Mielo's blog

Mi ne havis tro bonan humoron ankaŭ tiam, kiam mi enmetis la KD-n. Voĉo de Piaf enspacas la loĝejon. Oni devas aŭskulti ŝin kiam ĉio estas en ordo, kiam ni estas tute feliĉaj. Mi ne komprenas la tekstojn sed pro etosoj de kanzonoj de Piaf mi povus plori nun. Ĉio estas malhela. Mi pensas ke mi havis neniam tian malbonan jaron kia estas la nuna. Mi nun iĝis vere plenkreskulo. Mi renkontiĝis kun la morto proksime.... Ĝis nun mi estis tro naiva, mi fidis la amikecon, amon. Jes. Mi devas esti plenkreska. Mi devas lerni, ke mi povas kalkuli je mi mem nur. Se mia atendas de neniu nenion mi ne povas seniliuziĝi. Multaj homoj vivias tute solaj malgraŭ ke ili vivas en familio, inter amikoj.Eble, la soleco estas tute normala stato de la homoj....hmm... :-) Mi kredas mi devas aŭskulti alian muzikon. :-) Tamen mi ŝatas Edit-n.

Mi staris apud la aŭto kaj sentis teruran malvarmon. En la Grandarbaro estis malhela kaj granda silento. Mi aŭdis nur kelkajn bruojn kiujn Péter kaŭzis dum li entombigis la hundon. Mi rigardis la brilpuran ĉielon kaj pensis pri la Mama kiu kuŝas ĉi tie, ne tro malproksime.... Mi kuris tre multfoje en ĉi tiu arbaro, sed okupiĝis pri la tombejo neniam. Kiel mi kurus poste ĉi tie ?

Ankaŭ en la loĝejo estas silento. .... kie estas la hundo ?... Kaj matene....mi ofte deziris, ke finfine mi ne devu promeni ĉiumatene, ankaŭ tiam se neĝas, pluvas aŭ mi simple ne havas humoron....

Nun, ĉio estas bizara.

Mi vivas simple, ne malfeliĉe, ĉe mi ĝojas pro diversaj aferoj. Mi ĝuas la vivon vere. Mi laboras, renkontiĝas kun miaj geamikoj, promenas kun la hundo, kuiras, vizitas la hispanan kurson (jujjjjj !!! hodiaŭ mi devas lerni vere !!). Do, mia vivo estas normala. Sed io mankas. Estas granda diferenco inter miaj sentoj. Kiam mi renkontiĝas kun vi, mi sentas....kvazaŭ mi alvenus hejme.......... Jes. Provu imagi ! Vi estas infano kaj devojiĝis en la arbaro. Vi sentas malvarmon, timas en la fremda, malhela medio. Vi serĉas la vojon. Vi estas malsata, soifa, laca. Kaj finfine vi ektrovas la elirejon. Post longa tempo vi alvenas hejme. Viaj gepatroj atendas vin jam, brakumas, kisas vin kaj ili tre ĝojas pro vi. Vi sentas nekredeblan trankvilon. Ĉio estas en ordo. Vi ne devas timi, vi sentas vin mem sekure, povas okazi nenio problemo. Vi scias ke oni amas vin kaj vi estas amata. Vi ne devas esti singarda, ekzistas iu kiu admonas vin. Nu, la sento estas sama, kiam mi estas kun vi. Forlasu min neniam.

Mi vekiĝis pli frue ol vi. Nokte ni interparolis longe kaj nun kiam mi vidas vian vizaĝon, kio estas paca, trankvila - kaj jes :-) tre bela por mi - mi bedaŭras vekigi vin. Singarde mi provas kuŝi iom pli proksime al vi ke mi sentu vian ĉeeston, vian varmon. Vi brakumas min reflekse kaj mi fermas miajn okulojn feliĉe kaj provas dormi ankoraŭ. Ni ŝvebas kune en granda, varma malpleno.......sed nun.....ankaŭ vi movetas jam kaj vekiĝas ...ho ! jes :-) .....hmm...jessss....

Kiam mi revenas el la banĉambro mi trovas teon kaj freŝajn kukojn,kion ni konsumas en la lito. Jes !!! Nia plano ke ni restu tuttage en la lito komenciĝas tre bone. :-) Kion ni planis ankoraŭ ? Nenion. :-) Dormi, legi,interparoladi, manĝi en la lito....jes ankaŭ amoradi..dormi..legi..amoradi..fari nenion...

Mi adoras nian tagon.

Jes. Laŭ mia familio ĉe ni, hejme estas nenio manĝaĵo. Do, ni devas morti pro la malsato. Hmmm... Mi diras al vi, kion mi trovis hejme.
Kokidviando (ĉu brusto, mamo ?), florbrasiko, 2 pecoj melongenoj, frostigita terpomo, rizo, acida kremo, frostigita verdapizo, pastoj.....hmmm...cepo, ajlo... bone, kaj multaj spicoj. Mi ne komprenas kial ili volis morti pro la malsato. Mi povus kuiri almenaŭ 12 specaj manĝaĵoj el la nenio. Sed nun mi kuiras nur unu vespermanĝon. Kaj kompreneble mi trinkas dume iom ruĝan vinon kion mi ankaŭ trovis inter la nenio. Je via sano ! :-)

Post 900 kilometroj vojaĝo mi alvenis hejme. Ho ! :-) Mi denove povas rideti, dank' al la hungara klavaro. Ekzakte mi povus rideti se mi havus humoron. Mi atendis ke mi povu interparoli kun miaj geamikoj, kiuj mankis jam por mi. La interreto estas granda kaptilo. Ni ektrovas unu kun alian malgraŭ la distanco. Sed mi trovis neniun. Unu el miaj geamikoj ripozas ie sen interreto, alia ne volas interparoli kun mi plue ĉar mi estas tro kara por li...., interreto de alia ne funkicas bone..., alia tute malaperis sen mesaĝoj...Mi estas tute perdita... Kaj sentas iom ke mi estas gravas por neniu. Hahh ! Stultaĵo !!
Sur la fama ponto en Prago angla junulo genuis antaŭ lia amantino en lia mano ringo kaj konfesis amon. La sceno estis eble tro romantika sed kompreneble ĉiuj ridetis kaj kiam la knabino kriis feliĉe: "yes, yes !!" la homoj aplaŭdis. Mi pensis iom nostalige :-) Kiam mi estos denove tia grava por iu, ke li faru io ajn stultaĵon, frenezecon pro mi ?

Jes, mi estas en Prago, kio estas vere mirinda urbo. Kaj mi pensas ke la duon Eŭropo estas ĉi tie ankoraŭ ĉar tre multaj turistoj estas ĉie en la tuturbo. Ne...la duon mondo estas ĉi tie...
Kompreneble ankaŭ mi fotas kiel ĉiuj turistoj, ankaŭ mi drinkas multajn bierojn kaj kompreneble ankaŭ miaj piedoj doloras jam. Sed gravas nenio doloro ĉar la urbo estas vere belega. Kiam mi alvenos, vi ne havos feliĉon kaj devas rigardi miajn fotojn.

Kaj nun vi imagu ke mi ridetas, sed mi ne sukcesas esprimi, ĉar mi tute ne sukcesas uzi bone la ĉehan klavaron...eble....>/).... jen, ĝi estas mia rideto por vi.

Kiseton ! >/)

La jupo falis el mia mano sur la plankon....kie estas la fotilo ????...tuj, tuj !!!!.. ho ! tie.. sur la breto, sub kelkaj libroj.. Mi ŝaltis la fotilon per tremaj manoj ĉar mi estas tute nervoza ke la lumo kion mi ekvidis sur la muro malaperas baldaŭ. La vidaĵo estas nekredeble interesa, la suno kio nun vekiĝis lumas jem en mian ĉambron tra la manĝejo el la fenestro de kuirejo. La floroj, diversaj objetoj nun estas videblaj sur la muro. Kompreneble ili estas ombroj nun :-) Mi ne sicas kial, sed mi devas foti ilin. Estas vere nekredeble, ke ni tute ne devas foriri, ni povas trovi ĉiutage diversajn interesajn vidaĵojn ĉiutage ankaŭ hejme.

Jes, vi pravas.Mi tute forgesis la jupon. Ho ! :-) Mi ne devus foriri sen ĝi. Estas jam iomete malvarma vetero ....

Mi divenis ke mi fartas bone en la tombejo. Mi malkovras ĝin malrapide, mi ne vojeraras jam, mi memfide piediras inter la tomboj. Nia tombejo estas belega aŭtune. La tomboj estas en la fama Granda Arbaro, sub centjaraj kverkoj. Nun, aŭtune la arbaroj havas diversajn belajn kolorojn, ĉie estas multaj floroj. Kaj estas silento.Mi gvatas min kaj konstatas ke mi ne estas malgaja kaj ne timas la morton. Ĉio estas kalma. Hodiaŭ mi pentris la literojn sur tombejo de miaj geavoj. Mi promesis jam al Mama ekde jaroj, sed mi havis neniam tempon. Nun mi havas.... Dum mi pentris la literojn per nigra farbo sur la malnova ŝtono mi ensuĉas odorojn de la aŭtunaj floroj. Mi pensas pri miaj geavoj kiujn mi ne konis.....Apud multaj malnovaj tomboj estas eta benko. Inter ili estas jam kiuj renversiĝis, ili estas trouzitaj, rustaj. Antaŭ longe la homoj havis tempon sidi tie...nun ni kuras ĉiam ĉie. Mi ne estas malgaja, sed sentas grandan trankvilon. Mi kredis ĉiam ke nur la maljunulinoj vizitas la tombejon ofte. Eble mi ne devus ankoraŭ. Hmmm...

Mi malfermis miajn okulojn kaj mi konstatis ke mi estas feliĉa. Kio okazis ekde hieraŭ ? Hmm... Mi estus bona klineto por la psikologistoj. Mia humoro estas tia kiel la vetero.
Hodiaŭ feliĉe sunas :-) Kaj kion mi faras kiam sunas ? Mi serĉis iom seksan strumpon en mia ŝranko kaj survestis jupon. Okuloj de la viroj elsaltu ! :-)
Kaj ! Tagemeze mi iros la florbazaro kaj aĉetos multajn florojn. Jes :-)
Kaj ! Eble, mi manĝos ĉokoladon ! Kial ne ? Estas prave, mi manĝis ĉokoladon ankaŭ hieraŭ kiam mi estis malfeliĉa, sed mi rajtas esti iom kaprica, ĉu ne ? Jes ja, mi estas virino. :-) Kaj hodiaŭ mi ĝuas ke mi estas virino. :-)

Mi sidas en la aŭto en la plej granda premhora trafiko kaj skandas daŭrige: "hablo hablas habla hablamos, habláis, hablan...hablo, hablas..." Kiam mi estas jam en la lingvlernejo tute ne memoras pri ĝi. Ba ! Ruben !!!! Vi diris, se mi parolas Esperante mi parolas jam ankaŭ hispane..... Kion mi diru ? Kaj ĉefe kion mi faru ? Mi skandas la konjugacion ĉiam kaj ĉie. En mia laborejo, en la vendejo, en la restoracio, en la banujo...jes, ankaŭ en la lito... kvazaŭ ĉie ĉiam. Mielo !!! Vi ne rajtas esti tia stulta !!! Kiam vi lernis la anglan vi kredis ne ekzistas pli facila lingvo...hmmm...Lernu ! Lernu ! Lernu ! ( aŭ Lerni ! Lerni !... kiel jam ankaŭ Lenin diris, ĉu vi ne memoras ? )
Mi decidis, ke mi fiksos ĉien paperetojn. Sur la muron en mia laborejo, hejme en la kuirejo, en la banĉambro, apud mian liton...Mi devas legi kaj vidi ĉiam la hispanan gramatikon...hmmm..estas bona ideo...Ne gravas ke ĉiuj kredas mi ne estas normala. Miaj kolegoj vidas min iom strange. La vendisto ne komprenas kion mi balbutas en la vico. Ĉu mia familio ? hmmm... Ne gravas. Mi parolos hispane baldaŭ !!!!

Jes. Mi estas tro "humorhomo". Hangulatember.
Eble, mi devus esti ĉiam gaja, kara, ridetema. La homoj ŝatas se virino ĉiam ridetas, se ŝi interparolas ĝentile kaj kare.

Sed estas problemo. Mia konduto dependas de miaj sentoj. Ankaŭ mi humoro. Se mi havas problemon pro kio me fartas malbone psike, mi estos tuj deprima. Kaj se la problemo ĉesas subite, ankaŭ mi estos gaja subite.

Estas alia problemo. Mi ne povas silenti. Mi devas paroli pri miaj sentoj. Ankaŭ tiam, kiam mi ĝojas kaj ankaŭ kontraŭe. Anstataŭe, ke mi montrus ĉiam, ke ĉio estas en ordo kaj gravas nenio.

Estas ankoraŭ alia problemo. Mi pensadas multfoje.....hmmm...ankaŭ nun.

Do, la konkludo estas: Mi devas silenti. Aŭ, mi ne devas silenti, sed mi devas inteparoli ĉiam pri nenio. ( Malgraŭ, ke mi abomenas interparoli pri nenio. La vivo estas mallonga, ni ne havas tempon por disipo.) Mi devas rideti, esti kara por ĉiuj kaj interparoli ĝentile.

Jes. Dankon, mi fartas bone. Ĉu kaj vi ?

Kelkaj miaj geamikoj inter vi scias jam, ke mia patrino mortis. La homoj ĝenerale ne ŝatas paroli pri la morto. Sed mi kredas, ke la morto estas normala stacio de nia vivo. Mi nun renkontiĝis kun la morto unue persone. Ankaŭ mi ploris dum tagoj pro la Mama, sed kiam mi devis akcepti ke neniu povas helpi al ŝi mi pensis, ke por ŝi estos pli bone se ne suferos plue. Ni entombigis ŝin antaŭ unu semajno. Mi vidis ŝin sola laste…. Mi ŝatus ke ankaŭ mi kaj ankaŭ mia familio memoru pri ŝi kiam ŝi estis bela, kara, gaja, ridetema.

Nun, mi iras al la tombejo kvazaŭ ĉiutage, estas bizara sento. Io altiras min tien. Kiam mi staras apud la tombo senpove, mi scias, ke la Mama ne estas jam tie…tamen….tie mi sentas pacon, trankvilon. Mi pensas, ke mia nuna sento forpasas malrapide kaj mia vivo daŭros normale.

Kial mi diras al vi ĉi tiujn ? Mi ne atendas kaj ne volas, ke vi bedaŭru min. Bone :-) Estas kompreneble, ke vi bedaŭras min pro la Mama. Sed al vi, kiuj ne sciis kio okazis kaj demanas de mi: „Kiel vi fartas ?„ mi ne volas diri la ŝablonan respondon, ke „Dankon, mi fartas bone.” Ne, mi tute ne fartas bone. :-) Sed la vivo estas tia. Kaj mi devas vivi nun. Mi devas ĝui aŭ suferi pro ĉion ĝojon kaj doloron de nia mallonga vivo nun.

La hodiaŭa tago ne estis tute alia ol la hieraŭa. Tamen, kiam mi promenis tagmeze sur la suna strato mi povis jam rideti. Kio okazis ? Kvazaŭ nenio. Mi interparolis kun iu, kiu mankis por mi jam antaŭ longe, mi aĉetis librojn, mi vidis kelkajn belajn florojn…kvazaŭ nenio interesa. Sed mia vivo ŝajnas pli bele.

"Estas malfacile, esti poslasita. Mi atendas Henry-n kaj mi ne scias, kie li estas, mi ne scias, kiel li fartas. Estas malfacila esti tiu, kiu restas.

Mi okupas min. La tempo pasas pli rapide tiel.

Mi enlitiĝas sola, vekiĝas sola. Mi promenas. Mi laboras ĝis tiam, ĝis mi laciĝas.Mi rigardas, kiel vento ludas per la rubo, kiu kasiĝis sub la neĝo tutvintre. Ĉio ŝajnas simpla, ĝis oni pripensas ĝin. Kial la foresto intensigas la amon ?

Antaŭ longe la viroj foriris per ŝipoj kaj la virinoj atendis ilin, ili staris apud la marbordo, traserĉante la horizonton pro ekvidi al etas ŝipon. Nun, mi atendas Henry-n. Li malaperas kontraŭvole, senaverte. Mi atendas lin."

"Ĉiu momento de la atendado ŝajnas kiel unu jaro, eterneco. Ĉiu momento estas tiel malrapida kaj diafana kiel la vitro. Tra ĉiu momento mi vidas senfinajn momentojn enviciĝi,atendante. Kial li iris tien, kien mi ne rajtas sekvi lin ?"

Audrey Niffenegger: The Time Traveller's Wife - La edzino de la tempoekskursisto

Kaj mia dankesprimo estu de alia Henry kiu proponis al mi la libron. :-)

"Ili vivas kune, tagmanĝas kune, ili diras: "mia kara" kaj "mia amo", kiel antaŭe, sed la viro estas sola, ankaŭ la virino estas sola: sonĝo de la amo pasintis, kiel ĉiuj aliaj pasintas en la vivo, kiel pasintas la floro kaj la pasio, la malĝojo kaj la ĝojo."

(Wiiliam Makepeace Thackeray : Historio de Henry Esmond)

Ni naskiĝas kaj mortas sole. Kaj ni vivas ankaŭ sole en nia tutvivo. Malgraŭ ke ni ne estas solaj.

Mi abomens jam manĝadi sane !!! Mi abomenas la jogurton. Se mi ekvidas la grenflokon (müzli ?) mi fartas malbone. Ĉu mi fartas malbone ? Min skuas la malvarmo !! Vomemo.. brrrr
La supoj.... Ĝenerale mi ne manĝas supon. Sed nun ĉiutage mi manĝas la bongustan kaj sanan viandsupon ! Kaj terpomsupon, florbrasiksupon.... supon kaj supon ĉiam !!! Terure !!

Ĉi vi scias kion mi ŝatus manĝi ? :-) Ho ! Tute malsanajn manĝaĵojn. Jes ! :-) Ekzemple... ekzemple.. jes ! :-) ... rostitan ungegon kaj multajn cepojn, rostitan lardon kaj terpomon....hmm...mmmm..

Ĉu kaj vi ? :-) Kion vi ŝatus manĝi sekrete, kio estas treege malsana, sed treege bongusta ? :-)

Csülök Pékné módra

Mi ne rajtas esti tie, kie mi ŝatus.
Mi ne rajtas esti kun tiu, kun kiu mi ŝatus.
Mi ne rajtas aŭdi la sonon kio estas por mi plezuro.... kaj tuŝi la manon kio...

Mi rajtas memori.
Mi rajtas sopiri silente.
Ne, ne, mi ne rajtas ankaŭ memori kaj sopiri. Nek krii, plor kaj plendi. Mi ne rajtas malgajigi aliajn pro mia malgajo.

Mi rajtas vivi kaj montri ke ĉio estas en ordo.

Kaj finfine, ĉio estas en ordo.Vere, vere, vere :-)

Miaj memoraĵoj estas tute malklaraj.Mi vidis nenion, estis ĉio nigra, malhela. Mi aŭdis ke mi parolis Esperante, sed mi tute ne memoras pri io. Mia Dio ! Kion mi diris al la kuracistoj post la opracio kiam mi estis duonvigla ??? Sed mi memoras klare, ke ili diris hungare, ke ili ne komprenas min.
Kaj iom poste mi memoras - mi vidis ankoraŭ nenion -, ke ni demandis de iu Esperante: "Kio estas via nomo ?" Li respondis hungare: "Mi ne komprenas vin" kaj mi ripetis hungare: "Hogy hívnak ?". Li respondis: "Gyulának" Mi pensas, mi trankviliĝis pro la respondo, ĉar mi dormis plue. :-)
Sed kiam mi vekiĝis kaj kuŝis en la lito mi ekmemoris kaj iom hontis. Eble, mi diris stultaĵojn, kaj eble mi devus pardonpeti de Gyula - kiu estis la malsanultransportisto - kaj ankaŭ de la kuracistoj. Mi esperas, mi ne malkaŝis mian tutan sekreton.:-)) Sed feliĉe - aŭ ne :-) - ili tute ne komprenis min.