Manolo's blog ^pro

Ĉu vi konas la nomon Arnold Gerrit Henske? Temas pri nederlanda fakiro, kiu sin mem traboris per glavoj sen ia ajn damaĝo aŭ sangoverŝado!

Sed des pli amuze, tiu homo adoptis la esperanto-nomon Mirin Dajo (tiel ortografiita laŭ la artikoloj de Vikipedio kaj aliaj fontoj)! Do mirindaĵo!

Verŝajne li lernis esperanton aŭ, almenaŭ, simpatiis al ĝi. Li konsideris ĝin ilo por unuigi la homaron:

(...) he adopted his stagename Mirin Dajo, Esperanto for "wonderful." He saw the use of Esperanto -one language to be used around the world- as a way of uniting mankind, his primary goal.

Jen filmeto kie li estas traborita per rapiro je la brusto kaj je la abdomeno. (P.S. filmo ŝanĝita al iom pli longa versio)

Ekspozicio pri esperanta literaturo en Madrido, finita antaŭ 2 semajno, altiris atenton de pluraj amasmedioj.

Legante la lastan brilan tradukon de Imre Szabo, mi perceptis ke la poemo konsistiĝas el verso-kvaropoj 9-silabaj, kun rimo inter la 2a kaj 4a. Mi supozas ke tio spegulas la originalon. Mi miras pri tiu versumado ĉar ĝi estas tre simila al hispana "romanco"; la diferenco estas, ke "romanco" estas kvaropo 8-silaba kaj la rimo (ankaŭ inter 2a - 4a) povas esti libere asonanca.

Tiu versumado estas tre uzata en pluraj popolaj kantoj kaj proverboj sub la nomo "koplo". Inter ili, ekzistas aparta kategorio kies celo estas la humuro, tre ofte tra sakrado aŭ maldeco. Ĝi iel estas ekvivalenta al irlanda limeriko.

Do, jen kelkaj tiaj maldecaj koploj; ili prezentiĝas ofte en komuna kunkantado, en ekskursoj, renkontiĝoj, kaj la bubaj knaboj estas la ĉefaj instigantoj ;-)

La doloro plej dolora,
la plej aĉa dolorsento,
estas maĉi la kojonojn
per piana kovrilfermo.

La knabinoj de l' kongreso
havas piĉojn sen hararo
pro grimpado ofta arbojn
kaj subiro per glitado.

Kiam estis mi infano
el botelo suĉis lakton
kiam mi jam knabo estas
mi ĝin melkas el la kaco.

Kiam estis mi infano
dormis kun servutistino
kiam mi jam knabo estas
ne plu volas ruzulino!

Kiam tagon de fatal’
venos preni min la Morto,
fratoj, ĉe aŭtuna vento
tranĉu ŝnuron sen dolor’,
ke disrompu kun sonor’
mian boaton tempesto
kaj sepultu min fidele
apud-mare al-ĉiele.

En dekliv’ de spino-monto,
pli alte ol horizonto
por vidi la mar-ebenon.
Korpo ludos simfonion:
verdigos mi la pinion,
bluigos la rosmarenon.
Ĉiam ĉe l’ mar’, ĉar min,
min lulis Mediteraneo,
min lulis Mediteraneo.

Teksto: Joan Manuel Serrat
E-traduko: Antonio Valén

Mi ĵus prezentis miajn plej ŝatatajn versojn de la kanzono "Mediteraneo", de Joan Manuel Serrat, kataluna kanzonisto, laŭ trafega traduko de Antonio Valén; alklaku la ligilon por spekti filmeton kun la traduko en la subtekstoj. La plena teksto troviĝas en la Kantaro-vikio.

Tiu kanto estis balotita kiel plej bona hispanlingva pop-kanto en la lastaj tutlandaj enketoj. Vere ĝi havas sorĉan ritmon, mediteranean etoson kaj bonegan tekston per kiu la aŭtoro esprimas sian identecon kun la mediteranea maro.

Ekde mia pli-malpli regula alŝutado fotojn al Ipernity, mi regule partoprenas fotokonkursojn kiujn organizas kelkaj mastrumantoj de grupoj.

Mi prezentas mian tradukon de iama furoranta hispana pop-grupo Los Secretos (la sekretoj). Temas pri ilia plej sukcesa muzikaĵo Déjame (lasu min).

Jen filmeto de iama televida prezento, kun la traduko en la subtesktoj. La muziko estas facile ludebla per gitaro, do mi invitas muzikemulojn lerni ĝin por ampleksigi la repertuaron en esperanto-renkontiĝoj ;-)

http://www.overstream.net/view.php?oid=l9samqi4n1et

(P.S.: mi ŝanĝis la filmeton. Nun la supersignoj videblas bone)

Kaj sube mi skribas la tutan tekston. Mi anticipe pardonpetas pro kelkaj atencoj al parnasa bonstilo, kiel en la trivita rimo kor'/for sed, nu, la originalo ankaŭ ne estis akademie verkita do permesu al mi tiajn licencojn ;-)

Lasu min, ne trompu amo-sentojn
jen la fin', ne laŭtu ve-lamentojn
ĉar ŝancon donis mia kor'
sed ĝin vi lasis flugi for.

Lasu min, ne frapu mian pordon,
kvar el kvin, mi falis en malordon.
Sed ĉion mi postlasis jam,
nenio restas el ĉi am'.

Nenion povas vi ripari nun
ne plu revenos mi, jen via pun', jen via pun'.

Lasu min, mi ne plu sentas ĝojon
kredu min kaj sekvu vian vojon
ĉar mian prenis la destin'
do tial ja forlasu min.

Nenion povas vi ripari nun
ne plu revenos mi, jen via pun', jen via pun'.

Lasu min, mi ne plu sentas ĝojon,
kredu min kaj sekvu vian vojon
ĉar mian prenis la destin'
do tial ja forlasu min.

Ĉar ŝancon donis mia kor'
sed ĝin vi lasis flugi for.

En la printempo de 2006 la hispana branĉo de MTV lanĉis neatendite sukcesan virusan kampanjon por kontraŭstari la atakojn de la moral-gardistoj, kiuj akuzis ilin je perversado junularon (tiel!).

Mi jam prezentis muzikon kiun mi faras nun en mia ĥoro Voĉensemblo 21a Jarcento. Sed multaj ne scias ke mia unua serioza muzika sperto estis en rok-bando nomata Galadriel. Ni ludadis la tiel nomatan "progresan rokon" kaj mia rolo estis gitaristo kaj komponisto de muziko; mi ne kantis ion ajn!

Kovrilo de la disko "Chasing the Dragonfly"

En tiu epoko mi ne estis esperantisto. La tekstojn skribis la kantisto, Jesús Filardi, kanada-devena (el Toronto); kvankam li parolis la hispanan tute senakcente, li sentis sin pli komforta en la angla lingvo, rilate al verkado. Do la unuaj tekstoj estis ĉiam anglalingvaj sed poste li hispanigis ilin por la lokaj koncertoj. Tamen la registradon ni faris anglalingve por la franca disk-eldonejo Musea.

Do, mi deziras prezenti kelkajn muzikaĵojn el nia dua disko, "Chasing the Dragonfly" (ĉasante la libelon). En tiu epoko(*) ni estis tre stranga kaj bunta bando: la klavaristo ĵus forlasis la grupon; Jesús Filardi, kanada-devena kantisto kaj komencanta klavaristo; Çidão Trindade, drumisto kaj perkutisto, Marco do Santos, bas-ludisto (ambaŭ brazilanoj el São Paulo) kaj mi mem, gitaristo. Aldone, Alfredo G. Demestres, violonisto el Barcelono, kiu parta-tempe helpis nin (krome, li komponis du muzikaĵojn de tiu disko) kaj Santi Pérez, kubano loĝanta en Barcelono kiu produktis la diskon kaj ludis la plej defiajn klavarajn partojn.

Do, mi esperas ke vi ĝuu mian tiaman muzikon ;-) Mi nur bedaŭras ke mi devas reteni ĉiujn rajtojn, ĉar mi ne plene posedas ilin.

(*) P.S. Temas pri la jaro 1991. La disko lanĉiĝis en la jaro 1992.

Al karaj iranaj samideanoj Reza, Lumina kaj pliaj.

Mi ĵus spektis la kinaĵon Persepolo bazita sur la samtitola bild-rakonto far la irana artisto Marĵan Satrapi. Ĝi rakontas pri la vivo de naiva infano kiu kreskas dum la eltronigo Imperiestron ("ŝaho"), la revolucio kaj ties posta renversiĝo al teokratio, kaj la milito.

Konfese, mi emociiĝis kaj pensis multe pri vi dum la spektado. Inter la bildoj de la filmo, kiu montras la teruran efikon de la teokratia subpremado, interplektiĝis en mia menso viaj fotoj pri la ekskursoj de la esperanto-grupo, kie la virinoj povas libere demeti sian kaptukon. Mi ankaŭ pensis pri mia irana amiko Kuroŝ, kiun mi konis en la jaro 1983 kiam li alvenis en Hispanujon, fuĝinte el la Islama Revolucio kaj el la milito, kaj kiu estas unu el miaj plej intimaj nunaj amikoj.

Vere mi empatias vian travivadon. Mi scias ke vi ne povas spekti la filmon, sed sciu ke ĝi estas tre kortuŝa kaj senvualiga.

Samideane via,

Manolo.

Mia patro ĵus aliĝis al Ipernity. Li alŝutis kelkajn interesajn fotojn pri Madrido dum nokto, kun kristnaskaj lumoj.

Mi invitas trarigardi ilin.

Mi ĵus alŝutis julkanton por bondeziri al vi ĉiuj okaze de la ĵusa kristnaska tempo. Bv. aŭskulti kaj komenti! ;-)

Mi ĵus kaptis en Ipernity tiun ĉi bildon pri la ĉi-jara festo de Mercè. Ĝi estas elstare bona. Sendube la urbestraro ŝatus ĝin por propagandi venontajn festojn ;-)

Mi ŝanĝis la kolorojn de la enirpaĝo. La persilenta stilo estas bona, sed iom enua; tamen, mi ne kuraĝis fari iun ajn ŝanĝon ĉar mi ne estas dizajnisto kaj, do, tiaj modifoj kutime estas katastrofaj.

Sed mi vidis modelon kiun mi senhonte paŭsis. Ĝi apartenas al franco kies Ipernity-nomo estas Céline M (vidu flankan membro-etikedon), kies kreativon mi dankas, honoras kaj disvastigas per tiu ĉi artikoleto.

Jen. Provo.