Mielo's blog/

La unua miskompreno. Eble estas reguleco. Tamen mi ne volas akcepti ! Mi volas neniam ke inter ni estu alia sento kiel la ĝojo, sopiro, la nekredebla bona sento ke ni estas kune. Mi volas neniam pensadi pri la frazoj kiujn mi volas diri al vi. Mi ĉiam volas diri al vi kion mi pensas. Sincere. Sendistinge. Eble, mi kelkfoje diras tiajn, kiuj ne plaĉas al vi. Mi ne povas esti perfekta. Eble, mi ne volas esti perfekta. Nun, se mi pensadas, mi kredas ke mi akceptis multe da aferon, aĵon de vi. Ne, ne estas bona esprimo, ke mi akceptis ilin. Akcepti ion sonas iom kiel devigo. Kaj ankaŭ devigoj ne ekzistas inter ni. Ĉu ne ? Sed mi petas vin, ankaŭ vi "akceptu" min. Tiel, kiel mi ekzistas.
Mi estas senkonsila. Ĉu mi eraris ? Mi ne scias jam. Mi scias nenion. Nur tion, ke dormi sen vi estis tre malbona. Vi ĉiam timas ke mi suferos pro vi. Kaj mi ĉiam diris al vi ke ĉiu povas suferi nur pro si mem. Ankaŭ mi suferis pro mia stulteco. Hmm... :-)

Via matena brakumo solvis ĉion.

Mi rigardas la knabeton sur la foto. Kaj la knabo rigardas min malkonfideme. Kvazaŭ li pensus: „Kion vi volas jam denove de mi ? Ĉu mi ridetu ? Tute ne ! Vi lasu min... :-/ ”
Mi rigardas la knabon kaj serĉas la nunajn karakterizojn sur la eta vizaĝo. Eble la okuloj. Malhelaj, pensemaj kiel nun. Mi serĉas la plenkreskulon, kiu estas la viro por mi nun. En mi estas duobla sento. Mi ŝatus karesi la knabeton, kiu rigardas min moroze. :-) Sidigi lin en mian sinon kaj diri iun afablaĵon al li. Kaj la alia sento, ke li estas mia forta viro, en kies sino mi sidas kaj li karesas min kiam mi estas laca. Estas interese, mi sopiras ambaŭ sentojn. Sed eble pli, ke mi sidu en la forta sino. :-)