"Estas malfacile, esti poslasita. Mi atendas Henry-n kaj mi ne scias, kie li estas, mi ne scias, kiel li fartas. Estas malfacila esti tiu, kiu restas.

Mi okupas min. La tempo pasas pli rapide tiel.

Mi enlitiĝas sola, vekiĝas sola. Mi promenas. Mi laboras ĝis tiam, ĝis mi laciĝas.Mi rigardas, kiel vento ludas per la rubo, kiu kasiĝis sub la neĝo tutvintre. Ĉio ŝajnas simpla, ĝis oni pripensas ĝin. Kial la foresto intensigas la amon ?

Antaŭ longe la viroj foriris per ŝipoj kaj la virinoj atendis ilin, ili staris apud la marbordo, traserĉante la horizonton pro ekvidi al etas ŝipon. Nun, mi atendas Henry-n. Li malaperas kontraŭvole, senaverte. Mi atendas lin."

"Ĉiu momento de la atendado ŝajnas kiel unu jaro, eterneco. Ĉiu momento estas tiel malrapida kaj diafana kiel la vitro. Tra ĉiu momento mi vidas senfinajn momentojn enviciĝi,atendante. Kial li iris tien, kien mi ne rajtas sekvi lin ?"

Audrey Niffenegger: The Time Traveller's Wife - La edzino de la tempoekskursisto

Kaj mia dankesprimo estu de alia Henry kiu proponis al mi la libron. :-)