαμε ολόκληρο χρόνο).

Το ερώτημα που έρχεται δίχως έλεος "Τίνος το πρόσωπο θα έχει το μνημείο/αδριάντας της στιγμής-ταυτότητας : Του Χρόνου που σκοτώσαμε ή το δικό μας?". Πόση αντοχή θα έχει άραγε ένα μνημείο να μας περιέχει στο χρόνο που (δυστηχώς) παρασκηνιακά συνεχίζει να τρέχει? Διαλέξαμε έστω και νοητά να κόψουμε την πλεξίδα των διαστάσεων και να προβάλουμε το κβάντο αυτό τόσο στο μέλλον όσο και στο παρελθον. Μα μήπως χαθήκαμε και εμείς εν τέλει? Μήπως και η ίδια η στιγμή-ταυτότητα δεν έχει πλέον κανένα νοήμα αφού την αποκόψαμε από τις αιτίες και τις αφορμές που τη γέννησαν? Μήπως αν και έχοντας καλή διάθεση να διατηρήσουμε τη στιγμή τελικά η λαιμαργία μας, οι φοβίες μας, η έλλειψη ρομαντισμού μας, το εύκολο ή το βολικό που αναζητάμε, την σκοτώνουν για πάντα?

μήπως τελικά να αφήσουμε τα μεγάλα "Αν", το ψευδές "ότι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα", τα άψυχα στιγμιότυπα του χρονου σε μορφή cart-postal και να επικεντρωθούμε στα λόγια του T.S Elliot

Time present and time past
Are both perhaps present in time future,
And time future contained in time past.
If all time is eternally present
All time is unredeemable

για να ζήσουμε και τελικά αυτή και άλλες στιγμές όπως τους ταιριαζει...

Είναι κάτι στιγμές που το κεφάλι μουδιάζει ολοκληρο. Μία ανατριχίλα διαπερνάει το σώμα. Ο χρόνος μεγαλώνει ή και για λίγο παγώνει. Οι ήχοι τριγύρω σταματούν. Και εσύ εκεί. Στη μέση του σταματημένου χρόνου ατενίζεις με τα μάτια του "Τώρα" κάτι στιγμές σαν και αυτήν που πέρασαν.Και εσύ εκεί. Στη μέση του σταματημένου χρόνου με τα μάτια του "Τώρα" πλάθεις το μέλλον σου. Μία δυνατή κραυγή σου, ακούγεται μέχρι το διηνεκές του κόσμου σου. Ο λαιμός σου κλείνει. Από τα μάτια σου τρέχουν λίγα δάκρυα.

Και μέτα μπορείς να συνεχίσεις μέχρι το τέρμα του κόσμου που μόλις γεννήθηκε.

Wondering

"Ω Ανδρομάχη, πόσο σας σκεφτομαι. Je pense a vous, Andromaque... Τι θα εγινεσθο με μία Τροια ανικητη? Τρομάζω και να το σκεφτώ. Βλέπετε, μονάχα η ήττα προκαλεί τη σκέψη, την αναθεώρηση και την περισυλλογή. Με την ήττα μονο ξαναγιεννιόμαστε κι έχουμε το κουράγιο να ξαναζησουμε απ' την αρχή τα ίδια λάθη σε καινουργιες φόρμες. Ενώ η νίκη, είναι η πανωλεθρία του αισθήματος και εξευτελισμός της ψυχικής ισορροποίας. Η νικη οδηγεί τους νικητές στα ταβερνεία και στα πορνεία. Ας αποκαλύψουμε λοιπον την αλήθεια Ανδρομάχη. Ο Δουρειος Ιππος υπήρξεν φρυγικός και διόλου ιωνικός. Τι ωφελεί πια να φυλάμε ένα άχρηστο μυστικό"

από τα σχόλια του τρίτου,

Μάνος Χατζιδάκης.

Ειχε καποτε στην ΕΤ-1 ή σε καποιο κανάλι της δημοσιας τηλεόρασης ενα σιριαλ που λεγόταν "Έρωτας, όπως έρημος". Από την πρώτη στιγμή που το είχα ακούσει με ξένισε κάπως σαν τίτλος. Αναλογιζόμουν, καθώς ήμουν λιγάκι ρομαντικός, πώς αυτό το συναίσθημα μπορεί να χρησιμοποιείται δίπλα στον όρο "έρημος".

Την φράση τίτλο δεν την ξέχασα, ένα βράδυ Κυριακής στα πρώτα έτη στο πανεπιστήμιο είμαι με το κλειδί στην πόρτα και σαν τώρα θυμάμαι πόσο ερημία (από έρωτα) είχα νιώσει. Τότε αναρωτήθηκα ξανά πώς κάτι τέτοιο είναι δυνατόν να συμβαίνει. Έρωτας όπως έρημος κάποιο βράδυ Κυριακής.

Συνέχισα την πορεία μου προς το δρόμο που ανοιγόταν μπροστά μου αναλογιζόμενος ξανά και ξανά την φράση. Κάποια στιγμή όμως διαπίστωσα οτι ο έρωτας μάλλον δεν είναι έρημος αλλά ένα παιχνίδι εξουσίας. Δύο "εγώ" παλεύουν μεταξύ τους σε ένα παιχνίδι χαμού και αγάπης. Λάθη, τραύματα, επιλογές που έρχονται με κάποιο κόστος και η ανακούφιση ή χαρά που κάθε μία φέρνει.

Όταν όμως ο Έρωτας γίνεται παιχνίδι εξουσίας κάπου το "εγώ" σου όσο ανισχυρο και αν είναι αντιδρά. Ο καθένας θα αντιδρούσε αν δεν ήταν με το μέρος των νικητών ακόμα και αν ο ίδιος επιλέγει την λύτρωση της ήττας. Αν το πέρασμα από τον "ρομαντισμό" στην "σχέση εξουσίας" είναι βίαιο και ηδονικό το τέλος του είναι πάντα θλιβερό. Κάπου ο έλεγχος χάνεται και διαπράττεις την μία "υβρι" πίσω απο την άλλη. Σαν γνήσιο τέκνο της τραγωδίας που σκηνοθέτησες για σένα, αλλά και για το καλό της συμπαντικής ισσοροποίας έρχεται η τιμωρία. Μία τιμωρία ή μία καταστροφή περίεργη και ολοκληρωτική. Σαν αυτή που περιγράφει ο Καβάφης στο ποιήμα "Τελειωμένα"

"Άλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,
εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας,
κι ανέτοιμους — πού πια καιρός — μας συνεπαίρνει"

Κάπου εκεί για να σωθείς κυριώς εσύ , αλίμονο αν ήταν κάτι άλλο, φεύγεις ή εισέρχεσαι (δεν έχει σημασία) απο το στάδιο του λάθους. Το αναγνωρίζεις, το παραδέχεσαι, το κάνεις κτήμα και λάβαρό σου. Με σημαία το λάθος ξεκινάς και λές ποτέ ξάνα και λές "αυτό αποκλείεται" και λες... και λες... και λες... οτι βλέπεις πίσω απο τις κουρτίνες του ρομαντισμού και της εξουσίας των σχέσεων και του εγωισμού. Λες τον έρωτα αυτόν δεν τον θέλω. Είμαι πάνω από αυτόν, είμαι πάνω απο τις αδυναμίες που έρχονται μαζί με αυτόν, πάνω από τα πάθη. Ο έρωτας γίνεται δαίμονας. Ότι ήταν δηλαδή αλλά πλέον ορφανός. Δεν είναι ο έρωτας ο γιος της "Πενίας" και του "Πόρου". Έχει την άθλια όψη της μάνας του αλλά δεν κατακτά πλέον- που να βρεθούν οι πόροι άλλωστε. Γεννιέται, και όλο μαθαίνει αλλά βαριέσαι να έχεις ένα δαίμονα στην πλάτη σου και να τον κάνεις σοφότερο από τις πληγές . Μετά το λάθος δεν έχεις δύναμη να εκπαιδεύεις άλλο, οπότε μάλλον ο νους σου σε προστάζει να τον αποκυρυξεις.

Γίνεσαι εγωκεντρικός, ακόμα και αν παραμένεις ρομαντικός κάνεις προσανατολισμένα όνειρα με ήρωα έναν και μόνο έναν, εσένα.

Μετά ονειρεύεσαι, δουλεύεις, μονάζεις, στέκεσαι πάνω απο τον καιρό και την αδυναμία και κάθε μέρα φεύγεις. Κάθε μέρα έχεις άλλο όνειρο, κάθε μέρα κυνηγάς κάτι, τρέχεις να προλάβεις. Είναι αστείο. Ρίχνεις γροθιές στον αέρα. Ανοίγεις τα μάτια κοιτάς στον κόρφο σου και ο δαίμονας δεν υπάρχει. Είσαι νικητης. Ο κατακτητής ενός έρημου πεδίου.

Καποτε το ειχα χρησιμοποιησει για μια προσωπικη μου υποθεση, ομως οχι ολοκληρo. Κρινω σκοπιμο να το παραθεσω εδω για τυχον ενδιαφερομενους.

"...Παρακαλώ τον αναγνώστη να θυμηθει την "εξαρση της" που δεν της ειχε περασει ακομα. Η αληθεια ειναι πως εφταιγε και ο Στεπαν Τροφιμοβιτς. Ομως αυτο που μου 'κανε τοτε καταπληξη ηταν η αξιοπρεπεια που εδειξε ακουγοντας τον Πετρουσα να τον "ξεσκεπαζει" -ουτε σκεφτηκε καν να τον διακοψει- και τη Βαρβαρα Πετροβνα να του ριχνει το αναθεμα. Που το βρηκε τοσο κουραγιο? Ενα μοναχα εμαθα, πως δηλαδη ειχε βαθια προσβληθει απο την πρωτη συναντηση με τον Πετρουσα και ιδιαιτερα απο την σταση του και απο τον τροπο που τον αγκαλιαζε."

Αυτο περισσοτερο το εγραψα συνοδευτικα με το υπολοιπο κομματι, το οποιο ειναι και το πραγματικα ενδιαφερον. Ο σκοπος ηταν να εισαχθει ο αναγνωστης καπως στην εικονα και την ψυχολογια του ηρωα. Ο ηρωας μας ειναι ο Στεπαν Τροφιμοβιτς ενας "επαναστατης" οχι πραγματικος αλλα μονο για εκεινον τον ιδιο. Ζουσε περιπου τα 20 χρονια κοντα στην Βαραβαρα Πετροβνα , κανοντας το διδασκαλο στο γιο της αλλα παραλληλα και ενα κατα καποιο τροπο πλατωνικο εραστη της. Ο Πετρουσα ειναι ο γιος του Τροφιμοβιτς, ο οποιος εχει γυρισει για να πουλησει ενα κομματι γη που του ανηκει ( το οποιο ο πατερας του το εχει ηδη χασει λογω ατασταλιων). Ο Πετρουσα ειναι ετσι και αλλιως ο αντι-ηρωας του βιβλιου και στο προσωπο του ο Ντοστογιεφσκι περνά όλη την αποστροφή του για το μηδενισμο και συναμα για ολους αυτους που τον εχουν σαν αρχη. Αρα ο Πετρουσα δεν ειναι το καλυτερο παιδι, τουλαχιστον στο βιβλιο. Παντως σε αντιθεση με τον πατερα του ειναι περισσοτερο επαναστατης και μαλιστα με σχεδιο. Η συναντηση λοιπον που ο Στεπαν Τροφιμοβιτς τρωει το αναθεμα απο τον πνευματικο του συνδεσμο και ξεμπροστιαζεται απο το γιο του ειναι σχετικη με την αποκαλυξη οτι εχει παιξει στα χαρτια κατι που δεν του ανηκε . Ο ηρωας του βιβλιου -λειτουργει κυριως αφηγηματικα και εμεις παντα βλεπουμε την ιστορια μεσα απο τα δικα του ματια- περιγραφει παρακατω τα συναισθηματα αυτου του Στεπαν Τροφιμοβιτς. Αυτου του επιπολαιου "επαναστατη".

"Αυτος ηταν ενας βαθυς και πραγματικος πονος της καρδιας του - ετσι τον θεωρουσε τουλαχιστον ο ιδιος. Ενιωθε και αλλον πονο εκεινη την στιγμη: ηταν που συνειδητοποιουσε πως φερθηκε σαν πανω κατω σαν παλιανθρωπος. Αυτο μου τ'ομολογησε αργοτερα ο ιδιος με καθε ειλικρινεια. Κι ο πραγματικος, ο αναμφισβητητος πονος, ειναι ικανος να κανει, ακομα κι εναν εξαιρετικα επιπολαιο ανθρωπο, δυνατο και καρτερικο, για λιγο διαστημα τουλαχιστον΄ κι οχι μοναχα αυτο: υπηρξαν περιπτωσεις που ακομα και βλακες βαζανε μυαλο απ'τον ειλικρινη, πραγματικο πονο, κι αυτο ομως, εννοειται, προσκαιρα...αυτο πια ειναι μια απ' τις ιδιοτητες του πονου. Κι αφου ειναι ετσι, τι δεν θα μπορουσε να συμβει μ'εναν ανθρωπο σαν τον Στεπαν Τροφιμοβιτς? Ολοκληρη αναστατωση -- προσκαιρη κι αυτη φυσικα"

Δεν ειχα σκοπο να το γραψω. Η προθεση μου ηταν να το χαρισω σε ενα φιλο που δεν ειχε διαβασει το βιβλιο. Μετα σκεφτηκα οτι μπορει να ενδιαφερει αρκετους η θεωρηση του Ντοστογιεφσκι για τον πονο, τα αποτελεσματα του αλλα και τη διαρκεια τους. Αντε και για να ειμαι μεσα στο κλιμα παραθετω και ενα Johnny Cash και ενα ασμα περι πονου :) .

The time is about 5 A.M and I am sitting in the office trying to catch up the time and finish something important or something that seems to be important. Sometimes I wonder what's happening with my life and what I do with my time. I choose to waste time and I choose to waste life. But suddenly while I started to do such noisy thoughts ( noisy in respect to the office silence ) I listen the following ....

There once was a note, pure and easy
Playing so free, like a breath rippling by
The note is eternal, I hear it, it sees me

Forever we blend and forever we die

and the lyrics continue with the following that gives me real strength to continue till the next night

We all know success when we all find our own dreams
And our love is enough to knock down any wall
And the future's been seen as men try to realize
The simple secret of the note in us all

AND OUR LOVE or DEVOTION IS ENOUGH TO KNOCK DOWN ANY WALL

Setting forth my friends , even if it is 5 AM even if it is 5 PM. Setting forth , this the best feeling. Even in the deepest loneliness, even in the darkest office the simple secret of the note in us all "Pure and Easy" and "Setting Forth with love and devotion for whatever we do".

And you run and you run to catch up with the sun, but its sinking
And racing around to come up behind you again
The sun is the same in the relative way, but youre older

Shorter of breath and one day closer to death

Some things are happening to my life lately. Even though, we are at the last turn and before the finishing sprint. Situations which are quite strange and make me feel a little older. In a while I'm leaving from my city, a city that I love to hate, or I can't stand anymore. I will try to haunt my dream to the other side of the Atlantic ocean. It is far. It is so far that I 'm not able to imagine it yet. In front of all these circumstances are coming some questions. Maybe it's meaningless to wonder about things such as How will it feel ? Is it painful ? Is it sweet ? I don't really know. Despite all these vague questions something is clear; I have to leave people behind. I know the magic word is "choice". "Choice" that comes in colors. The colors of "yes" and "no" of "stay" and "leave". But why to lose something that you love in order to fulfill the unknown dream? Is this a temporary fear before the beginning ? Is it like the feeling before a race that is about to begin? You just close your eyes there and you are waiting for the sound of the starter's gun. Who knows? I don't . I can realize that the last hours with beloved persons when the time is running out are like the sunset. It is beautiful and so magical to view it, but it also denotes the end. The red color is beautiful before the sun is gone. Ok, maybe is the end of the day. Someone more optimistic would say the beginning of the new one. But hey!!! could you please tell me something?

Comfortably Numb

What is happening with the people that are staying behind? What is happening to you without them? How does it feel to leave Aeaea behind? There is the magical mystery of traveling to the unknown dreams. To be Iggy's Pop "Passenger". Your spirit that wants to discover new worlds , to conquer the new horizons. To became from no one the great Odysseus. But what did it happen to Circe ? Probably a cynic would say..."she was a witch and someone else would suffer from her spells" . But is it really true? Of course no one is able to predict the future. But I would also say that no one is completely free, in a sense to stop thinking about it. Sometimes I think that growing up has to do with all these strange questions/choices/hypotheses/feelings; in realizing that there are questions without any answers, at least without binary answers . Sometimes I believe that growing up has to do with loss. Maybe is true that there isn't something ideal and the choice or change comes with losses. Time cannot be stopped. Also no one cannot generate and inject new time between time. Also that there is no point to wait. Maybe that it's meaningless to moan. That as times goes by, people are coming or leaving. That sunsets and sunrises are passing by, and you choose what to lose and what to keep near you. Maybe a growing man does not have to think about Circe but has to think about why he chose to lose her. I feel that I'm growing up when I'm loosing a person that I love. The time for goodbyes is days ahead and the start of the end is about to begin shortly. First stop Atlanta, Georgia. Still is a real good bet....The best is yet to come.

whatever comes/ remembered/ imagined/ no knowing/ life above life/ life here/ God in heaven/

yes or no/ if he loved me a little/ if Pim loved me a a little/ yes or no/ if I loved him a little/

in the dark the mud/ in spite of all/ a little affection/ find someone at last/ someone find you at last/

live glued together/ love each other/ a little love/ a little/ without being loved/ be loved a little/

without loving/ answer that/ leave it vague/ leave it dark

 

ότι έρχεται/ απ' όσα θυμάσαι/ φαντάζεσαι/ κανείς δεν ξέρει/ η ζωή ψηλά/ η ζωή εδώ/

Ο θεός στον ουρανό/ ναι ή όχι/ αν μ' αγαπούσε λίγο/ αν ο Πιμ μ'αγαπούσε λιγο/ ναι 'η οχι/

αν εγώ τον αγαπουσα λίγο/ στο σκοτάδι στη λάσπη/ εις πείσμα όλων/

λίγη τρυφερότητα/ βρίσκεις κάποιον επιτέλους/ κάποιος σε βρίσκει επιτέλους/

ζείτε μαζί κολλημένοι/ αγαπάτε ο ένας τον άλλο/ λίγη αγάπη/ λίγη/

χωρίς να αγαπιέστε/ αγαπιέστε λίγο/ χωρίς να αγαπάτε/ απάντησε σ'αυτό/

άφησέ το αόριστο/ άφησέ το σκοτεινό

 

S.Beckett

from the "picture of Dorian Gray" a part of seventh chapter

author: Oscar Wilde

…read more

Don't be afraid to care

BREATHE (Waters, Gilmour, Wright)

[Gilmour]
Breathe, breathe in the air
Don't be afraid to care
Leave but don't leave me
Look around and choose your own ground

For long you live and high you fly
And smiles you'll give and tears you'll cry
And all you touch and all you see
Is all your life will ever be

Run rabbit run
Dig that hole, forget the sun,
And when at last the work is done
Don't sit down it's time to dig another one

For long you live and high you fly
But only if you ride the tide
And balanced on the biggest wave
You race towards an early grave.

( original source  Pink Floyd - Dark Side of the Moon

An analysis by Vincent Amendolare )

After the climax of ‘Speak to Me’ comes the smooth, airy sound of ‘Breathe.’ The narrator of ‘Breathe’ gives advice about life. It seems to be an older, somewhat jaded individual giving advice to the person just born, possibly a parent. The song begins appropriately with the word ‘Breathe’ just as that is a person’s first action in life. Much can extrapolated from this first line. This line implies the advice that one should take in as much in life as one can, just as one breathes in air. Also however, it emphasizes the importance to simply breathe; not to get so caught up in the rest of life that one forgets to relax. This first line foreshadows the message of not only the song, but the entire album.

The first verse continues with further advice. “Don’t be afraid to care,” while a simple message, is a very important one. Many people go through life afraid to get too close to other people because they are afraid they will be hurt. The next line implies to me that the speaker is a parent. Parents often have a hard time with their children growing up and leaving home. All parents want their children to grow up to be successful adults, and live their own lives. In this sense they do want them to leave, however no parent wants to be truly left by their children, and often may selfishly wish their children to remain with them. This line encapsulates this aspect of parenthood. Finally the speaker instructs to “Look around, choose your own ground.” This line clearly tells one to make your own decisions based upon information you observe, not merely what you are told. This is the scientific way to go through life, using logic and reason to make one’s decisions. This line could be viewed as a subtle criticism of religion, which is based on faith rather than reason. There is certainly irony in the idea of telling someone to make your own decisions and not do what you are told. I think it is clear however, that regardless of being told to make decisions that way or not, that it is the reasonable thing to do.

The first chorus sums up life very simply. This could be construed as a pessimistic view of life, saying “This is all that life is; this is what you’ll amount to.” What I get out of this chorus however, is a more positive message. “Yes, this is all there is to life, so make the most of it. Smile, cry, see and touch everything you can. Live your life as fully as you can. Seize each day.” The ultimate outcome of our lives when all is said and done is the effect we have had on the people and environment around us.

The next verse discusses the bleakness of work in life, the repeating grind that lasts until we are almost expired. While certainly pessimistic, this is an observation that many people can relate to, working full-time for all the productive years of one’s life. A fellow Pink Floyd fan offered another interesting point. “I think it’s important that Waters chose to say ‘Run, rabbit, run.’ If he’s only referring to people working, why doesn’t Gilmour sing ‘Run, office worker, run?’ (aside from the obvious poetics of the lyric). Could it be suggesting that, even though we think life is tedious, that work is tedious, that such tedium is inherent in nature? That even rabbits must work and work and work, and when they think that the work is over, it’s time to dig another hole? That there’s always something else to do until we die? It’s also interesting that he chose to use ‘rabbit,’ an animal that is, more often than not, thought of as prey…or simply as a nuisance by farmers. Does the fact that Waters is already equating mankind with rabbits, with prey, hint at some underlying ‘dark forebodings’? Are we not only all doomed to repeat the same life, but also doomed to be killed and eaten (by time, presumably)?”

The line "Dig that hole, forget the sun" is important because it introduces one of the main recurring symbols on the album, the sun. The sun is used on the album as a symbol of good and truth. In contrast to the sun, the symbol of the moon is used. The moon is a very important symbol in this album, which will be further explored in 'Brain Damage.' It is a symbol that represents the dark forces in life, more specifically the "pressures" that we all are exposed to, which may even drive one to insanity. This is very much what the album is about as a whole, hence the title. The line is a command to succumb to the moon (specifically the "pressure" of work) and "forget the sun."

Then comes the line "And when at last the work is done, don't sit down it's time to dig another one." As one Floyd fan mentions, "I believe that the other hole represents your grave. When you are done working all your life, you might as well dig your own grave at the end of it. Which, once again elaborates on the idea that we must stop and breathe every now and again."

The last chorus begins like the first, but then changes to a metaphorical discussion. This metaphor compares life to the ocean waters coming into shore. It suggests that one will succeed (live long and fly high) if one takes it slow and conservatively (travel with the tide into shore), but if you try to live too much too fast (riding the biggest wave) you will reach an early grave (as you will reach the shore much more quickly). Not only is this a great metaphor, but it also gives a moral. This moral somewhat contrasts with the moral given in the first chorus however, which was to do as much as you possibly can in life. I believe that this means for us to understand that both of these morals are important, and that in life we must strive to find the balance between getting as much we can out of life, and not trying to get so much that we live carelessly and frivolously. This harks back to the very same point suggested by the first line of the song. Another important thing to note is that tides are caused by the moon. This further implies that in order to succeed in life that we need to try to live harmoniously with the pressures, because they will always present.

Roger Waters’ friend and Pink Floyd founder Syd Barrett left the band after he went insane due to overuse of drugs. “There has been considerable speculation that Barrett may have had pre-existing mental problems that were merely exacerbated by drug use. As Pink Floyd's popularity grew and Syd's consumption of psychotropic drugs (especially LSD) increased, his concert performances became more and more unpredictable, and his general behavior became a hindrance to the success of the band.” (wikipedia.org) This event clearly has had a major impact on Roger as it has been recurring theme in his lyrics on many Pink Floyd albums. I think the line about riding the biggest wave is another example, a warning against making the same mistake as Syd.