Niajn foliarojn ni balancu
Por elmontri nian varman senton.
Kaj kun ĝojo en la sunnaskiĝo
Brilu la espera prakontento.
Birdoj la memorojn nun kunkantu.
Pasinteco trovu novan vivon.
Je l’ unua lum’ de la tagiĝo
Venu la antaŭo sen modifo.
Plej sovaĝaj bestoj, kies kruroj
Ne kuris sur la homaraj kampoj,
Forestadon vian tenu firme
Vivante en sekura Arbo-lando.
Dolĉaj riveretoj nin renkontu
En subteraj fluaj fundaj akvoj.
Per bongusta manĝo nin provizu.
Laŭdojn vi ricevos de ni, arboj.
Ventoj susurantaj ĉe la grundo,
Al nia vian kanton agordu.
Tuŝu nin per viglaj revivigoj.
De l’ somer’ la freŝecon alportu.
Nuboj en ĉielo dum la nokto
Plenpleniĝu pli kaj pli en l’ altoj,
Nin protektu kontraŭ tiu luno,
Kontraŭ la ĝenado de la astroj.
En profundo niaj radikoj
Kruciĝu por malebligi rompon.
Branĉoj alte sin brakumu:
Interplektiĝu nia mondo.
http://www.ipernity.com/doc/paulo-sena/11501331?from=11501332&at=1317320845
