Ἴσως ἔγκειται σὲ μένα τὸν ἴδιον, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀκόμη ἀκούσει κάποιαν νέα δημιουργία ποὺ τόσο ἀπὸ πλευρᾶς στίχων ὅσο καὶ ὕφους νὰ σὲ προκαλῇ νὰ τραγουδήσῃς. Αὑτὸ ποὺ σώζει τὸ ἄκουσμα εἶναι συνήθως τὰ ὄργανα, μὲ τοὺς λαμπρούς των ἤχους, ἀλλ᾽ αὐτό πάλι δὲν ἀρκεῖ γιὰ νὰ μιλήσῃ κανεὶς γιὰ ἕνα καλό «τραγοῦδι».

Ποῦ ὀφείλεται ἄραγε ἡ κακοδαιμονία αὐτή;
Στὸ ὅτι τὰ ᾄσματα ἐκφράζουν τὸν λαϊκὸν πόνο; Χμμ, ἴσως κάπου κάπου... ὅμως βιώνει ὁ λαός αὐτὸς μονάχα πόνο; Καὶ ὅταν πονᾷ τραγουδᾷ τὰ ἄφθονα τοιοῦτα; ἢ μήπως προκαλοῦν περισσότερη ἀναισθησία καὶ ὑποβολήν, ἀφ᾽ ὅτι ἂς ὑποθέσωμε πὼς ἁπαλύνουν;

Καὶ ἔστω πὼς ἔχουν κάποιαν λειτουργία καὶ ρόλο νὰ ἐκπληρώσουν, δὲν βρέθηκε κανείς μουσικοσυνθέτης ποὺ νὰ μὴν πονᾷ; ἢ δὲν ἐνδιαφέρθηκε κανείς ἀκροατὴς νὰ διαμαρτηρυθῇ γιὰ τὴν δυστυχία μὲ τὴν ὁποίαν βομβαρδίζεται ὁ Ἑλληνικὸς αἰθέρας, ἢ δὲν γνωρίζουν οἱ νεοέλληνες ἄλλα, ἄξια νὰ ἐκφρασθοῦν μουσικῶς, βιώματα;

Ἐκτὸς αὐτῶν, τὸ γεγονός ὅτι τὰ ᾄσματα αὐτά δὲν ᾄδονται ἐμπράκτως, ἀλλὰ μᾶλλον προορίζονται γιὰ νὰ γεμίζουν χρόνους ἐκπομπῆς καὶ τὶς προθῆκες δισκοπωλείων, ἐξηγεῖ ἀρκετά περὶ τὴν ποιότητά των...

Μᾶς ὑπολείπεται, ἀπό τι φαίνεται, γιὰ ἄλλην μιά φορά τὸ ... ἔνδοξον παρελθόν.