Post 900 kilometroj vojaĝo mi alvenis hejme. Ho ! :-) Mi denove povas rideti, dank' al la hungara klavaro. Ekzakte mi povus rideti se mi havus humoron. Mi atendis ke mi povu interparoli kun miaj geamikoj, kiuj mankis jam por mi. La interreto estas granda kaptilo. Ni ektrovas unu kun alian malgraŭ la distanco. Sed mi trovis neniun. Unu el miaj geamikoj ripozas ie sen interreto, alia ne volas interparoli kun mi plue ĉar mi estas tro kara por li...., interreto de alia ne funkicas bone..., alia tute malaperis sen mesaĝoj...Mi estas tute perdita... Kaj sentas iom ke mi estas gravas por neniu. Hahh ! Stultaĵo !!
Sur la fama ponto en Prago angla junulo genuis antaŭ lia amantino en lia mano ringo kaj konfesis amon. La sceno estis eble tro romantika sed kompreneble ĉiuj ridetis kaj kiam la knabino kriis feliĉe: "yes, yes !!" la homoj aplaŭdis. Mi pensis iom nostalige :-) Kiam mi estos denove tia grava por iu, ke li faru io ajn stultaĵon, frenezecon pro mi ?