This form is secure
Send a message
Search for members
This post is public
Animalo? Jes! Besto? Ne!
Mi ne estas besto, sed tamen lastatempe ofte tiel estas traktita. Se mi estus farinta unu dudekonon de la aferoj kiujn E. rakontas pri mi, tiam mi jes ja estus besto, kaj mi meritus enkarcerigon por la resto de mia vivo, eĉ se mi iĝus centjara. SED eĉ ne unu el tiuj agoj mi faris, mi ripetas: eĉ ne unu sola nura. Mi estas homo de arto kaj scienco, dediĉis mian tutan vivon al ambau, kion eble iuj trovos suspektinde (precipe la unuan, kompreneble). Tial, kaj nur tial, mi multe laboris, multe studis kaj akiris kvar universitatajn diplomojn. Tial mi elektis la profesion de kariljonisto, ĉar tiel mi disponis pri multe da tempo, dum la semajno, por viziti la universitaton.
Mi ne povas kompreni ke oni ne volas senti ke la deklaroj de la fraulino tutsimple ne povas esti veraj, ke ili venas el malsana, malsaniĝinta cerbo. Ne estas mia tasko esplori kiel kaj kial ŝi venis al tiaj pornografiaj fantazioj. Ni foje listigu la neverŝajnecojn de ŝiaj deklaroj.
Estas tre malverŝajne ke, se ŝiaj deklaroj verus, mi neniam estus atakinta unu el la fratinoj, vorte au age. La fratinoj estas esplordemanditaj, verŝajne eĉ plurajn fojojn, kaj ili rakontis pri mi nur pozitivajn aferojn, kiel, cetere, ankau E. en deklaroj (membiografietoj denove) kiujn ŝi estus farinta antau kvino da jaroj, al ŝin traktanta psikiatro.
Mi deklaras ke la pordo de la pianoĉambro ĉiam estis malfermita, krom kiam panjo estis veninta por fermi ĝin, ĉar ni ĝenis la klientojn. Kiam ĝi ne estis malfermita, ĝi tamen ne estis ŝlosita! Precipe la plej juna (tiam, ĉar poste venis kvara) ripete venis, dum la lecionoj, en la ĉambron por preni ludilojn el la ŝrankoj malantau nia dorso. Kiel oni povas klarigi ke ŝi neniam trovis nin en embarasa situacio?
Mi ankau restas ĉe mia deklaro ke diversaj el la de ŝi priskribitaj gimnastikaĵoj erotikaj fizike ne estis eblaj en tiu ejo. Mi scias ke, surbaze de tiaj miaj deklaroj oni iris mezuri la lokon, kaj tiu mezurado ŝajne malpravigas min. Mi ne komprenas tion, kaj povus esti ke intertempe okazis konstruajn ŝanĝojn en la domo. Ĉiuokaze la nuna piano nepre ne estas same larĝa ol la tiama.
Ŝi skribas ke mi havis specialan metodon por plibonigi la koncentriĝon de pianoludanto: la mano (fingroj) de la instruisto en la vagino de la ludantino. Jam tuj ŝajnas al mi ridinde eltrovi tian metodon, kaj plie mi demandas min – kaj al muzikistoj tio devas esti tute klara – kiel oni en tia maniero vere povas lerni pianoludadon, kaj akiri la nivelon (minimume nivelon de unua premio de konservatorio) de la knabinoj, en tiu mallonga tempo (kvar ĝis kvin jaroj). Kompreneble ŝi bezonis tian eltrovon por klarigi kiel estis eble ke la sono de la pianoludado neniam interrompiĝis.
Ĉiam panjo, plej ofte ankau paĉjo (ĉar li vivis je la kostoj de la edzino), kaj la aliaj infanoj estis en la domo dum la lecionoj. Ili fakte mem decidis kiu unue havis lecionon. Neniam estis iu ajn diskutado au disputado pri tio. Por iri de la vivoĉambro al la apoteko oni devis pasi la pianoĉambron. Estis do la tutan tempon pasado de panjo antau la ĉambro. Kaj neniam iu rimarkis ion strangan, ion suspektan! Kiel eblas? Kaj dum kvin jaroj?
Panjo diras ke ŝi foje fermis la butikon kaj iris fari komisionojn. Mi memoras ke tio maksimume unu solan fojon okazis, kaj eĉ tiam nur dum deko da minutoj. Mi neniam estis sola kun unu el la infanoj. Mi ankau organizis multajn ekskursojn (edukajn, absolute nur edukajn) kun ili, sed ĉiam kun la tuta familio, panjo kaj paĉjo inkluzive.
Unu fojon la knabino ploris dum la leciono (ĉar ŝi ne sukcesis traduki francan tekston). Panjo venis ĉe la pordo (jes, tiam fermita!). En iu momento panjo malfermis la pordon, kaj rimarkis (tion ŝi ankau deklaris oficiale) ke ni, E. kaj mi, sidis ĉe kontraua finaĵo de la piano. Mi do vere ne estis konsolanta ŝin.
Du jarojn post la lecionoj, kiam mi ne plu vizitis la familion, E. kune kun paĉjo, venis, iun dimanĉon (au eble lundon) viziti min en la belfrido (sonorilarturo) por fiere anonci al mi ke ŝi akiris premion en iu pianokonkurso. Ĉu ŝi vere estus farinta tion (ĉar ŝi ne faris ĝin kontrauvole sub premo de patro) se ŝi estus estinta tiel mistraktita de mi?
Kaj ankorau multe pli! Kompreneble tiel ni ankorau havas klarigon kial ŝi faras tiujn falsajn diraĵojn, sed certe ne estas mia tasko trovi la veron! Kial tiom da homoj kredas min? Ĝis nun mi renkontis neniun, kiu eldiris dubojn post miaj rakontoj. Kial juĝistoj ne sekvas mian logikon? ... eble ili jes sekvas ĝin, sed ne volas montri tion, au ne povas montri ĝin. La estonto montros al ni. Ĉiuokaze, se mi, ĝis nun, estis konvinkita ke ĉe ni (kontraue al iuj aliaj landoj) oni ne enkarcerigas senkulpulojn, mi iom post iom komencas dubi.
Mi faras alvokon. Mi ŝatus ke vi - krom se vi preferas komforte malantauen ŝoviĝi en vian fotelon, kaj ne zorgas ke oni buĉas senkulpulon - sciigu al mia advokato ke vi apogas min kaj ke vi ŝatas oficiale konfirmi tion. Eble en iu momento povos iĝi utile au necese, urĝe sciigi al la ministro de Justico ke li atentu la aferon kaj klopodu eviti ke oni kondamnu senkulpulon. Mi scias ke tia Ministra Moŝto ne povus vivi se li vere zorgus malprave kondamnitojn, tro peze punitojn au tro malpeze punitojn... sed li tamen devas havi iun au alian rolon?
Mia advokato estas: J.P. Westerlinck; Parklaan 44; BE-9100 Sint-Niklaas. Au, sed nur por homoj kiuj loĝas tro fore por limakpoŝte atingi lin sufiĉe rapide: westerlinck.advocaten@skynet.be (nur se vi loĝas tro fore!)
La adreso de la ministro: Al Ministra Moŝto Van Deurzen; Minister van Justitie; Waterloolaan 115; BE-1000 Brussel.
Uzeblaj lingvoj: certe franca, germana, angla, itala, hispana, portugala... sed iu ajn, se tre ekzotika tiam aldonu du, tri liniojn resumajn en esperanto.
Ĵus advokato diris al mi ke oni certe ne rezignos, ĉar temas pri "tro da mono" (se mi kulpas mi devos pagi la flegokostojn de la fraulino, de la pasintaj ses jaroj kaj de la sekvontaj 50).
Cindy Mckeepro says:
Paŭl Peeraertspro says:
Roland Platteau says:
Do se vi taksas tion danĝera, nur viŝu ĝin !
Estas historia rememorigo kun la sorĉoĉasado en Mezepoko. Neniu rilato ? hmm estas psiikologiaj konstantoj en la socij, kaj en la instancoj. kaj en la sociaj fantazmoj kaj neŭrozoj.
Connaissez-vous Norman COHN ?
Son livre Démonolâtrie et sorcellerie au Moyen Age (Payot 1982) est très important, car une des choses qu'il met en évidence, c'est le caractère de constante psycho-sociale (pour ne pas dire psychanalyso-sociale!) du phénomène de la chasse aŭ sorcières. Phénomène pas suffisamment étudier. Or de même que le nazisme nous a appris à nos mettre en garde devant le racisme, sachant à quels phénomènes il peut conduire, la chasse aŭ sorcières mériterait la même mise en garde, elle est aussi bien que ce dernier lové au coeur de chaque société, de chaque être humain, et aussi bien que ce dernier elle est susceptible d'exploser au moment où on s'y attend le moins et d'aboutir aŭ pires atrocités, comme elle l'a déjà montré.
Quelques citations de l'auteur:
« On peut constater, à partir de la notion de constellation d’archétype que C. G. Jung a mis en évidence, que ces chasses aŭ sorcières s'ordonnent autour de fantasmes précis dont on trouve la trace quasiment à l’identique chez tous les peuples et à des moments particuliers de l’Histoire. »
Oui. Que reproche-t-on aŭ sorcières ?
« d'avoir établi un pacte avec le diable, d'être sous son pouvoir et d'entretenir des relations sexuelles bestiales avec lui.
Surtout de pratiquer l'inceste, de dévorer des enfants nouveau-nés et de faire de leur chair, de leur sang ou de leurs os des breuvages dont se repaît leur secte.
A quelques nuances près, il a été reproché les mêmes choses dans l'antiquité aŭ premiers chrétiens, puis aŭ hérétiques pendant les XIe. XIIe. XIIIe et XIVe siècles. »
Tiens, tiens!
« Les holocaustes ont trouvé leur auto-justification dans le délire de religieŭ (le pouvoir intellectuel officiel de l’époque NDT) obsédés, dans des conflits politico-économiques que masquait à peine les accusations de commerce avec le diable, ou dans des aveŭ obtenus sous les tortures les plus sophistiquées. »
ainsi :
« Conrad de Marburg, grand inquisiteur, fanatique, fit périr et accusa d'hérésie un nombre incalculable de gens, du pauvre au riche.
Même à l'époque de son activité inquisitoriale, on ne rapportait la présence de l'hérésie que dans les zones qu'il visitait, le reste du pays ne s'y intéressait pas. Et une fois qu'il fut mort, un grand silence se fit : les chroniques n'eurent pratiquement plus rien à raconter »
On aurait envie d’en rire, si ce n’était si tragique pour ses victimes ….
« Les textes, sur lesquels se sont appuyés les chercheurs, sont, soit des faŭ, ou des amalgames de sources diverses, soit ces mêmes chercheurs se sont laissés abuser par leur propre conviction, ou ont donné des interprétations comme, celle des pratiques liées au culte de la Nature qui ne peuvent se justifier.
L’intérêt, ici, est de voir à l’œuvre une projection qui en a aveuglé plus d’un et qui aveugle encore. On pourra aussi constater que ces rumeurs se retrouvent à l’identique dans leur contenu dès qu’il s’agit de caractériser l’Étranger, l’« Alien », le non-humain. »
« Et chaque nouvelle persécution conféra une crédibilité et une autorité nouvelle aŭ fantasmes qui l'avaient animée et légitimée, jusqu'à ce que ces fantasmes finissent par être acceptés comme des vérités d'évidence d'abord par beaucoup de gens instruits, puis, à la longue, par l'ensemble de la société. »
« Ce qui, individuellement, pourrait conduire à une psychose se transforme en une folie collective où les lois s’inversent et ce sont les plus fous qui tuent »
« Il est dit que les chrétiens (p.21) « ... tuaient et mangeaient des enfants et qu'ils se livraient à la promiscuité sexuelle et à des orgies incestueuses...
Auparavant, les chrétiens avaient été affreusement torturés, tant en prison que dans l'arène, mais rien ne put leur faire renier la foi qu'ils professaient, ni leur arracher l'aveu de crimes qu'ils n'avaient pas commis. L'un deŭ, attaché, brûlé vif sur un siège de fer rouge, criait encore à la foule : Voilà ce qu'on peut appeler manger des hommes, et c'est vous qui le faites. »
« La projection s'appuie toujours sur une réalité qu'elle transforme, qu’elle amplifie et qu’elle inscrit dans un contexte délirant. Si bien que chacun peut s’aveugler et dire : « Mais ainsi sont les faits ! Personne ne s’y trompe, n’est-ce pas ? » »
« Comment la projection transformée en rumeur s’empare-t-elle de faits réels pour les agglutiner à d’autres contenus plus chargés émotionnellement ? »
« Une communauté marginale entraîne un phénomène de rejet et si sa puissance vient à menacer, elle est persécutée. »
La constante de ces accusation à l’égard d’êtres qui se tiennent aŭ limites de la communauté (1) laisse supposer qu’il s’agit d’une résurgence de figures archaïques.
(1) Dans le cas des sorcières, les vieilles femmes seules. « elle se distingue de la communauté par son veuvage, son âge avancé, sa laideur « effrayante à voir « par un caractère excentrique, solitaire, acariâtre ». Solitaire donc dangereuse . »
Pendant longtemps la doctrine de l’Eglise fut de considérer ces « contes de bonnes femmes » sur la Diable et les Sabbats comme le fait de « tomber dans les erreurs des paiens » et persécutaient (un peu) ceŭ qui les racontaient, sur cette base. Mais voilà, qu’au cours du XVème siècle, au lieu d’opposer l’incrédulité aŭ propos des hystériques
« certains lettrés se mirent à reprendre à leur compte les deŭ fantasmes des « sottes » et des « ignorantes » pour en faire un fantasme unique, où des masses organisées de sorcières volaient la nuit et se livraient à des orgies cannibales sous la conduite des démons. Et cela contribua effectivement à déclencher la grande chasse aŭ sorcières. »
« pourquoi les images chargées d’affects peuvent-elles vivre dans l’ombre, de manière ophidienne durant des siècles et soudain exploser en un gigantesque événement religieŭ ? Tant que nous n’aurons pas répondu à ces questions, nous ne pourrons pas nous permettre de donner un avis sur la flambée actuelle de l’Islamisme… ni être totalement serein face aŭ événements des Balkans, du Rwanda, etc."
« Et cela finit par devenir un lieu commun, admis par la plus grande partie de la société, qu'il y avait des hérétiques qui, outre qu'ils perpétraient les horreurs qui leur étaient traditionnellement attribués, volaient la nuit vers leurs assemblées. »
« Depuis, la science a progressé dans la connaissance que nous avons des facteurs en cause mais la rumeur, elle, n’a fait que s’amplifier. Et nous pouvons dire que de nouvelles sorcières sont probablement en train de naître »
« Les « experts » sauront toujours donner des précisions élaborées pour caractériser l’agent du maleficium »
et se « déclenche soudain la furie des foules »
Un autre livre sur le sujet: cliquer ici
clio.revues.org/index330.html
Guy BECHTEL, La Sorcière et l'Occident. La destruction de la sorcellerie en Europe des origines aŭ grands bûchers, Paris, Plon, 1997, 733 p.
Et ici un site plein de documents historiques terrifiants;
www.morel-and-co.org
(ATENTU ! la ligilo ne kondukas al m la paĝo !! sed al paĝo kie vi devas poste klki la ligon "Sorcières en Nord" !
très intereant; tout ce qu'on pourrait lui reprocher c'est la pege d'entrée qui transforme le thème en décors pour boite de nuits, imagine-t-on quelqu'un faire la même chose avec les horreurs de l'Holocauste ? on lui dirait "on ne peut pas décement rigoler avec ça", or ce sujet -là est tout aussi horrible, pensez un peu à ce qu'on pu vivre toutes ces victimes? et à la perversité morale et sociale de leurs juges et bourreaŭ. i n