Mielo's blog/

Mi vekiĝis pli frue ol vi. Nokte ni interparolis longe kaj nun kiam mi vidas vian vizaĝon, kio estas paca, trankvila - kaj jes :-) tre bela por mi - mi bedaŭras vekigi vin. Singarde mi provas kuŝi iom pli proksime al vi ke mi sentu vian ĉeeston, vian varmon. Vi brakumas min reflekse kaj mi fermas miajn okulojn feliĉe kaj provas dormi ankoraŭ. Ni ŝvebas kune en granda, varma malpleno.......sed nun.....ankaŭ vi movetas jam kaj vekiĝas ...ho ! jes :-) .....hmm...jessss....

Kiam mi revenas el la banĉambro mi trovas teon kaj freŝajn kukojn,kion ni konsumas en la lito. Jes !!! Nia plano ke ni restu tuttage en la lito komenciĝas tre bone. :-) Kion ni planis ankoraŭ ? Nenion. :-) Dormi, legi,interparoladi, manĝi en la lito....jes ankaŭ amoradi..dormi..legi..amoradi..fari nenion...

Mi adoras nian tagon.

Mi vivas simple, ne malfeliĉe, ĉe mi ĝojas pro diversaj aferoj. Mi ĝuas la vivon vere. Mi laboras, renkontiĝas kun miaj geamikoj, promenas kun la hundo, kuiras, vizitas la hispanan kurson (jujjjjj !!! hodiaŭ mi devas lerni vere !!). Do, mia vivo estas normala. Sed io mankas. Estas granda diferenco inter miaj sentoj. Kiam mi renkontiĝas kun vi, mi sentas....kvazaŭ mi alvenus hejme.......... Jes. Provu imagi ! Vi estas infano kaj devojiĝis en la arbaro. Vi sentas malvarmon, timas en la fremda, malhela medio. Vi serĉas la vojon. Vi estas malsata, soifa, laca. Kaj finfine vi ektrovas la elirejon. Post longa tempo vi alvenas hejme. Viaj gepatroj atendas vin jam, brakumas, kisas vin kaj ili tre ĝojas pro vi. Vi sentas nekredeblan trankvilon. Ĉio estas en ordo. Vi ne devas timi, vi sentas vin mem sekure, povas okazi nenio problemo. Vi scias ke oni amas vin kaj vi estas amata. Vi ne devas esti singarda, ekzistas iu kiu admonas vin. Nu, la sento estas sama, kiam mi estas kun vi. Forlasu min neniam.

Mi staris apud la aŭto kaj sentis teruran malvarmon. En la Grandarbaro estis malhela kaj granda silento. Mi aŭdis nur kelkajn bruojn kiujn Péter kaŭzis dum li entombigis la hundon. Mi rigardis la brilpuran ĉielon kaj pensis pri la Mama kiu kuŝas ĉi tie, ne tro malproksime.... Mi kuris tre multfoje en ĉi tiu arbaro, sed okupiĝis pri la tombejo neniam. Kiel mi kurus poste ĉi tie ?

Ankaŭ en la loĝejo estas silento. .... kie estas la hundo ?... Kaj matene....mi ofte deziris, ke finfine mi ne devu promeni ĉiumatene, ankaŭ tiam se neĝas, pluvas aŭ mi simple ne havas humoron....

Nun, ĉio estas bizara.

Mi ne havis tro bonan humoron ankaŭ tiam, kiam mi enmetis la KD-n. Voĉo de Piaf enspacas la loĝejon. Oni devas aŭskulti ŝin kiam ĉio estas en ordo, kiam ni estas tute feliĉaj. Mi ne komprenas la tekstojn sed pro etosoj de kanzonoj de Piaf mi povus plori nun. Ĉio estas malhela. Mi pensas ke mi havis neniam tian malbonan jaron kia estas la nuna. Mi nun iĝis vere plenkreskulo. Mi renkontiĝis kun la morto proksime.... Ĝis nun mi estis tro naiva, mi fidis la amikecon, amon. Jes. Mi devas esti plenkreska. Mi devas lerni, ke mi povas kalkuli je mi mem nur. Se mia atendas de neniu nenion mi ne povas seniliuziĝi. Multaj homoj vivias tute solaj malgraŭ ke ili vivas en familio, inter amikoj.Eble, la soleco estas tute normala stato de la homoj....hmm... :-) Mi kredas mi devas aŭskulti alian muzikon. :-) Tamen mi ŝatas Edit-n.