Lernejo kiel atendejo de psikiatrio.

Lernantoj, kiuj "aŭdas voĉojn" aŭ kiuj estis je hardiko proksime de morto post klopodo de memmortigo, kelkfoje devas atendi jaron en lernejo, antaŭ ol ili estas helpataj. "Instruisto ne estas psikiatro, sed la alternativo estas stratvagado".

Bruselo. Kenny (14) aŭdas voĉojn en sia kapo. Li havas nekontroleblajn atakojn de furiozo kaj ĉion kion li trovas, li ŝanĝas al armilo. Kenny estas en atendolisto por traktado en junularpsikiatrio, sed nenie loko vakas. Kaj ĝis kiam oni ie trovos lokon, li tutsimple restos en t.n. "speciala lernejo" kaj studas metaltraktadon. Tie la instruistoj faras sian plejeblon, sed ili estas tre proksimaj de la limoj de siaj kapabloj. "Ni akceptas multe da lernantoj, kiuj fakte bezonas multe pli profesian helpon", diras la lernejestro. "Sed kion vi ja faras, se nenie estas ebleco enpreni ilin?"

La "speciala instruado" suspiras sub la daŭre kreskanta amaso da lernantoj kun psikiatriaj damaĝoj, kun justicaj aŭ sociaj problemoj. Vera instruado preskaŭ ne atingiĝas, por edukado aŭ helpo oni ne havas la necesajn rimedojn. La lernejestro alarmkrias. "Lernanto kun psikozoj vere transiras la kapablojn de lernejo."

Sed ne estas alia helpejo por tiuj infanoj, nenien ili povas fuĝi krom sur la stratojn. La institutoj por "Adaptita Junularzorgado" estas plenplenaj kaj la atendolistoj terure longaj.

Fine de marto de tiu ĉi jaro la Antverpena Komitato por Adaptita Junularzorgado – la pordo al helpado – anoncis provizoran haltigon de enpreno, ĉar ĝi ne plu kapablis trakti ĉiujn petojn. En Antverpeno estis 1300 gejunuloj en la atendolisto. Nur antaŭ kelkaj tagoj, pasintan merkredon, preskaŭ du monatojn poste, la enpreno estis reekigita.

La problemo ne sin limigas al la "Speciala Instruado". Ankaŭ en la Normala Sistemo oni konas la problemon de kreskanta nombro da problemjunuloj, kiuj restas en la lernejo, atendante specialigitan helpon. La Centroj de Helpo al Gelernantoj submerĝiĝas de petoj, sed ankaŭ ili daŭre batalas kontraŭ la atendolistoj.

"La situacio en la kompleta junularzorgado estas dramo", diras Stefaan Grielens de la Libera Centro de Helpo al Gelernantoj (LCHG). "La atendolistoj estas tiel longaj, ke ni, de tempo al tempo, demandas nin en kia maniero ili iam povos esti mallongigitaj". La kunlaborantoj de LCHG, en la lernejoj, foje devas mem transpreni rolon de terapiistoj. "Estas stresige, havi tiom da dosieroj ke oni apenaŭ povas tralabori ilin", diras An Thijssen, LCHG-kunlaboranto ĉe la urba instruado en Antverpeno. "Ni havas tiom da pezaj dosieroj, tiom da gelernantoj por kiuj estas tro malmulte da solvoj, ke ni eĉ ne povas helpi la limgrupon de tiuj gelernantoj, kiuj estus ankoraŭ saveblaj.".

El: De Standaard, 23-24an de majo 2009.
Aŭtoroj: Valerie Droeven kaj Lieven Sioen.