Mielo's blog/

Mi nun vidas la sportistojn, kiuj eniras en la Olimpikan Stadionon. Ĉiuj estas feliĉaj, ĉiuj ridetas, ĝojas. Inter ili ne ekzistas religia, rasa diferenco. Ankaŭ mi ridetas antaŭ la televidilo kaj mi povus plori.....

Ne, ne estas bona vorto: krii. Mi ŝatus ŝriki !!! Ŝriki en la nokton !!!! Mi abomenas ĉion kaj ĉiujn ! La tutan mondon, la tutan vivon !!! Ĉefe min mem...
Ĉu nia amo estas simpla ? Ĉu kaj ĉi tiu sento kontentigas vin ? Hahhh ! Tute ne ! Mi ne povas ami simple nur brule !
Kial mi povus nun vomi ? Kial mia stomako estas en mia gorĝo ? Mi estas terura laca kaj jes, mi scias, ke ankaŭ vi estas tia. Eble vi pravas. Nia amo estas simpla.....

Mi stiris la aŭton sur la vojo, ni flugis per 140 kilometra rapidumo inter lastaj ŝtonmuroj en Kroatio. Mi ŝatas stiri, ĉefe se mi aŭdas laŭtan rokmuzikon. Sed nun mia amiko dormis apud mi kaj ni vojaĝis silente. Jam en la tunelo mi havis strangajn pensojn, mi imagis, ke la tunelo - kio estas 6000 metroj - disfalas kaj ni povas elveni neniam. Sed poste, inter la ŝtonmuroj, mi sentis tiel, ke la muroj altiras min kaj mi ŝatus rapide aliri la muroj per la aŭto. La altiro estis tia granda, ke mi devis bremsi min. Mi pensis pri tiuj, kiujn mi amas. Mi devis diri al mi: "Mielo !!! Ne faru ! Kion vi volas ??? Pensadu !!!" La sento tenis ĉirkaŭ dum 10 minutoj, sed estis vere tre longa, terura tempo. :-)
Ĉu kaj kiam mi estas sur la alta konstruaĵo ? Mi volas desalti ĉiam. Mi tute ne kuraĝas jam rigardi malsupren ĉar la absimo altiras min terure. Eble, se mi amus neniun, mi disfalintus jam.

Jes ! :-) La tutlando atendis jam, sed niaj esperoj forflugis... Sed hodiaŭ Vajda Attila akiris la ĉampionadon en kanuo. Poste, ke antaŭ la Olimpika nia kanua ĉampiono Kolonics György forpasis tragike dum trajnado. Vajda Attila sian venkon proponis al Kolo...

Kaj ankaŭ la vira avkopilkado teamo kvalifikiĝis en la finalon ! Ankaŭ vi zelotu kun mi ! :-)

Mi kredis ke mi vidas nekonatulon en la lito. Estas neebla, ke la virino tie estas mia patrino. Mia patrino estas bela, gaja, ridema kaj ĉiam forta. La virino en la lito estas terure maldika, pala....malgranda...Mi vidis ŝin antaŭ dum semajnoj....Mi levas al ŝia buŝo la glason, la teo fluas malrapide ankaŭ apud ŝia buŝo...Mi deviŝas ĝin.. Mi provas interparoli kun ŝi sed mi ne vidas interesiĝon en ŝiaj okuloj. Mia gorĝo ŝtopiĝas: "Mama, ĉu vi scias, kiu mi estas ?" Mi fleksiĝas proksime al ŝia buŝo, ŝi parolas tre malrapide kaj mallaŭte: "Milyen szép vagy" -"Kia bela vi estas".....Ne, nun, mi ne rajtas plori..... Ŝi ridetas iom kaj prenas mian manon en ŝia mano, kio estas tre malgranda kaj malvarma. Mi karesas la vizaĝon, kiu estas nun mi patrino.
Ĉe la pordo mi revidas. "Mi enuas jam ĉion. Ĉu vi ne ?" - Mama demandas klare.... Kion mi povas diri ? .... "Mama gardu vin mem"