Mi stiris la aŭton sur la vojo, ni flugis per 140 kilometra rapidumo inter lastaj ŝtonmuroj en Kroatio. Mi ŝatas stiri, ĉefe se mi aŭdas laŭtan rokmuzikon. Sed nun mia amiko dormis apud mi kaj ni vojaĝis silente. Jam en la tunelo mi havis strangajn pensojn, mi imagis, ke la tunelo - kio estas 6000 metroj - disfalas kaj ni povas elveni neniam. Sed poste, inter la ŝtonmuroj, mi sentis tiel, ke la muroj altiras min kaj mi ŝatus rapide aliri la muroj per la aŭto. La altiro estis tia granda, ke mi devis bremsi min. Mi pensis pri tiuj, kiujn mi amas. Mi devis diri al mi: "Mielo !!! Ne faru ! Kion vi volas ??? Pensadu !!!" La sento tenis ĉirkaŭ dum 10 minutoj, sed estis vere tre longa, terura tempo. :-)
Ĉu kaj kiam mi estas sur la alta konstruaĵo ? Mi volas desalti ĉiam. Mi tute ne kuraĝas jam rigardi malsupren ĉar la absimo altiras min terure. Eble, se mi amus neniun, mi disfalintus jam.