Mielo's blog/

Ni, antaŭ Kristansko tre atendis la neĝon. Sed kompreneble ne neĝis. Ne kiel nun. Dum mi iris al la librovendejo la neĝo kruele falis ankaŭ sub mian kapuĉon. Mi tiris mian kolon kaj vidis kvazaŭ nenion. La urbo estas griza, ankaŭ la neĝo. Ĉio estas nekonsolebla. Mi pensis, ke mi aĉetas kelkajn librojn eble mi havos pli bonan humoron. Nu, ne estis tro.

Kion mi faru ? Ĉu mi manĝu ion? Pro la teo mi havas jam vomemon.Eble unu pomon...
En la kelo estas ŝimo- kaj pomodoro. La pomoj vicas bele en la kestoj. Ruĝa, verda, flava....Eble mi devus foti ilin...Hahhh ! Kiun interesas ! Min tute ne.

Kaj kial mi ne sopiras la printempon ? Eble, se neĝus jam....

Kiom da ŝancon vi havas matene - kiam mi jam kurus - kaj vi enmetas la manon en la tirkeson, kie estas ĉ. mil ŝtrumpetoj, ke vi trovas truan ŝtrumpeton ? Mi antaŭdiras al vi. 100 %. Nekredeble ĉu ne ? Kvazaŭ la truaj ŝtrumpetoj estus pretaj ke ili hopu al via mano.

Sxtrumpeto

Kaj la alia malica ŝtrumpeto estas, kio vere ne estas ŝtrumpeto sed kvazaŭ ganto. Kia fuŝita ideo estis kiam oni elpensis ĝin ?? "Lábtyű " hungare. Kiu pensis ke ŝtrumpeto bezonas fingrojn ???

Sxtrumpeto ?

Mi ne konas la Esperanton esprimon (piedganto ?), sed estas vera, ke mi tute ne povas survesti ĝin. Sed kompreneble, ĝi estas la alia kliento kiu hopas al mia mano kiam mi estas jam tute nervoza vidante la horloĝon. Mia Dio ! Mi denove malfruos ! Kaj mi staras ĉi tie nudpiede.....